30-06-04

ENKELE CITAATJES

Agent, ik kan mijn rijbewijs niet pakken. Wilt u mijn glas bier even vasthouden?

Specialiseren: steeds meer weten over steeds minder, tot je alles weet over niets.

Ze kunnen beter over je fiets lullen dan andersom!

Hij stapte uit de trein en struikelde tegen haar boezem; per(r)ongeluk.

Voor pech onderweg had ze panne(n)koeken bij zich.

Toen de man voor het vuurpeloton stond, schoot hem ineens wat te binnen.

Ik hou altijd een stuk maand over aan het eind van mijn geld.

Ik ben in de 7de hemel, de andere 6 wilden me niet.

Ik wou dat ik een vulkaan was, dan zou ik de hele dag roken en iedereen zou zeggen: kijk, hij werkt!

Ik geloof niet in sprookjes zei ze, en ze startte haar bezem.

Mijn vriendin heeft me bedrogen. Vorige week vertelde ze me dat ze was vreemdgegaan, maar dat blijkt helemaal niet waar te zijn.

Ik mag niet teveel rijden want ik moet nog drinken.

Leer van andermans fouten, u hebt immers de tijd niet om ze allemaal zelf te maken.

Vandaag eten we komkommersla en vorige week aten we kwamkwammersloeg.


15:47 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

28-06-04

INTERVIEW

Intussen word ik nog altijd geïnterviewd op www.literairnederland.nl. Nog tot woensdag. Al wie mij nog een vraag wil stellen, moet het nu doen. De kans is groot dat ik na woensdag definitief zwijg. Ik ben een erg dankbare gast, wie een vraag stelt van tien woorden krijgt er duizend terug. Zoals zo vaak vermeng ik ernst met bullshit, de lezer moet dan maar zelf de twee hoopjes maken. Ik geef me heel erg bloot en toch weer niet. Maar ik antwoord wel eerlijk, soms te eerlijk. Dat komt omdat het een schriftelijk interview is, ik laat me volledig gaan, ik tokkel en tokkel als gek.

Mocht het een mondeling interview zijn, dan zou het heel wat stroever verlopen. Dan antwoord ik met ‘ja’, ‘neen’ en ‘misschien’, omdat ik er op voorhand toch al van uit ga dat zo’n journalist de helft verkeerd begrijpt en de andere helft wel begrijpt, maar in zo’n gebrekkige taal en stijl zal neerpennen dat het lijkt alsof hij het verkeerd begrepen heeft. Ik had onlangs een journalist over de vloer die me vroeg hoe je ‘Kopland’ schreef, met één p of met twee p’s. Ik antwoord daar dan heel rustig en sereen K O P L A N D op. In een schriftelijk interview zou het geen waar zijn, maar wie met mij praat, zal steeds hoffelijk, correct en met heel veel geduld behandeld worden. Trouwens, in een schriftelijk interview zou dit Kopland-incident zich niet hebben voorgedaan. Dan had de interviewer van mij een kant-en-klare tekst gekregen, die hij zo kon publiceren. Geen reiskosten, geen tijdverlies, geen vervelende stiltes, … de voordelen van een schriftelijk interview zijn velerlei. Wist u trouwens dat het interview dat Meander enkele weken geleden van mij afnam - link vindt u hiernaast - een schriftelijk interview was, per e-mail? Het is één van de beste interviews die ik de laatste tijd las.

Zodus, als het Dagblad van het Noorden, Die Sudafrikaner Vertellingskes of De Jommekeskrant met mij wil praten, dan hebben ze daar alleen maar mijn e-mailadres voor nodig, eveneens hier ergens op deze weblog te vinden. Als ze toch willen langskomen, steeds welkom. Als de journalist(e) in kwestie vraagt of hij(zij) mag binnenkomen, en ik antwoord met 'misschien', weet dan dat ik op de verkeerde knop heb gedrukt, dat het 'neen' zou kunnen zijn, maar hoogst waarschijnlijk 'ja' is. Mijn excuses.


11:13 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

27-06-04

STRAFSCHOPPEN

Het mag dan wel spannend zijn, zo’n penaltyreeks, het blijft iets oneerlijks hebben. De voetbalbonzen moeten iets anders bedenken, het gebeurt te vaak. Het blijft wrang, er met je land uitgaan omdat die verrekte doelman voor één keer heel toevallig de goede kant koos, of omdat je steunbeen bij het trappen in een kuiltje zakte. Niemand is graag de zondebok van een hele natie. Regels zijn regels en iedereen die het spelletje wil spelen, kan niet anders dan die te aanvaarden, maar als Portugal of Nederland straks Europees kampioen wordt, moeten we goed beseffen dat het net zo goed Engeland of Zweden had kunnen zijn. Het had iedereen kunnen zijn. Zouden we niet beter de Europese en Wereldkampioenschappen voetbal afschaffen en bij lottrekking om de vier jaar een ander land aanduiden?

Natuurlijk niet. Net zoals het leven zelve het product is van een toevallige samenloop van omstandigheden, mag dat best voor heel wat andere dingen. Wie meent dat er zekerheden zijn in het leven, mag dan wel goed slapen, het ontwaken zou wel eens keihard kunnen aankomen. Je zal maar een fietstochtje maken en enkele uren later in een kritieke coma wegzinken. Je zal maar dromen van een mooie oude dag in het thuisland en enkele dagen later onthoofd worden. Je zal maar je dochter en haar vriendin uitwuiven voor een avondje stappen om ze jaren later terug te vinden in een diepe put ergens in een Waals boerengat.

