07-06-04

SPORZA (1)

Het tijdelijke sportnet van de openbare omroep is onder een goed gesternte van start gegaan. Op 31 mei om 12u. ging Sporza de ether in, enkele uren later speelde Xavier Malisse, onze beste mannelijke tennisspeler, tegen Lleyton Hewitt, de vriend van Kim Clijsters, onze vrouwelijke nummer twee.

Vorige zaterdag wonnen Malisse en Olivier Rochus dan de dubbelspelfinale tegen twee Franse kloefkappers, waarvan de indrukwekkendste prestatie van de ene erin bestond dat hij ooit eens een duif had neergehaald. Met een tennisbal welteverstaan. Enfin, ik weet niet meer wanneer de wedstrijd zaterdag precies afgelopen was, maar in het pre-Sporza-tijdperk zaten de sportuitzendingen op Canvas, en moest dat net tegen 18u. de baan ruimen voor Ketnet, onze nationale jongerenzender. Als een sportmanifestatie echter als dermate belangrijk werd gecatalogeerd, een norm waar de Grand Slam-finale met onze landgenoten ongetwijfeld aan voldeed, dan bleven de kinderen op hun honger zitten. Programma's werden geschrapt of verschoven, wat altijd tot een heel gedoe leidde.

Wie zelf geen kinderen heeft, kan misschien niet zo goed inschatten welke gevolgen dit voor zo'n uk kan hebben. Stel je maar eens voor dat zoon- of dochterlief later het slechte pad op sukkelt, gearresteerd wordt voor een ernstig misdrijf en tijdens het proces in tranen uitbarst: "Mijnheer de juge, het is allemaal begonnen toen ik nog heel klein was. Ik zette de tv aan voor Bob de Bouwer, maar ik zag vier mannen die aan het tennissen waren. Mijn moeder zei me dat Bob de Bouwer waarschijnlijk na het tennis zou komen of in het slechtste geval worden afgevoerd. Toen het tennis eindelijk afgelopen was en mijn lievelingsprogramma zou starten, riep mijn moeder dat het etenstijd was. Ze gebood mij de tv af te zetten. Ik weigerde. Ze deed het dan maar zelf en gaf mij nog een klinkende oorveeg voor mijn ongehoorzaamheid. Ik kookte vanbinnen en uit pure frustratie heb ik die avond al mijn knuffelberen de nek omgedraaid. Daar, op dat moment, is de kiemcel van de haat in mijn lijf beginnen te bloeien. Al op jonge leeftijd wist ik dat de maatschappij een jungle is waarin rechteloosheid, eigenbelang en chaos welig tieren. Ik heb geen spijt dat ik in de kantine van die tennisclub zes mensen heb neergeschoten. Zij stonden symbool voor mijn mislukt leven en mijn herhaaldelijk falen. Ik vraag de juryleden om te oordelen in eer en geweten, maar ik wil hen nu al zeggen dat ik geen zak geef om hun verdict. Verder heb ik niks meer te zeggen."

(wordt vervolgd)


11:13 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.