16-03-04

IK WAS EEN SCHEIDS

Er bestaat geen waardigheid meer, geen menselijkheid, we zijn ten dode opgeschreven. Sensatiezoekers die de media afschuimen op zoek naar smeuïge verhalen en ranzige beelden komen dezer dagen ruim aan hun trekken. De spannendste soapserie is te zien of alle zenders en is droogweg getiteld 'Journaal'. Naast 'Dutroux, the verdict' en 'Spanish bombs' hebben we nu ook het meesterlijke voetbaldrama 'The Italian mob in Lüttich (referee wanted, dead or alive)'.

Even recapituleren: Standard Luik speelde afgelopen weekend op het veld van AA Gent. Diep in de tweede helft wordt Emile M'penza - hij die rent als een kip zonder kop en af en toe eens per ongeluk een ei in het mandje legt - aan de schouder getrokken in het strafschopgebied. Verder spelen! Woede alom. Na de wedstrijd schopt M'penza een deur - de schop-deur-aan-flarden-reflex is een woedegebeuren dat zich louter voordoet bij uitwedstrijden - en de hand van een steward kapot. De grote man van Standard, een Italiaan met een maffiose naam, wil de ref aanvliegen en spoort anderen aan dat ook te doen. Aanvoerder Dragutinovic wil de boel kalmeren, maar - en dat vond ik eigenlijk best grappig - wordt zelf door een man uit de Standard-entourage bij de keel gegrepen.

Het Belgische voetbal is corrupt, beweert M'penza, zelf nota bene een uithangbord van de nationale ploeg. Club Brugge moet tweede eindigen en een ticket pakken voor de Champion's League, daarom fluiten de arbiters tegen Standard. Een theorie die de Luikenaars aanhangen om vooral hun eigen zwakheden te verdoezelen. Dat de ref een menselijke fout maakte, speelt in heel deze zaak een betrekkelijk kleine rol. In een competitie van 34 speeldagen heb je de ene week tegenslag en de volgende week meeval, en op het einde van het seizoen is de geluk- en pechbalans ongeveer in evenwicht. In elk geval is een anti-Standard-complottheorie te gek voor woorden.

Wist u dat ik zelf ook voetbalscheidsrechter ben geweest: eerst in de jeugdreeksen, later in de provinciale afdelingen, en dat ik zelfs een wedstrijd leidde in 1ste nationale, Kuurne tegen de Eva's uit Kumtich? Bijna elke week zonder grensrechters, stel je voor. Ik deed het graag en had er ook wel enige aanleg voor - weinigen konden de gele en rode kaart zo elegant en vastberaden de lucht in steken als ik, yep, ook in die tijd had ik in alle omstandigheden al oog voor het artistieke - maar als je hogerop wilt geraken in de arbitrage, moet je voor en meer nog na de wedstrijd pinten zuipen met allerlei enge en onaangename individuen alsook elke gelegenheid aangrijpen om de regionale voetbalbobo's naar de mond te praten. En dat kon ik niet zo goed. Bovendien kreeg ik af te rekenen met hardnekkige hielpijn, die mijn opmars naar E- en WK's definitief stuitte.

Iemand raadde me ooit aan om mijn voetbalavonturen op te schrijven, dat kon nog een leuk boekje opleveren. Misschien wel. Maar zullen de lezers mij geloven als ik het zal hebben over die keer dat ik in mijn kleedkamer werd aangerand door de Griekse voorzitster van Sirtaki Rovers United FC, terwijl de materiaalmeester - een namaak Sumo-worstelaar in trainingspak - een lading semtex van minderwaardige kwaliteit in mijn fluiteniersbroekje frommelde, die pas tot ontploffing kwam in onze wasmachine, een gloednieuwe Miele Lavomatic 1300 met maar liefst acht verschillende centrifugeermogelijkheden? Neen toch?



14:25 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.