Een mens moet daar allemaal niet mee bezig zijn. Dat doe ik ook niet. Ik wil nog kunnen slapen. Vanavond de laatste kwartfinale. Hopelijk wordt die beslist met een bloedstollende strafschoppenreeks.


11:39 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

25-06-04

HEERLIJKE DOFFE ELLENDE

Wel, wat zei ik over wedstrijden die zouden eindigen op verlengingen en strafschoppen? De eerste kwartfinale was al meteen raak. Jammer dat die Portugese janetten door zijn. Ik ben altijd tegen het gastland. Kan ik dat verklaren? Jazeker. Ik heb de drang om voor de underdog te supporteren, en het gastland is meestal niet de underdog, vandaar. Meestal krijgt het organiserend land ook hier en daar wat minieme scheidsrechterlijke hulp, die wel eens voldoende kan zijn om het verschil te maken. Is dat voldoende motivering om tegen het gastland te zijn?

Anderzijds zijn we nu wel van die lelijke Rooney af. Wayne Rooney is de nieuwe wonderboy van het internationale voetbal. Alle meisjes die van voetbal houden willen met Rooney de spelerstunnel induiken. Op één voorwaarde: hij moet een zak over zijn kop trekken. Het mag dan wel donker zijn in zo’n spelerstunnel, helaas lang niet donker genoeg. Beckham is out. Wie twee strafschoppen trapt en die allebei mist, kan ook geen goede minnaar zijn. Wie van op elf meter nog geen doelnet kan penetreren, enfin, u begrijpt wel. Zo redeneren vrouwen die verzot zijn op voetbal. Het is dan ook nog maar een kwestie van dagen vooraleer Victoria Beckham haar intrek zal nemen in de beschuttende werkplaats waar Rooney voltijds verblijft. Beschuttende werkplaats? Ja, zo zeg je dat, en niet ‘beschutte werkplaats’. De foutieve benaming ‘beschutte werkplaats’ is zo sterk ingeburgerd dat er zelfs beschuttende werkplaatsen zijn die in hun officiële benaming het woord ‘beschutte’ hebben staan in plaats van ‘beschuttende’. Meer zelfs, het Sociaalrechterlijk Woordenboek heeft het ook over ‘beschutte werkplaats’ waardoor het oorspronkelijk correcte ‘beschuttende’ nu eigenlijk fout is. Kan u nog volgen?

Penalty’s missen, dakannekoek. Voor de Nederlanders die nog altijd als gek op zoek zijn om Sporza op hun scherm te krijgen, dakannekoek is een rubriek in het EK-omkaderende programma van Carl Huybrechts. Man, wat is die Huybrechts een saaie kwast geworden. En zeggen dat ik die twintig jaar geleden best leuk en vernieuwend vond, maar gelukkig was dat op 26 juni 1984 alweer over. Afvoeren die handel, naar het containerpark ermee, op vrijdag is het lang open. En vergeet niet Rick de Leeuw, Gille Van Binst en Nigel Williams in te laden. Bij het brandbaar grof vuil kieperen, behalve de plastieken Van Binst, die mag bij het PMD. Het is me een volstrekt raadsel waarom de VRT altijd datzelfde schuifje met vervelende zeikgasten opentrekt. Ik kan me zo ergeren aan dat lacherige toffe-jongens-onder-elkaar-sfeertje (Poborsky wil voorzetten, maar tikt nog eens ongelukkig tegen de bal waardoor hij over de achterlijn rolt. Hahahahaha. Referee Hauge wordt getackeld. Hihihi! Gary Neville krijgt een bal slecht op zijn hoofd. Whoeaaaaaaa!! Zou toch niet mogen op dit niveau, zei iemand. Weet je wat er niet zou mogen op dit niveau? Kutprogramma's als deze.) Gelukkig is er nog de sereniteit en deskundigheid van Marc Degryse die zich volgens mij ook ergert aan het cafésfeertje, Bob Peeters en jawel, zelfs Stephane Demol. Ik mis de analyses van Wim de Coninck. Waarom wordt die niet meer uitgenodigd? Dan hebben we nog het plebs dat ook even in de studio mag komen zitten - allemaal kijken, ik kom op tv! - met een woordvoerder die in de rust en na de match even enkele woordjes naast de microfoon mag stamelen. Wat een ellende, wat een ellende, wat een overheerlijke doffe ellende.


16:25 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

24-06-04

ALLERLEI EN NOG EEN PAAR DINGEN

Er zijn natuurlijk ook heel wat bezoekers die langskomen om te kijken of ik alweer iets gepost heb en dat dagen na elkaar tevergeefs doen, waarvoor mijn excuses. Ik plaats bij voorkeur kwaliteitsvolle berichten en kwaliteit is een zeldzaam goed en dat moet het blijven, want wie wil er straks nog dood als het leven één langgerekte polonaise wordt?

