25-02-04

KRAKATAU

Onderstaand gedicht staat in Krakatau 25. Het is een soort sample-gedicht waarin ik verwijzingen stop naar vier andere bekende en geliefde gedichten. Bezoekers van deze weblog die ze alle vier kunnen benoemen, mogen daar gerust d.m.v. een reactie op dit bericht mee uitpakken. Ik zal mijn denkbeeldige hoed voor u afnemen. Normaliter ben ik niet dol op het gebruik van fragmenten uit andermans werk, maar de kracht van onderstaand gedicht bestaat erin dat ik met die vier extracten een nieuw stukje 'poëzij' vervaardig dat best gelezen mag worden. Ik doe het ook dermate opvallend opdat niemand mij ooit van plagiaat zou kunnen beschuldigen. Eigenlijk is het een eerbetoon aan de dichters die de gedichten schreven die ten grondslag liggen aan het mijne, en aan de poëzie in het algemeen. Let ook op de schitterende titel, al zeg ik het zelf.
 
In de literatuur wordt alles en iedereen door alles en iedereen beïnvloed, soms bewust, meestal onbewust. Dat schrijft en illustreert Hugo Brems in zijn boek 'De dichter is een koe', een verzameling degelijke essays. Brems is een academicus. Hij schrijft minder met zijn hart en meer met zijn hoofd dan bijvoorbeeld Herman de Coninck. Maar dat mag best. 
 
Overigens moet ik zeggen dat Krakatau een heel mooi tijdschrift geworden is, zowel de inhoud als de vorm. Elk nieuw nummer verschijnt op het tijdstip dat het moet verschijnen, wat van niet alle literaire tijdschriften kan gezegd worden, - kan u zich inbeelden dat u volgende week de krant van vandaag zou ontvangen? - en ik vermoed dat dit het werk is van een prima functionerende redactie. Houden zo, jongens en meisjes!
 
DOOR BLOOT VERSTOORD ZELFBEELD
 
Ik ging naar Bommel om van op de brug 
mezelf te zien, maar in het als vallend
serviesgoed weerspiegelende water zag ik
drijvende meisjes die zo snel hun badpak
uitbliksemden dat ze niet eens heetten of leefden.
 
Hoe ik ook zocht naar mijn eigen beeltenis, ze fleemden
uit wel duizend kelen: “Maar wíj zijn er toch?” En terwijl
het langzaam donker werd op en rond de Bommelse brug,
zwommen onder mij door in het zwarte sop alsmaar
meer en meer blote meisjes op hun rug.

23:53 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

24-02-04

ZANGER MUD OVERLEDEN

Les Gray is overleden. Als dit zinnetje u koud laat, bent u waarschijnlijk jonger dan 35. Gray was de leadzanger van Mud, een glamrockband die in de jaren 70 hit na hit scoorde. Ze droegen flashy pakken - bij elke nieuwe hit een ander - die u tegenwoordig zelfs niet met carnaval uit de kast zou durven halen. Hun grote 'rivalen' waren The Rubettes, braver en met nog belachelijker kostuums, en idiote petten.
 
Ik was kind af en op weg naar mijn puberteitsjaren. Het leven leek nog simpel in de seventies, maar dat was slechts schijn. Een van de blijde hoogtepunten in de week was Avro's Toppop op vrijdagavond. Ik droomde ervan om rock- of popmuzikant te worden, maar het werd uiteindelijk dichter. Ja, zeg het maar hardop, ik heb gefaald. En nu is het te laat.
 
Thuis heb ik nog ergens een cassette liggen met Mud's Greatest Hits. Straks gaat die de player in als eerbetoon aan vals jeugdsentiment. En aan Les Gray en alle andere lichtpuntjes in de gitzwarte nevelen van het leven.
 
P.S. Gray is de man links onder op de foto.

