16-06-04

THE SHAVER BLADES

Ik heb het hier nog maar zelden over muziek gehad. Nochtans boeit muziek mij zeer. Vijfentwintig jaar geleden was ik een niet onbegenadigd triangelspeler in een lokaal hardrockbandje, The Shaver Blades. Ik kocht mijn triangels per tien in de muziekwinkel van Bas Trom, een Nederlandse inwijkeling wiens zoon Thomas bij de Blades xylofoon speelde. Een Nederlander in het zuiden van Vlaanderen, dat was nogal een evenement in die tijd. Alle meisjes waren dol op Thomas - "hij praat zo leuk" - niettegenstaande hij zo'n varkenssnoet had zoals Johnny Heitinga, maar ook dat vonden de meiden enig - "hij heeft zo'n leuke varkenssnoet zoals Johnny Heitinga" - neen, kan natuurlijk niet, Heitinga was nog niet geboren.

In de seventies en de vroege eighties waren de Vlaamse meisjes niet zo verstandig. Het ene meisje na het andere viel op de verkeerde partner - Thomas Trom bijvoorbeeld was een eersteklas klootzak - wat het aantal echtscheidingen van het voorbije decennium verklaart. Tegenwoordig is het in om op een neger, moslim of eskimo verliefd te worden. Zij zijn de Nederlanders van de 21ste eeuw. Als al je vriendinnen een wit vriendje hebben, is het bon ton om met iets anders uit te pakken. Vlaamse meisjes houden nogal van uiterlijkheden, maar of hen dat gelukkig maakt is zeer de vraag. Ik hou niet zo van uiterlijkheden, wel van geluk. Als ik moet kiezen tussen uiterlijkheden en geluk is de keuze snel gemaakt. Maar dat weet het gemiddelde Vlaamse bakvisje natuurlijk (nog) niet. Dat zal pas goed tot haar doordringen als haar allochtone echtgenoot haar kinderen naar Malawi, Iran of Groenland ontvoert. Dan zingen die truttemiekes wel een toontje lager. Meestal schrijven ze zich dan in als kandidate voor 'Boer zkt. Vrouw' of iets dergelijks. Dan is een gezonde Vlaamse bink ineens wel goed genoeg, met of zonder bloemkooloren, maakt niks uit. Hij mag zich zelfs door het leven bewegen in een niet meer te verdrijven aura van varkensdrek of kippenstront.

Ik dwaal af. Ik kocht mijn triangels dus per tien in de muziekwinkel van Bas Trom, de vader van onze xylofonist Thomas Trom. Dat kwam omdat ik nogal wat instrumenten nodig had. Op het einde van elk optreden, meestal na de bisnummers 'God save king Baldwin', 'Anarchy in Flanders Field' en 'No Friture', een protestsong tegen het gedwongen opdoeken van de frituur van Schele Willy op de Grote Markt van Menen, hief ik mijn triangel theatraal boven mijn hoofd om die vervolgens met volle kracht op het podium neer te smakken. We schrijven het begin van de tachtiger jaren, de punkrock deed zijn intrede in de Lage Landen, bij alles wat je zei of deed hoorde een vleugje agressie. Het waren harde tijden voor zo'n zachte jongen als ik, want ik ben niet goed in baldadig gedrag en kan het ook moeilijk faken. Ik heb thuis op onze koer heel wat triangels tegen de grond gemept vooraleer deze handeling enigszins geloofwaardig overkwam. De fans van The Shaver Blades kon je niks wijsmaken, ons publiek bestond hoofdzakelijk uit tuig van de richel, dat wel het onderscheid kende tussen echt en vals haantjesgedrag. Toen Thomas weigerde om bij elk optreden halverwege de set zijn xylofoon omver te trappen, omdat dat niet mocht van zijn vader, kon onze leadzanger, De Dunne Van Dale, daar niet om lachen. Thomas werd uit de groep gezet, zogezegd omdat hij te weinig street credibility had, maar het feit dat hij heel vaak te laat kwam op repetities als een afspraak met het ene of andere grietje weer eens uitliep, werd hem niet in dank afgenomen en speelde ongetwijfeld mee in de beslissing hem te ontslaan. De Dunne zag het groots, hij wilde naar Londen om er een plaat op te nemen. Hij leefde voor de Blades. Zelden iemand gezien die al op 17-jarige leeftijd zo goed wist waar hij naartoe wilde in het leven, en dat doel met ongeziene gedrevenheid najoeg met al de energie die in zijn magere lijf huisde. Groot was dan ook mijn ontzetting toen hij op het einde van het vermaledijde jaar 1982 met zijn fiets werd omver gereden door een dronken trucker. Na het ontwaken uit een coma van bijna vier maanden, bleek zijn rechterzijde geheel verlamd. Noodgedwongen moest hij zijn ukelele in de wilgen hangen, wat meteen het einde van The Shaver Blades betekende. Enkele dagen voordien had ik een nieuwe voorraad triangels ingeslagen. Op mijn aandringen hadden de overige groepsleden en ikzelf besloten om de repetities op woensdagavond niet op te schorten, alsof het voortzetten van die vertrouwde gewoonte het genezingsproces van De Dunne zou versnellen. Het mocht evenwel niet baten.


11:21 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.