Waarom schrijft Hoorne niks over het EK Voetbal, hoor ik u zich niet afvragen, want mocht ik horen wat mijn lezers allemaal lopen te monkelen, tja, dan zou dat toch wel een teken zijn van een zekere paranormale begaafdheid, en die heb ik niet, toch niet dat ik weet. Ik hoor het u dus niet hardop of stilletjes in uzelf zeggen of denken, maar het is een voor de hand liggende vraag. Wel, om eerlijk te zijn, ik was van plan om iets te schrijven nadat elk team twee groepswedstrijden had afgewerkt, maar het gaat allemaal zo razendsnel dat de wedstrijden zich sneller afspelen dan ik mijn bericht kan schrijven. Ik zou een slecht journalist zijn, zeker weten. Als mijn hoofdredacteur mij een deadline zou opleggen, gegarandeerd zou ik dan repliceren dat hij die deadline kan stoppen waar het zonlicht zelden of nooit schijnt. Een krant vullen, djiezes, hoe doen die gasten dat? En zeggen dat al dat werk al na één dag verouderd is en de papiermand in gaat. Neen, dan liever gedichten voor de eeuwigheid, alhoewel, correspondent voor het tv-journaal lijkt mij wel leuk. Ik sta hier voor het gerechtsgebouw van Poeperdepoep en bij mij staat meester Huppeldepup, advocaat van beklaagde Diebiediebiedoe. Blablabla en blablabla. Dit was Philip Hoorne rechtstreeks vanuit Poeperdepoep, weer over naar jou, Sigrid.

Ik dwaal af. Nou, over dat EK kan ik kort zijn. Het valt me een beetje tegen en toch weer niet. Een mooie wedstrijd is een onvervalst kunstwerk, een slechte wedstrijd is weggegooide tijd, al zullen degenen die in mijn poëzie meer somberheid menen te zien dan er werkelijk in zit, wel van mening zijn dat ik het hele leven weggegooide tijd vind, dus wat dondert het. Toch verkies ik een mooie wedstrijd. Verder wil ik nu al even mijn al dan niet vermeende paranormale gaven aanspreken en u verklappen dat we een verrassende Europees kampioen krijgen. (Op het moment dat ik dit schreef moest Nederland nog tegen Letland, dus Nederland hoort bij het kransje verrassende kandidaten op de titel.) Vanaf de kwartfinales gaan we ook weer een paar wedstrijden met verlengingen en strafschoppen tegemoet. U mag mij een kenner noemen, maar doe dat toch maar niet te voorbarig. Na het EK mag u mij feliciteren. Of uitlachen. Wij komen hier nog op terug. Of niet.

Ondertussen ben ik al hard bezig met mijn derde dichtbundel. Is er een boek in voorbereiding vroeg de jongen van de boekhandel. Er is altijd een boek in voorbereiding, antwoordde ik. Even later had ik al spijt van die uitspraak, ik vond het nogal hautain klinken, maar het was wel een prima oneliner. En nog de waarheid ook. Maar ga er toch maar van uit dat mijn derde bundel er pas ten vroegste komt in het najaar van 2005. In elk geval kan ik nu al verklappen dat hij geheel in het verlengde zal liggen van mijn recente meesterwerk ‘Inbreng nihil’. Als u hem nog niet in huis heeft, ga dan dringend naar de betere boekhandel. Stap met een verbeten pas naar de afdeling ‘Poëzie’, met mijn permissie mag u eenieder die u voor de voeten loopt opzij duwen, ja, ook die vrouw met de okselkrukken en die man met de bilaterale beenprothese. Nood breekt wet. Tenzij ze ook van plan zijn, je weet wel, shit, wat kunnen de dingen soms toch complex zijn. Enfin, de bundel met het mooiste plat en de mooiste gedichten binnenin, dat is hem, die moet u hebben. Mocht u alsnog twijfelen, mijn naam staat op de kaft. Ik wil het mijn lezers niet al te moeilijk maken. Ik ben een dichter van het volk, nooit gedacht dat het predikaat ‘van het volk’ ooit nog op mij van toepassing zou zijn, ik die alles wat naar massa ruikt schuwt en beschimpt. Maar een massa lezers, daar zeg ik niet neen tegen. Een massa lezers in de poëzie, ik hoop dat u weet wat dat betekent en de ironie vat.

Sinds gisterenavond word ik een week lang on line geïnterviewd door de redacteuren en bezoekers van Literair Nederland. U leest er alles over op

http://www.literairnederland.nl/index.htm


10:24 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

18-06-04

NONKEL GERMAIN

Deze weblog wordt hoe langer hoe meer bezocht. Dat zie ik aan de teller die dag na dag met rasse schreden hoger oploopt. Reacties op wat ik post blijven uit, maar zoals de trouwe bezoeker weet, zijn zijn of haar reacties niet zo belangrijk. Toen ik op een onbewaakt moment wat met mijn muis zat te klikken, en zonder het goed en wel te beseffen plots met deze blog zat opgescheept, heb ik zelfs even overwogen de mogelijkheid om reacties te plaatsen en ook de bezoekersteller niet te activeren.