11:04 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

23-02-04

HET ZAL WEL AAN MIJ LIGGEN

Gisterenavond zat Jan Mulder in Sportweekend. Hé, wat leuk, Jan Mulder op tv, denk ik dan. Ik ben een fan van de schrijver Jan Mulder. Een voetballer die na zijn sportcarrière aan zijn club blijft vastkleven in een of andere functietje, of een café of sportwinkel begint, vind ik zo goedkoop. Zielig ook, zo'n topvoetballer die een nering opstart - Wilfried Van Moer in zijn taverne, tot een stuk na middernacht pinten en anekdoten tappend ten behoeve van een stel dronkelappen die hem voor de duizendste keer vragen hoe die bal er ook weer precies in ging - of die trainer wordt bij een club waar het veld op een omgeploegde akker lijkt, de douches niet naar behoren werken en de spelers elke maand te laat betaald worden. Herinnert u het zich nog: Ruud Krol op een vriesavond zonder sokken, omwille van een of ander bijgeloofje, op de bank bij het zwalpende KV Mechelen? Nu zit hij op de bank bij Ajax, mét sokken en netjes in het pak, als derde of vierde man van de trainersstaf. Nog altijd beter dan head coach bij FC VVV, maar toch, het hoort niet voor zo'n man. Hoe groter je ster ooit was als voetballer, hoe minder jobs je kan aannemen na je actieve loopbaan. Eigen schuld, had je maar zo goed niet moeten zijn. Maar schrijven kan altijd. Als je er het talent voor hebt zoals Mulder, is het altijd de beste keuze.

Gisterenavond zat Jan Mulder in Sportweekend en het was tenenkrullend. Niet zijn schuld - Mulder was gewoon zichzelf - wel die van de VRT, die in het feit dat Mulder binnenkort 60 wordt, een reden zag om hem als welbespraakte Hollandse clown op te voeren. Het ging o.a. over de lengte van de penis. Dit item werd ingeleid door beelden van een lezing te Gent alwaar Mulder een stukje las waarin hij stelt dat de kwaliteit van een spits recht evenredig is met de lengte van het stukje vlees tussen zijn benen, en daarbij nauwelijks de slappe lach kon bedwingen, wat dan weer aanstekelijk werkte op het klapvee in de zaal. Verder wist hij nog te vertellen dat het boek over zijn Brusselse jaren wat vertraging heeft opgelopen, dat hij Kompany een prima voetballer vindt en dat hij nog altijd een fervent voorstander is van het vreemdgaan. Op het einde van het gesprek toverde Frank Raes een centimeter van achter zijn rug te voorschijn en overhandigde die aan Mulder, die aanstalten maakte om zijn broek open te ritsen. De fratsen die wijlen mijn vrolijke nonkel Frans vroeger op familiefeestjes uithaalde, zie ik nu als een déjà vu op onze nationale televisiezender.

Snel en flauw gelach, daar was het de VRT in dit stukje met Mulder om te doen. Informatieve waarde nul, zout- en humorloos, een non-item zoals je ze tegenwoordig op alle zenders op alle mogelijke uren van de dag aantreft, toffe-jongens-onder-elkaar tongue-in-cheeck-gelul met een debiel-op-commando-schaterend-publiek op de achtergrond.

P.S. Ik stond eind vorig jaar samen met Mulder op de affiche van de Nacht der Poëten te Aarschot. Hij bracht er toen een sublieme column over de betreurde voetballer Laurent Verbiest. Intriest en hilarisch tegelijkertijd. Kan men dát niet filmen en uitzenden zodat er 400.000 mensen deelgenoot worden van zoiets moois in plaats van de 400 die toen in de zaal zaten? Retorische vraag zeker?


11:03 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

18-02-04

(FANTASIE)RIJK VERLEDEN

Ik was van plan deze week een gedicht te plaatsen van Lévi Weemoedt uit Rijk verleden, een aardige bundel die ik al een aantal keren meebracht uit de plaatselijke bibliotheek. Blijkt het boek te zijn uitgeleend. Nooit ontleent er iemand anders een dichtbundel en net nu is er een boek weg dat ik nodig heb. Ik overwoog nog even om op slinkse wijze naam en adres van het booswicht aan een van de baliebediendes te ontfutselen en bij de ontlener in kwestie het boek te gaan opeisen. Daarbij zou ik het hanteren van ernstige bedreigingen niet schuwen. Ik mag dan wel een lieve teddybeer zijn, daarnaast ben ik ook de perfecte mélange van de tien grootste slechteriken aller tijden, en soms komt dat van pas.

Ik: Dag mijnheer, u blijkt in het bezit te zijn van het bibliotheekboek 'Rijk verleden' van Lévi Weemoedt?

