23-01-04

HB

Eerste zaterdag van de Antwerpse Boekenbeurs 2003, iets voor vijf uur in de namiddag. Ik verlaat mijn post. Zaal 4 ligt helemaal achterin het gebouw, een beetje afgescheiden van de drie andere zalen, voorbij een desk met infodames. Ik zie hem het eerst op de rug. Geen uitgelaten schoolmeisjes die zijn stand bestormen, zelfs geen rij met wachtenden, de sessie is ook al een tijdje bezig. Nu en dan iemand die een boek laat signeren, enkele woorden met hem wisselt en naar een volgende stand slentert. Ter linkerzijde zijn oeuvre als een vesting van papier. Op een stoel rechts van hem zijn vrouw, steun, toeverlaat, eerste lezer en godin; een eind verderop de bevriende slagerszoon met een brilletje, thans makelaar in letteren.

Ik blijf even dralen bij de kantelen van de metersdikke kasteelmuur die is opgetrokken uit boeken die mij zo vertrouwd zijn. Alle heb ik ze één, twee of meer keren gelezen. De uitgaven waarin verschillende romans in één band zijn samengebracht storen mij een beetje. Een boek moet één boek zijn. Maar het is een heel lichte, bijna verwaarloosbare wrevel. Ik betast de omslagen met mijn ogen en probeer mijn favorieten er uit te pikken. Moeilijk, de herinnering aan sommige titels is toch wel een beetje vervaagd. Zul je mij altijd graag zien? en Het einde van mensen in 1967 wil ik hier even een speciale vermelding geven, maar ik had er net zo goed twee andere kunnen uitpikken.

Als hij even helemaal alleen is, stap ik op hem af. De stoel naast hem is leeg. 's Avonds lees ik in een krantenbijlage dat zijn levensgezellin de drukke Boekenbeurs eerder ziet als een noodzakelijk kwaad. Ik heb een klein doch waardevol geschenkje bij. In het zoeken naar de juiste woorden en een passende houding, druk ik hem de hand. Een blunder natuurlijk, wij houden niet van handen schudden. Het valt me op hoe mager hij is. Het gesprek is kort maar niet onaangenaam. Ik koop De koffer, een stripverhaal waarvoor hij de tekst schreef. Voor zover ik de man ken - uit zijn boeken, uit interviews en van op tv - voel ik me nogal geestesverwant met hem. Ik kan dat moeilijk uitleggen en wil het hier en nu ook niet proberen. Het heeft te maken met dingen als liefde en haat, afkeer en tederheid, humor en ernst, mens- en wereldbeeld. Daar moeten jullie het voorlopig mee doen. Misschien kom ik hier ooit nog op terug. Misschien niet.

P.S. Elke publicerende schrijver wil een oeuvre opbouwen, centimeters verwerven op de schier eindeloze boekenplank van de wereldliteratuur. Maar de waarde van een schrijver wordt niet alleen daardoor bepaald. Volgende week plaats ik een stukje over een dichter die volgens mij (alles wat hier geschreven staat is altijd 'volgens mij') op basis van amper één van zijn gedichten een ereplaatsje verdient in de literaire hemel.




09:22 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

Commentaren

Komaan Phil Aanspreken, die Herman. Weg die adoratie. Is echt God niet, maar een doodgewone rocker die 't wat aardig kan neerpennen...

Gepost door: Lemmy | 24-01-04

Of ie dat kan? En het is maar zeer de vraag of ie zelfs dat kan!

Gepost door: Anonieme Meester, 21° Eeuw | 24-01-04

De commentaren zijn gesloten.