Ik wil maar zeggen dat het mij niet te doen is om instemmend gegrom of applaus. Mijn naam is Hoorne en de Hoornes, dat zijn bescheiden lieden van eenvoudige komaf. Mijn nonkel Germain won ooit de Lotto en denk je dat die man daar ooit maar één woord over gezegd heeft tegen om het even wie? Toen mijn vader vroeg waar hij die zilvergrijze Bentley gekocht had en of zo'n wagen niet een pak geld kostte, antwoordde hij doodleuk dat hij die gestolen had. Poeha maken over zijn fortuin deed nonkel Germain niet. En toen mijn moeder vroeg hoe tante Suzette het maakte en wie die jonge, met juwelen behangen bimbo dan wel mocht wezen die naast hem in de Bentley zat, antwoordde hij dat tante Suzette enkele uren eerder schielijk was overleden en dat hij van pure ontreddering een auto had gestolen en dat als je dan toch een auto steelt het maar beter meteen met stijl kan doen en dat die liftende studente er enkele straten verder uit moest. Neen, nonkel Germain was niet het type man dat opschepte over de luxecallgirls waar hij mee omging. Diezelfde avond sloeg hij tante Suzette het hoofd in met een voorhamer, want nonkel Germain mocht dan wel een leugenaar zijn, meer nog dan de leugen had hij de waarheid lief. Hij had tegen mijn ouders gezegd dat tante Suzette dood was, nou, dat moest dan maar, een mens kan niet over alles liegen, toch? Je kan nonkel Germain gerust omschrijven als geen gemakkelijke, ietwat complexe man, maar tezelfdertijd ook een crème van een vent, altijd op zoek naar liefde, aandacht en genegenheid.

Ik heb zo'n karakterkop als nonkel Germain, en dezelfde mooie bruine ogen, hoor ik wel eens op familiefeestjes, en ook de verlegen glimlach die ik dan op mijn gezicht tover, zou ik van hem hebben.


10:11 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

16-06-04

THE SHAVER BLADES

Ik heb het hier nog maar zelden over muziek gehad. Nochtans boeit muziek mij zeer. Vijfentwintig jaar geleden was ik een niet onbegenadigd triangelspeler in een lokaal hardrockbandje, The Shaver Blades. Ik kocht mijn triangels per tien in de muziekwinkel van Bas Trom, een Nederlandse inwijkeling wiens zoon Thomas bij de Blades xylofoon speelde. Een Nederlander in het zuiden van Vlaanderen, dat was nogal een evenement in die tijd. Alle meisjes waren dol op Thomas - "hij praat zo leuk" - niettegenstaande hij zo'n varkenssnoet had zoals Johnny Heitinga, maar ook dat vonden de meiden enig - "hij heeft zo'n leuke varkenssnoet zoals Johnny Heitinga" - neen, kan natuurlijk niet, Heitinga was nog niet geboren.

In de seventies en de vroege eighties waren de Vlaamse meisjes niet zo verstandig. Het ene meisje na het andere viel op de verkeerde partner - Thomas Trom bijvoorbeeld was een eersteklas klootzak - wat het aantal echtscheidingen van het voorbije decennium verklaart. Tegenwoordig is het in om op een neger, moslim of eskimo verliefd te worden. Zij zijn de Nederlanders van de 21ste eeuw. Als al je vriendinnen een wit vriendje hebben, is het bon ton om met iets anders uit te pakken. Vlaamse meisjes houden nogal van uiterlijkheden, maar of hen dat gelukkig maakt is zeer de vraag. Ik hou niet zo van uiterlijkheden, wel van geluk. Als ik moet kiezen tussen uiterlijkheden en geluk is de keuze snel gemaakt. Maar dat weet het gemiddelde Vlaamse bakvisje natuurlijk (nog) niet. Dat zal pas goed tot haar doordringen als haar allochtone echtgenoot haar kinderen naar Malawi, Iran of Groenland ontvoert. Dan zingen die truttemiekes wel een toontje lager. Meestal schrijven ze zich dan in als kandidate voor 'Boer zkt. Vrouw' of iets dergelijks. Dan is een gezonde Vlaamse bink ineens wel goed genoeg, met of zonder bloemkooloren, maakt niks uit. Hij mag zich zelfs door het leven bewegen in een niet meer te verdrijven aura van varkensdrek of kippenstront.

Ik dwaal af. Ik kocht mijn triangels dus per tien in de muziekwinkel van Bas Trom, de vader van onze xylofonist Thomas Trom. Dat kwam omdat ik nogal wat instrumenten nodig had. Op het einde van elk optreden, meestal na de bisnummers 'God save king Baldwin', 'Anarchy in Flanders Field' en 'No Friture', een protestsong tegen het gedwongen opdoeken van de frituur van Schele Willy op de Grote Markt van Menen, hief ik mijn triangel theatraal boven mijn hoofd om die vervolgens met volle kracht op het podium neer te smakken. We schrijven het begin van de tachtiger jaren, de punkrock deed zijn intrede in de Lage Landen, bij alles wat je zei of deed hoorde een vleugje agressie. Het waren harde tijden voor zo'n zachte jongen als ik, want ik ben niet goed in baldadig gedrag en kan het ook moeilijk faken. Ik heb thuis op onze koer heel wat triangels tegen de grond gemept vooraleer deze handeling enigszins geloofwaardig overkwam. De fans van The Shaver Blades kon je niks wijsmaken, ons publiek bestond hoofdzakelijk uit tuig van de richel, dat wel het onderscheid kende tussen echt en vals haantjesgedrag. Toen Thomas weigerde om bij elk optreden halverwege de set zijn xylofoon omver te trappen, omdat dat niet mocht van zijn vader, kon onze leadzanger, De Dunne Van Dale, daar niet om lachen. Thomas werd uit de groep gezet, zogezegd omdat hij te weinig street credibility had, maar het feit dat hij heel vaak te laat kwam op repetities als een afspraak met het ene of andere grietje weer eens uitliep, werd hem niet in dank afgenomen en speelde ongetwijfeld mee in de beslissing hem te ontslaan. De Dunne zag het groots, hij wilde naar Londen om er een plaat op te nemen. Hij leefde voor de Blades. Zelden iemand gezien die al op 17-jarige leeftijd zo goed wist waar hij naartoe wilde in het leven, en dat doel met ongeziene gedrevenheid najoeg met al de energie die in zijn magere lijf huisde. Groot was dan ook mijn ontzetting toen hij op het einde van het vermaledijde jaar 1982 met zijn fiets werd omver gereden door een dronken trucker. Na het ontwaken uit een coma van bijna vier maanden, bleek zijn rechterzijde geheel verlamd. Noodgedwongen moest hij zijn ukelele in de wilgen hangen, wat meteen het einde van The Shaver Blades betekende. Enkele dagen voordien had ik een nieuwe voorraad triangels ingeslagen. Op mijn aandringen hadden de overige groepsleden en ikzelf besloten om de repetities op woensdagavond niet op te schorten, alsof het voortzetten van die vertrouwde gewoonte het genezingsproces van De Dunne zou versnellen. Het mocht evenwel niet baten.


11:21 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

14-06-04

VERKIEZINGEN '04

Zal ik iets schrijven over de verkiezingen van gisteren? Ik weet het niet. Politiek is een poppenkast, het boeit mij minder dan vroeger, ik ben de poppenkast wat ontgroeid. Er was een tijd dat ik De Zevende Dag niet vaak miste. De genodigden zaten toen nog rond een stevige houten tafel, pro aan de ene kant, contra aan de andere. Nu zit men in een cirkel op veelkleurige stoffen zitjes. Wegens besparingen op decorbouw gaat De Zevende Dag nu door in dezelfde ruimte waar ook een kinderprogramma wordt opgenomen, denk ik wel eens.

De kiezer vergist zich, zei Wivina Demeester op de Zwarte Zondag in november '91. Ik vond het een rare en hautaine uitspraak. Dertien jaar later en de kiezer blijft zich maar vergissen, zo beweren de traditionele partijen wanneer het gaat over het succes van het Vlaams Blok. Hoe komt dat? Het was een laag-bij-de-grondse kiescampagne, zo wordt gezegd. Ik weet het niet, ik heb het niet zo gevolgd. Zelfs het 'grote' debat heb ik aan mij voorbij laten gaan. We gaan er wel degelijk op vooruit, beweren onze leiders, maar de rijke en verwende Vlamingen lijden aan negativisme. Is dat zo? Freya Van den Bossche, voor velen de babe van de Belgische politiek, voor mij een tante Sidonie met een vreselijk Gents accent, is - als ik het goed voorheb, en ik ben te lui om het nu even na te trekken - een alleenstaande mama. Zij heeft onlangs enkele kleine maatregeltjes doorgevoerd zoals controle op prijzen in supermarkten en de mogelijkheid om gemakkelijker te kunnen veranderen van bankinstelling, kleine politieke hersenspinsels van een vrouw die met beide voeten in het leven staat. Zó win je stemmen, niet door een hele heisa te maken over bijvoorbeeld Amerikaanse wapens die over Belgisch grondgebied vervoerd worden. Elk zinnig mens weet dat die wapens toch sowieso op hun bestemming geraken, wat zouden we er daar dan een idealistische vaudeville rond creëren. De burger wil kleine vooruitgang die zijn dagdagelijks leven verbetert, geen-ver-van-zijn-bed-show. Op de buitenlandse politiek heeft een land zoals het onze toch geen vat, en sinds de uitbreiding van de Europese Unie nog minder dan voorheen. Als minister Michel in de Congolese brousse de witte neger mag spelen, voelt hij zich misschien king of the world, maar op een Europese top is hij die bostrol uit België.

Enkele weken geleden werden twee allochtone misdadigers opgepakt. Omdat de cellen vol zaten, moesten ze de nacht doorbrengen in een celwagen die door negen politieagenten werd bewaakt. De boeven ontsnapten en alras bleek dat zeven van de negen agenten hun post verlaten hadden. Dat vond ik nu eens een grappig bericht. Philip Dewinter hoorde de stemmenkassa rinkelen. Hoe komt het dat ik me dat bericht nog zo goed herinner en ander en allicht meer positief nieuws van enkele weken geleden niet? Negativisme? Cynisme? Leedvermaak? Allicht. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die dit ongelukkige voorval aangrijpen om voor het Blok te kiezen - België maakt zich alwéér belachelijk, en dan doen we nog niet eens mee aan het EK Voetbal - terwijl ik als ik zoiets lees alleen maar denk aan Geert Hoste, die er alweer een fantastisch onderwerp voor zijn eindejaarconférence bij heeft. In België kan iedereen met een beetje présence en taalvaardigheid cabaretier worden, fantasie heb je slechts in geringe mate nodig, elke dag de krant lezen volstaat. Of ben ik nu weer te negatief?

Ik kan me niet voorstellen dat het Blok nog meer groeit, maar dat kon ik dertien jaar geleden ook niet. Het is aan onze leiders om het tij te keren. Welk tij?


14:10 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

09-06-04

SPORZA (2)

- 07/06/06 - Dany Vandenbossche, mediaspecialist van de SP.A, wil dat Sporza, het tijdelijke net van de VRT, een permanente sport- en cultuurzender wordt. Hij pleit voor een samenwerking tussen VRT en VTM. Dat zegt hij in de krant De Morgen. De VRT reageert intussen op de mails van Nederlandse sportfans die Sporza niet kunnen ontvangen. -

Dat vind ik nu eens goed nieuws. Maar wat lees ik verder nog op de website van de VRT-nieuwsdienst? Christian Van Thillo, bestuurder van De Persgroep waartoe VTM behoort, vindt het onbespreekbaar. Hij noemt Sporza een aberratie en overweegt zelfs juridische stappen. Kijk, om zo'n dingen kan ik me opwinden. Een kans op kwaliteit moet gefnuikt worden, en waarom? Omdat de VRT overheidsdotaties krijgt en de commerciële omroepen hun geld halen bij adverteerders, en omdat een derde net van de openbare omroep allicht indruist tegen vroeger gemaakte media-afspraken. Kortom, door allerlei gedoe waar de gewone man lak aan heeft, wordt het prima plan van de politicus Vandenbossche al op voorhand alle kansen op slagen ontnomen.

De VRT heeft al decennialang een meer dan uitstekende sportredactie. Het is niet voor niks dat de Nederlanders massaal protesteren omdat ze Sporza niet kunnen ontvangen, en ik zeg dit met alle respect voor de Nederlandse sportverslaggeving die ik ook best hoogwaardig vind. Samenvattingen van competitievoetbal worden door de NOS stukken beter gebracht dan onze inlandse Jupiler-league, maar misschien is dat omdat ons voetbalcontract bij VTM en Van Thillo zit. Bij de VRT-sportredactie echter zitten enkele commentatoren die top zijn. Vooral op het vlak van wielerverslaggeving hebben we met Michel Wuyts en zijn jongere alter ego Karl Vannieuwkerke, twee deskundige heerschappen waar ik met veel plezier naar kan luisteren. Bij VTM wordt er maar wat op los gebrabbeld. VTM was de zender die veldritten van een uur ooit halverwege onderbrak voor een reclameblok van een kwartier, VTM is de zender die het Gala van de Gouden Schoen heeft verkracht, VTM is de zender van glitterbol en bordkarton, met commentatoren die lijken weggeplukt aan de toog van een Vlaams volkscafé, waar het ruikt naar verschaald bier en groene Michels zonder filter.

En hier maak ik mijn punt. VTM wil zich profileren als de volkszender, maar dan komt die Van Thillo eventjes verkondigen dat dat volk geen recht heeft op lekker brood en hoogstaande spelen, dat het janhagel zijn tanden moet blijven stukbijten op de oudbakken, beschimmelde boterham die hij al jarenlang aanbiedt.

Cultuur dan. Danny Vandenbossche wil van Sporza niet alleen een sport- maar ook een cultuurzender maken. Njet, zegt Van Thillo, niet nodig. Hebben wij dan al een overaanbod van volwaardige cultuurprogramma's op de Vlaamse televisie? Ik geloof van niet, op geen enkele zender. Wel programma's die krampachtig proberen om een air van cultuur uit te stralen, maar Luc Alloo die een uur tegen Sergio aanzeikt is geen cultuur; een dag uit het leven van Herman Brusselmans, met alle respect voor één van mijn lievelingsschrijvers, is geen cultuur; De Nachtwacht is dat evenmin om nog maar te zwijgen van De Rode Loper. Voetzoeker? Vooruit dan maar, we hebben er één, hoezee. Het is op de buis op donderdagavond na 23u., en op een klein halfuurtje tijd krijgt de tegen de slaap vechtende cultuurminnaar vijf items in zijn strot geramd, waarvan er drie of vier hem geen reet interesseren, want een mens wil en kan niet van alles op de hoogte zijn, tenzij hij Marc Reynebeau heet. Moet ik daarvoor mijn slaap laten, voor een snelle culturele scharrel zonder diepgang? Nope.

Ik bied Christian Van Thillo, wiens hooghartige kop u bovenaan dit bericht ziet, mijn hatelijke groeten aan, en dat is heus geen tikfout.


10:27 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

08-06-04

JOOP

Leuk toch, zo'n 'wordt vervolgd'-bericht. Houdt de spanning er wat in. Toen ik nog een kind was liep er een Engelse of Australische jeugdserie op tv die zich afspeelde in de woestijn. Kinderen kregen af te rekenen met allerlei geboefte. Naar het einde van elke aflevering toe werd de spanning opgebouwd en dan gebeurde het wel eens dat een voice over zei: Will the children find the treasure? Come and see next week in our new episode: THE FINDING OF THE TREASURE!

Ik wacht nog even met dat tweede deel van mijn Sporza-bericht, want vandaag wil ik het hebben over lezersbrieven. Fanmail, een dichter wordt er niet onder bedolven. Het is niet omdat ik twee schitterende dichtbundels op mijn actief heb, plus daarbij een mooie stadsbloemlezing, plus al bij leven werd vereeuwigd in de bijbel van de Nederlandstalige poëzie, dat ik elke dag een uurtje zoet ben met het beantwoorden van lezerspost. Maar als er dan eens een briefje in mijn mailbox belandt, neem ik ruim de tijd om een keurig antwoordje te schrijven. Mijn lezers zijn mij dierbaar, mijn fans zijn heilig. Ik doe hen bij deze de groeten. Mogen jullie lang en gelukkig leven.