Ontlener (verbouwereerd): Ja, dat klopt.

Ik: Ik heb het dringend nodig, mag ik u vragen het mij te overhandigen?

Ontlener: Geen sprake van. Scheer je weg, lul!

Ik (steek mijn voet tussen de deur, en maak een neem-pistool-uit-holster-onder-oksel-beweging): Ok, je hebt er zelf om gevraagd. Say your prayers, dude.

Ontlener: Neen!! Ik ben nog te jong om te sterven.

Ik (haal boekje uit mijn binnenzak): Je ziet er anders wel uit als een palliatieve patiënt. Sterven? Bah, je bent niet waard dat je sterft. Blijven leven lijkt mij een veel grotere straf voor jou. Neen, ik weet iets veel beters: IK LEES JOU EEN GEDICHT VOOR VAN DIRK VAN BASTELAERE!!!

Ontlener: NEEN!!!! GENADE!!! (Tast naar de borststreek en stort ter aarde.)

Doek.


10:53 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

12-02-04

MAARTEN 'T HART

Ik moet toegeven dat ik de laatste tijd te weinig proza lees, zeker sinds ik enkele jaren geleden zelf de pen ter hand nam en aan het dichten sloeg. Nochtans zijn er een paar romanschrijvers die mij tot hun grootste fans mogen rekenen en van wie ik zowat het hele oeuvre met veel plezier heb doorworsteld. Enige tijd geleden bekende ik in deze weblog dat ik een Brusselmans-fan ben. Een andere favoriet van mij is Maarten 't Hart. Ook zo iemand waarvan velen maar niet willen zien wat voor een prachtschrijver hij wel is.

Ik leerde het werk van Maarten 't Hart ruim twintig jaar geleden kennen. Ik had net de turven Het verdriet van België van Claus en De naam van de roos van Umberto Eco achter de kiezen, en kon geen dikke boeken meer zien of ruiken. Ik zocht in de plaatselijke bibliotheek naar korte verhalen en stuitte op Alle verhalen van Maarten 't Hart, een boek waar ik enorm van heb genoten. Ik werd een fan en ben dat gebleven, ook al reikt mijn kennis van klassieke muziek niet zo ver, ben ik niet bijzonder onderlegd op het vlak van de biologie en raak ik nog altijd niet wijs uit al die soorten geloofsgemeenschappen en Kerken in Nederland, allemaal thema's die in 't Harts werk uitvoerig aan bod komen. Maar het pleit voor hem dat ik verslingerd raakte aan zijn werk zonder dat ik dat allemaal van naaldje tot draadje hoef te kennen.

Hieronder vermeld ik enkele titels van Maarten 't Hart die ik u ten stelligste kan aanbevelen. Begin hiermee en lees vervolgens al de rest.

  1. De droomkoningin
  2. Onder de korenmaat
  3. Het woeden der gehele wereld (velen vinden dit zijn allerbeste roman)
  4. De nakomer
  5. De vlieger
  6. Wie God verlaat heeft niets te vrezen (essays)
  7. Het roer kan nog zesmaal om (autobiografie)

P.S. Onder de korenmaat, Het woeden der gehele wereld en De nakomer worden best na elkaar en in die volgorde gelezen.



13:59 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

11-02-04

AWEL?

Als ik mijn bericht van gisteren herlees, dan denk ik bij mezelf: moest dat nou echt, Hoorne, dat over die bommen en zo, dat het je niet raakt en van die dingen. Je bent een van de meest gevoelige mensen die ik ken en dan zet je dat soort dingen op papier. Nooit word je boos of scheld je iemand verrot. Toch niet in het echte leven, alleen maar op papier. Op de bus sta je je zitje af aan oude vrouwtjes. Je zal iemand die de weg vraagt nooit de verkeerde kant uit sturen, ook niet als het de grootste oetlul is die ooit het levenslicht zag, en je bent lief voor dieren. Weet je nog, Hoorne, hoe je onlangs een in huis verdwaald babyvliegje met zachte hand naar de voordeur hebt begeleid en het met een kraaknette witte zakdoek hebt nagewuifd tot het uit het zicht was verdwenen? En toch, Hoorne, heb je een kreukje in je hersenen dat bij de meeste andere mensen ontbreekt. Wat moet ik toch met je aanvangen?

