05-07-04

GANGBANG FRANKY

Met welke megalomane quatsch zal u ik vandaag eens amuseren? Moeilijk. Ik ben moe en dat is te zien aan de zakken onder mijn ogen, waarin zich met gemak twee kangoeroekleintjes kunnen verstoppen. Ik ga er prat op dat ik maar zes uur slaap per nacht nodig heb - de rest kan ik overdag op het werk inhalen - maar het vervelende is natuurlijk dat die vermoeidheid nogal nefast is voor de schrijverij. Ach, Hoorne met zijn schrijverij altijd, hoor ik u al denken. Get a life! U heeft gelijk. Vandaag even geen gezeik over literatuur. Ook niet over voetbal. Waarover dan wel? Over de fluwelen baltoets van Roger Federer? Geen zin. Over de zelfmoord van Ivo Van Damme? Later. Over de nieuwe carrièrewending van ‘wielrenner’ Frank Vandenbroucke? Neen, vandaag eens niet over sporters. Alhoewel, wacht eens even, als ik het vandaag niet over sportlui wil hebben, dan kan ik u toch perfect een verhaal vertellen over Frank Vandenbroucke, de levende parodie van een sportman, niet?

Ik mag dan wel elke avond tussen elf en twaalf uur gaan slapen en dat veel te laat vinden als ik er ’s morgens om halfzeven al terug uit moet, mijn buurman Theo bakt het nog bruiner. Die zoekt pas zijn bed op om drie uur ’s nacht en om kwart over drie moet hij alweer opstaan, want hij werkt in een ploegensysteem en doet altijd ‘de vroegen’ zoals wij dat hier noemen. Ik heb niet veel slaap nodig, zegt Theo altijd. Tja, dat had ik zelf ook al wel gemerkt.

Theo is een bijna 50-jarige vrijgezel van het heel waarschijnlijk heteroseksuele soort, het type man dat de sleutel van de voordeur niet meteen vond telkens als de horden prinsessen op hun witte paarden voorbij galoppeerden. Hij is niet mooi maar ook niet lelijk, niet rijk maar ook niet arm, niet slim maar ook niet dom, niet handig maar ook geen kluns. Hij stinkt soms een beetje uit zijn bek, maar zijn voeten zijn meestal proper. Zijn haar is zelden netjes gekamd, maar er groeit geen naaldbos uit zijn neus. Een gemiddelde man zoals je ze overal in het Vlaamse land, waar je ook gaat en staat, in groten getale ontmoet, behalve dan misschien in de travestietenclub ‘Pink Zizi’ aan de Brugsesteenweg te Kuurne.

Vorig jaar kreeg Theo de gelegenheid om via zijn werkgever een initiatiecursus internet te volgen. Kort na het beëindigen van de opleiding schafte hij zich een pc aan, een gloednieuw type met flat screen en gigantisch veel gigabytes. Binnen de kortste keren had Theo de smaak van het virtuele leven te pakken en alras stuitte hij op datgene waarvoor elke ouder zijn of haar kind waarschuwt, (of net niet, want je moet geen slapende honden wakker maken): harde, fantasiedodende porno. Nu is het zo dat dit nogal eendimensionale surfgedrag van een 50-jarige oude rukker zoals Theo, die altijd het hoefgeroffel van de veulentjes te laat had gehoord, eigenlijk minder nefast is voor ‘s mans seksuele en relationele ontwikkeling dan dat dit het geval zou zijn voor mijn zoon van dertien. Vrouwen zijn geen verbeterde versie van de haast levensecht geconcipieerde opblaaspoppen zoals je ze in de Erotheek in de Zwevegemsestraat te Kortrijk kan kopen. (Momenteel in de aanbieding, slechts 29,95, niet tevreden geld terug mits voorlegging van het kasticket.) Het zwakke geslacht – om even een verouderde term te gebruiken, want zwak zijn de dames van tegenwoordig al lang niet meer – is geen koopwaar dat je in de supermarkt kan aanschaffen, dat moeten we onze mannelijke pubers bijbrengen. Maar wat kan er nog mislopen in de ontwikkeling van zo’n ten onrechte al halfdood verklaarde Theo, die nog altijd zijn inkopen door zijn moeder laat doen. (Mama, mijn opblaaspop moet binnen voor herstel, er zit een gaatje in, draag jij ze even naar de winkel, hier heb je het garantiebewijs.) Wat leeft er nog aan fantasie in deze in het wild levende kloosterbroeder? Moeten we niet heel veel mededogen hebben met de vieze venten van deze wereld zolang ze maar in hun eigen slip rommelen? Overigens, waarom denkt u dat de Minister van Telecommunicatie alle gepensioneerden en bejaarden achter de computer wil krijgen? Weet u het niet? Ik wel. Gepensioneerden en bejaarden kosten de gemeenschap handenvol geld. Er zijn te weinig rustoorden. Het stimuleren van internetopleidingen voor onze oudjes zal hen langer in hun eigen huisje houden, want probeer maar eens rustig een blootsite te bezoeken als er tien anderen over je schouder aan het meekwijlen zijn. Internet voor onze ouderen om hen de kans te geven met de overheid te communiceren, jaja, dat kennen we. Administratieve vereenvoudiging? Ammehoela.

Hoe ik dit nou allemaal weet over Theo? Wel, enkele dagen geleden waren we door de haag wat aan het kouten toen opeens zijn tong uitgleed (vrije vertaling van slip of the tongue).

"Dit weekend begint de Tour de France, Theo. Lucien Van Impe mag op zijn beide oren slapen, de kans dat een Belg straks Parijs binnenfietst met de gele trui om zijn schouders is klein."

"Klein, zeg jij. Onbestaande! Welke Belg zie jij in staat de Tour te winnen?" Theo en ironie, ook dat werd nooit wat. Ik negeerde zijn retorische vraag.

"We hebben geen renners meer. Rijdende reclamepanelen zoals Mattan of Dierickxsens, die als de tv-uitzending begint even een half kilometertje voorop rijden om de merken op hun trui te showen, dat wel. En kerels als Frankske Vandenbroucke, de meest omhooggeschreven flapdrol in de geschiedenis van het Belgische wielrennen, al vier keer wereldkampioen, niet op de weg, niet op de piste, ook niet in het veld, maar in zijn dromen. De nieuwe Merckx, zei men tien jaar geleden, ja, Axel Merckx zeker, nog zo'n loser, zou beter gaan basketten met die lange stelten van hem."

Theo grinnikte. Hij is dol op mijn tirades. En dan gaf hij zich bloot, nou ja, in figuurlijke zin natuurlijk.

"Vandenbroucke, die zien we niet meer terug in de koers, let op mijn woorden. Die speelt nu mee in films."

"Wist ik niet, het is het eerste wat ik ervan hoor. Stond het in de krant?"

"Bwah, denk het niet, het zijn ... allez ... je weet wel, niet van die gewone films, hoe moet ik dat nu zeggen, filmkes met niet veel om het lijf, zijt ge mee?"

Ik peuterde het verhaal helemaal uit de alsmaar roder wordende kop van Theo en aldus kwam ik te weten dat onze 'nationale wielertrots' onder het pseudoniem Gangbang Franky zijn carrière een andere wending heeft gegeven.

"Maar ik bezoek ook veel andere websites zulle, de nieuwsite van de VRT bijvoorbeeld, wreed interessant, en ... en nog vele andere. Weet je wat ik laatst zelfs las op een forum over atletiek?"

"Neen, Theo."

"Dat Ivo Van Damme waarschijnlijk zelfmoord heeft gepleegd, dopingtoestanden en zo."

"Kijk eens aan, en daar komen ze nu mee af, na bijna dertig jaar. Ik wil een en ander niet tegenspreken, Theo, maar je moet veel informatie op het net met een flinke korrel zout nemen. Iedere pipo kan zomaar wat verkondigen. Enfin, ik ga naar binnen, het is nogal frisjes 's avonds, vind je niet? Gangbang Franky, zei je? Gangbang, schrijf je dat in één woord of in twee woorden?"

Aan elkaar geschreven, dacht hij, maar helemaal zeker wist hij het niet.


17:03 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.