Gisteren kreeg ik een briefje van ene Joop. Hij las mijn gedicht ‘Esthetica’ op de website van Meander en schreef mij het onderstaande. Om zijn anonimiteit te garanderen, verdoezel ik enkele gegevens die de man herkenbaar zouden kunnen maken:

Dag Philip,

Ik ben niet meer zo jong (X) en lid van X, een club van X die iedere twee weken een middag bij elkaar komen. Er wordt door een van ons of door een buitenstaander een lezing gehouden of we hebben een excursie en daarna eten we samen.
De afzender van deze mail is bezig een lezing voor te bereiden over kunst, titel: da's geen kunst!
Het gaat mij om de vraag: Wat is kunst eigenlijk? Is het een objectieve "werkelijkheid" of is kunst alleen maar kunst voor degene die dit als zodanig waardeert?
Bij mijn voorbereiding stuitte ik op je gedicht. Het spreekt me aan.
Wat is kunst? Je verwoordt het prachtig "een sois-belle-et-tais-toi-type", je zou bijna zeggen "het mysterie vrouw"
Die beker edelstenen, zijn dat niet de vele kunstvormen?
Ze is er altijd in de wereld, maar waar ze verdwijnt, bijv. in oorlogstijd, mis je haar, ook al kun je haar niet benoemen.
Ik weet niet of je het zo bedoeld hebt, maar zo lees ik het.

Hartelijke groet

Joop X

Joop wil mijn mening over kunst, wel, mijn mening over kunst kan hij krijgen, en voor een keer zal dat zijn zonder het geringste zweempje cynisme en geheel flauwekul-loos, maar niet zonder deze brave man eerst te wijzen op het bestaan van mijn nieuwe bundel.

Beste Joop,

Mijn gedicht 'Esthetica' is in zijn definitieve vorm opgenomen in mijn
nieuwe bundel 'Inbreng nihil'.

ESTHETICA

Sois-belle-et-tais-toi-gewijs schreed zij
op porseleinen benen. In haar handen
droeg ze een beker met edelstenen.

Onafgebroken liep ze door het beeld
in het zwijgzame leven waartoe
ze zich langgeleden had bekeerd.

Telkens als ze verdween, werd de wereld
stil en leeg. Ik weet niet hoe ze heette,
maar ze was mooi. En zweeg.

Kunst is voor mij iets van een overweldigende schoonheid dat mij diep emotioneel beroert. Vaak is ze van een wereldse nutteloosheid en hangt er een onbestemd mysterieuze zweem overheen, wat zeker niet wil zeggen dat kunst elitair of voor de happy few moet zijn. Integendeel. Zelf schrijf ik heldere, aansprekende poëzie voor een zo breed mogelijk publiek, maar toch met een laagje je-ne-sais-quoi eroverheen, althans dat streef ik toch zo'n beetje na, al is dat streven veeleer onbewust dan bewust.

Het is aardig te merken dat je een betekenis aan mijn gedicht toevoegt die ik er zelf niet heb ingestoken. Je hebt als lezer het volste recht om dat te doen. Dit is meteen het bewijs dat kunst geen objectieve werkelijkheid is.Er staat wat er staat, de woorden zijn dezelfde voor jou en voor mij, en toch zien we er verschillende dingen in.

Veel succes met je lezing!

Groeten,

Philip Hoorne


08:27 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

07-06-04

SPORZA (1)

Het tijdelijke sportnet van de openbare omroep is onder een goed gesternte van start gegaan. Op 31 mei om 12u. ging Sporza de ether in, enkele uren later speelde Xavier Malisse, onze beste mannelijke tennisspeler, tegen Lleyton Hewitt, de vriend van Kim Clijsters, onze vrouwelijke nummer twee.

Vorige zaterdag wonnen Malisse en Olivier Rochus dan de dubbelspelfinale tegen twee Franse kloefkappers, waarvan de indrukwekkendste prestatie van de ene erin bestond dat hij ooit eens een duif had neergehaald. Met een tennisbal welteverstaan. Enfin, ik weet niet meer wanneer de wedstrijd zaterdag precies afgelopen was, maar in het pre-Sporza-tijdperk zaten de sportuitzendingen op Canvas, en moest dat net tegen 18u. de baan ruimen voor Ketnet, onze nationale jongerenzender. Als een sportmanifestatie echter als dermate belangrijk werd gecatalogeerd, een norm waar de Grand Slam-finale met onze landgenoten ongetwijfeld aan voldeed, dan bleven de kinderen op hun honger zitten. Programma's werden geschrapt of verschoven, wat altijd tot een heel gedoe leidde.

Wie zelf geen kinderen heeft, kan misschien niet zo goed inschatten welke gevolgen dit voor zo'n uk kan hebben. Stel je maar eens voor dat zoon- of dochterlief later het slechte pad op sukkelt, gearresteerd wordt voor een ernstig misdrijf en tijdens het proces in tranen uitbarst: "Mijnheer de juge, het is allemaal begonnen toen ik nog heel klein was. Ik zette de tv aan voor Bob de Bouwer, maar ik zag vier mannen die aan het tennissen waren. Mijn moeder zei me dat Bob de Bouwer waarschijnlijk na het tennis zou komen of in het slechtste geval worden afgevoerd. Toen het tennis eindelijk afgelopen was en mijn lievelingsprogramma zou starten, riep mijn moeder dat het etenstijd was. Ze gebood mij de tv af te zetten. Ik weigerde. Ze deed het dan maar zelf en gaf mij nog een klinkende oorveeg voor mijn ongehoorzaamheid. Ik kookte vanbinnen en uit pure frustratie heb ik die avond al mijn knuffelberen de nek omgedraaid. Daar, op dat moment, is de kiemcel van de haat in mijn lijf beginnen te bloeien. Al op jonge leeftijd wist ik dat de maatschappij een jungle is waarin rechteloosheid, eigenbelang en chaos welig tieren. Ik heb geen spijt dat ik in de kantine van die tennisclub zes mensen heb neergeschoten. Zij stonden symbool voor mijn mislukt leven en mijn herhaaldelijk falen. Ik vraag de juryleden om te oordelen in eer en geweten, maar ik wil hen nu al zeggen dat ik geen zak geef om hun verdict. Verder heb ik niks meer te zeggen."

(wordt vervolgd)


11:13 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

02-06-04

Nou moe! Ik loop al enkele dagen op wolkjes. En dat heeft ve

Nou moe! Ik loop al enkele dagen op wolkjes. En dat heeft veel zoniet alles te maken met de twee recensies van Inbreng nihil die ik tot nu toe onder ogen kreeg. In het veelgelezen weekblad De Bond van 26 mei 2004 wijdt Jozef Deleu de rubriek Lees maar ... aan mijn nieuwe bundel. Eveneens wordt het gedicht Slotpleidooi afgedrukt, naar mijn smaak één van mijn allerbeste gedichten ooit. Prima keuze van Jozef. Ik vermoedde al langer dat Deleu van hetzelfde soort poëzie houdt als ik, maar niettegenstaande de man slechts op enkele kilometers van mij vandaan woont, hadden wij tot nu toe nooit contact met elkaar. Hij nam in zijn eerste Liegend Konijn werk op van Menno Wigman, Rutger Kopland, Luuk Gruwez en Anton Korteweg, toevallig vier van mijn lievelingsdichters.

Ik durf zelfs hier en nu een bekentenis doen die heel erg unlike me is. Het is tijdens het lezen in het allereerste Liegend Konijn dat ik inspiratie in mijn hoofd voelde nederdalen die leidde tot het gedicht Tafelrede, alweer een van mijn allerbeste gedichten ooit en eveneens te lezen in Inbreng nihil, de tot nu toe alleen maar bejubelde opvolger van Niets met jou. Ik weet zelfs nog waar ik me toen bevond, nl. in de trein naar Antwerpen alwaar ik een afspraak had met mijn uitgevers en met Jan H. van Van Halewyck om er te praten over mijn bloemlezing Antwerpen, de stad in gedichten. Over de dag ben ik niet helemaal zeker, ik denk 4 oktober 2003, en even voor de spoortunnel onder de Schelde hield de trein dik twintig minuten halt omwille van een bommelding. Dit is allemaal echt waar. 's Avond ben ik met Harold en Arjan van 521 shoarma gaan eten bij een Turk vlakbij Berchem-station. Aan de muur van het restaurant hing een vlag van Besiktas, die Arjan meteen herkende als … een vlag van Besiktas.

De tweede heerlijke recensie verscheen op zaterdag 29 mei in Trouw en is geschreven door Peter de Boer. Net zoals Deleu slaat hij spijkers met koppen. Jezus, wat is het toch verdomd waar wat die man schrijft. Het is als dichter lastig om iets over het eigen werk te zeggen. Het klinkt al snel ofwel te bekakt of te bescheiden of te relativerend. Ik ben zo'n of zo'n dichter, het lukt me nauwelijks om daar academische prietpraat rond te verkondigen, hoewel ik dat zelf recensent zijnde wel kan over gedichten van anderen. Ik zing nu eenmaal zoals ik gebekt ben. Je vraagt toch ook niet aan een paard waarom het hinnikt en aan een koe waarom ze loeit en niet hinnikt zoals het paard. O.K. I know, je vraagt zoiets niet omdat die beesten toch niet kunnen antwoorden, maar zelfs al mochten ze antwoorden, dan nog zou het een stupide vraag zijn. Daar dienen recensenten dus voor, om het hele circus dat rond een boek hangt, wat mee te helpen organiseren. Als ze dingen schrijven die in mijn kraam passen zijn het goede; schrijven ze dingen die ik verfoei, dan mogen ze voor mijn part branden in de hel, wat eigenlijk een te milde straf is, zoals je kan lezen in mijn gedicht Mijn eerste dag in hel, een van mijn beste gedichten ooit, en - u raadt het al - te lezen in mijn nieuwe bundel Inbreng nihil, die de volle goedkeuring wegdraagt van Jozef Deleu en Peter de Boer, heerschappen die ik voortaan koester in hart en ziel, want wie van mijn poëzie houdt, die houdt van mij, en wie liefde geeft zal liefde krijgen, en was een paard een koe, dan zou het loeien. Yep, zo eenvoudig zit het leven soms in elkaar.


15:29 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |