14-07-04

FRITUUR 'DE NIEUWE FRITUUR'

De nieuwe frituur heet ‘De Nieuwe Frituur’, een naam die de tand des tijds niet zal doorstaan, maar nu zag alles er nog spiksplinternieuw uit, met veel marmer en aluminium. Ongezellig nieuw. Een frituur moet iets ranzigs hebben, maar ook weer niet te ranzig. Het vet of de olie moet regelmatig ververst worden en de uitbater mag niet aan zijn hol krabben vooraleer hij de frikadellen in een papiertje wikkelt.

In een hoek aan een tafeltje zat een slungel met zijn liefje. Hoe ik dat weet? Het kon toch ook een zus of buurmeisje zijn? Wel, hij kauwde op een friet, haalde het prakje uit zijn mond en douwde het vervolgens in haar opengesperd bekje. Liefje dus, wat ik zei, onderbreek me niet meer, ik ken heus wel het verschil tussen een liefje en een zusje. Er waren geen andere klanten behalve die twee en mezelf.

Achter de toonbank stonden een man, een vrouw en hun dochter. Hoe ik nu weer weet dat het hier de dochter des huizes, of beter de dochter des fritures betrof? Wel, ze zeurde tegen haar moeder zoals alleen dochters dat kunnen, dat typische gejengel van ‘mag ik dit?’, ‘hoelang nog dat?’, ‘ik ben moe’, ‘ik wil dat Tom Boonen morgen weer een rit wint’, en haar moeder reageerde op dat gezaag zoals alleen moeders dat kunnen, gespeeld kribbig met net iets te veel mededogen.

De vrouw was slank in de foute betekenis van het woord, mager dus, zonder borsten of andere rondingen, zo’n type dat geen frieten lust omdat je er dik van wordt, en daarom op een dag besloot om er te gaan bakken voor anderen. Als de hele wereld dikker werd van haar frieten, dan zou zij er nog slanker gaan uitzien, ook als haar gewicht gelijk bleef. Geen achterlijke redenering, maar dat maakte haar er niet minder onaantrekkelijk op, alleen haar bovenlip had iets prikkelends, nl. een snor. De eerlijkheid gebiedt me wel te zeggen dat haar knieholten er mochten wezen. Man, wat had die vrouw een sexy knieholten. Toen ze zich weer omdraaide, ging mijn penis evenwel sneller weer liggen dan hij zich had opgericht.

De man noteerde mijn bestelling waarna het trio in actie schoot. Hij deed de frieten, zij zorgde voor het vlees en de sauzen en het meisje liep in de weg. De man hield me de hele tijd in de gaten, ik bedoel daarmee dat hij naar me keek tot ik me ongemakkelijk begon te voelen en van hem wegkeek. Telkens ik naar hem keek om te kijken of hij naar mij keek, keek hij ook effectief naar mij - even een poëtisch getinte zin in dit verhaal verwerken, heet zoiets. Ik vermoedde dat hij een gesprek wilde beginnen. Waarover? Over het weer? Liever niet, ik heb daar geen verstand van. Over Tom Boonen die een rit in de Tour kan winnen als alle andere spurters tegen de grond gaan? Laat ons zwijgen over die janet. Of wilde hij mij het interieur horen prijzen? Wat hij ook verlangde, het kon wel eens lelijk tegenvallen, dat die hufter maar niet dacht dat hij mij dingen kon laten doen die ik niet wilde. Ik was uitgestuurd om ergens een aantal bakken friet en wat toespijs te scoren. Friet was mijn missie, patat de boodschap. Het verzoek om de knieholtes van zijn echtgenote te likken, had ik misschien nog ingewilligd, maar op veel meer hoefde hij niet te rekenen, er zijn grenzen aan mijn sociaal gedrag.

Dit alles flitste door mijn hoofd toen ik mijn protonkaart in de gleuf van de kaartlezer stak en op de OK-knop drukte.


10:28 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.