13-04-04

THREE MINUTES TROELA

Het blijft me verbazen dat Herman Brusselmans in interviews dingen zegt die zo uit mijn mond gerukt lijken. Dit weekend ventileerde hij in een Vlaamse krant zijn mening over o.a. Emile M'penza, waar ik het enkele weken geleden al over had, Gella Vandecaveye en Jean-Marie Dedecker.

Goed dat die judogekte in ons land al een tijdje geluwd is. Judo, voor wie het niet meer zou weten, is die sport waarbij twee venten of manwijven elkaar gedurende drie minuten vasthouden aan elkanders pyjama, én - hou u vast aan de rekker van uw onderbroek - om zich daarin te bekwamen op stage gaan naar Rusland of Japan. In het Psychiatrisch Centrum De Kinkel alwaar mijn nonkel Basiel verblijft, wordt er in de eeuwige afzondering van de slaapvertrekken al sinds mensenheugenis nogal wat afgejudood. Talent dat er daar verloren gaat, je kan je dat niet voorstellen.

Gella Vandecaveye was die judoka die na het mislopen van een (gouden) medaille altijd zei "niks aan te doen, het leven gaat door", maar in werkelijkheid haar vader, moeder en judo-Garfield zou hebben omgebracht voor die plak rond haar nek, diezelfde nek die ze ei zo na onherroepelijk brak en waar ze dan in allerlei televisieprogramma's eindeloos mee moest koketteren. Over enkele maanden, na de volgende Olympische Spelen, weet niemand nog wie die hele Vandecaveye was.

Het tijdperk van Gella, Ulla en Troela is voorbij, hoezee. Nu nog hopen dat de breedsmoelkikker bij de verkiezingen van 13 juni op zijn bek gaat, en het leven wordt weer een ietsje draaglijker. Ik geloof in een betere wereld, yeah! Wie durft mij nog een cynicus te noemen?


14:05 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.