Enfin, Hoorne, dit ging toch geen dagboek worden? Wat een slap gemijmer. Wanneer komt er nog eens iets literairs op de plank?


11:26 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

10-02-04

NIHILISTISCHE KOMMANEUKER

Momenteel leg ik de laatste hand aan mijn nieuwe bundel die, zoals ik al eerder op deze weblog meldde, Inbreng nihil zal heten en de beste gedichtenverzameling wordt die ooit door een mensenhand is geschreven. Alleen de behaarde linkerpoot van de Rwandese dwergchimpansee Konga deed ooit beter met het op verrotte bananenbladeren uitgegeven poëzieboekje Coconut dreams (Kokosnoot dromen, Uitgeverij P, 2000, 15de druk inmiddels).

Straks vertrouw ik woorden toe aan het eeuwige papier. De aanloop daar naartoe is nogal zenuwslopend. Ik ben een perfectionist. Nakende onomkeerbaarheid vervult me met angst. Er is weinig in het leven dat mij echt raakt en in de wereld al helemaal niet. Ik ben een wandelende encyclopedie van nutteloze kennis. In om het even welke tv-kwis - ik val nog liever dood dan dat ik aan een debiele kwis zou deelnemen - zou ik met de hoofdprijs gaan lopen - tenzij ik het tegen Marc Reynebeau moet opnemen - maar ik ben daarbij wel totaal ongeëngageerd. Ik ben nog nooit in mijn leven mee opgestapt in een betoging. Opnieuw val ik liever dood dan me te moeten begeven tussen een met vlaggen en toeters en bellen bewapende menigte die zich naar het kabinet van minister Huppeldepup begeeft om daar een misselijkmakend stukje maatschappijkritisch amateurtoneel op te voeren, waarna een beperkte vakbondsdelegatie wordt binnengelaten om de woordvoerder van de minister een grote kartonnen doos met stomme petities te overhandigen.

Schokkende beelden in het journaal doen me zo goed als niks. Bommen ontploffen, treinen ontsporen, bussen rijden in ravijnen, oppositieleiders verdwijnen, politici kibbelen, Britney heeft een nieuwe clip en Michael wordt beticht. Boring! En dat de grootste wereldmachten bestuurd worden door achterlijke neefjes van Konga, de Rwandese dwergchimpansee, auteur van de bestseller Coconut dreams (Kokosnoot dromen, Uitgeverij P, 2000, 15de druk inmiddels), echt, I don't care.

Maar die komma moet godverdomme op de juiste plaats en het voorplat in precies die blauwe teint die ik wil. Of ik bega een ongeluk.


09:50 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

04-02-04

IN HET LAND VAN DE BLINDEN

In het land van de blinden zijn er geen voyeurs.

In het land van de blinden hangen aan muren braille-pin-ups.

In het land van de blinden is de hond een heilige koe.

In het land van de blinden zijn er alleen maar gemeenschappelijke kleedkamers.

In het land van de blinden is een totale zonsverduistering zelden voorpaginanieuws.

In het land van de blinden is de uitspraak 'Kijk toch uit je doppen, man' een schoolvoorbeeld van ironie.

In het land van de blinden heeft racisme te maken met het onderscheid in hondenras.

In het land van de blinden is een massief ivoren blindenstok hét statussymbool bij uitstek.

In het land van de blinden worden Miss-en verkozen op de tast.

In het land van de blinden zijn oudere tv-omroepsters eveneens werkloos.

In het land van de blinden is opticien een beroep met weinig toekomst.

Modeontwerper ook.


13:56 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

02-02-04

HET RECHT OM TE ZWIJGEN

Bezoekers van deze weblog maken zich allicht zorgen. Nog altijd die Rawie-kop helemaal bovenaan. Wat scheelt er met de meest talentrijke Vlaamse dichter sinds Hendrik van Veldeke?

Wel, voor alle duidelijkheid, ik gebruik deze weblog niet als dagboek. Zinnen zoals 'Ik heb deze middag witte bonen gegeten, dit tot grote ontzetting van de mensen die meer dan twee uur met mij in de lift hebben vastgezeten', zal je hier zelden aantreffen. Kletspraat, daar pas ik voor. Vandaar dat ik even gebruik maak van mijn recht om te zwijgen.


17:21 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |