21-07-04

LANCE, NEIL EN POLLENTIER

Wat hebben we dit jaar toch een saaie Ronde van Frankrijk. De man kan het niet helpen dat hij veel sterker is dan de rest, maar een zesde overwinning van Lance Armstrong had voor mij niet gehoeven. Wie neemt de fakkel over? Ik weet het niet. Het blijft een vreemde sport, dat wielrennen, volks en vrolijk, dat nog steeds, en ik mag er graag naar kijken, maar al die berichten over echte of vermeende dopingzondaars maken toch dat ik het wat minder intens beleef dan vroeger. Als ik naar Armstrong kijk die l’Alpe d’Huez opsnort, dan denk ik aan een bericht van enkele dagen geleden waarin de fameuze Amerikaan door zijn landgenoot en drievoudig Tourwinnaar Greg Lemond openlijk van dopinggebruik wordt beschuldigd. Dan vraag ik me af wat voor tovermiddeltjes die dunne beentjes draaiende houden, of wordt de hetze tegen de Texaan alsmaar harder en feller?

Wat me nog het meest stoort zijn die renners of atleten - want het gebeurt natuurlijk ook in andere sporten - die glashard ontkennen dat ze iets mispeuterd hebben, ook al worden ze op heterdaad betrapt of, erger nog, de zwarte piet doorschuiven naar een anonieme verzorger of zogezegd malafide homeopaat. Renners zijn dommeriken, dat is een beeld dat ze zelf in stand moeten houden, want niettegenstaande de ellenlange duidelijke lijst met verboden producten, slikken ze alles wat je hen serveert, zonder zich vragen te stellen. Natuurlijk kan een coureur geen halve apotheker of dokter zijn, maar elk mens blijft verantwoordelijk voor de rottigheid die anderen in zijn lichaam naar binnen willen loodsen.

En wat mij nog meer dan meest ergert zijn de sportmedia die toch altijd weer vergeten en vergeven, hun ‘helden’ in de armen sluiten, ze als co-commentator, quizkandidaat of panellid opvoeren. Want de show moet altijd door blijven gaan. En het publiek vergeet snel, eigenlijk is het even dom als de wielrenners. Toch kan je de twee goed uit elkaar houden, bij die uit de ene groep bungelt er een fiets tussen de benen.

Vandaag was Michel Pollentier, de meest knullige dopingfraudeur aller tijden, te gast in het Touromkaderend praatprogramma. Het is verdorie meer dan een kwarteeuw geleden, maar iedereen die weet wat een koersstuur is, kent ook het verhaal van Peer Pollentier. We zullen geen oude koeien uit de gracht halen, ik neem aan dat je er al lang over bent, zei Karl Vannieuwkerke ter inleiding, toen de camera even op Pollentier inzoomde. Pollentier zweette als een rund en kon niet anders dan schuchter beamen. Liever had ik gezien dat hij zich op zijn knieën voor de camera gooide en huilend verkondigde dat hij er nog elke nacht van wakker ligt.

Vandaag, op onze Nationale Feestdag, 25 jaar nadat Neil Armstrong als eerste voet op de maan zette, werd Michel Pollentier uitgenodigd als gast in een sportprogramma van de openbare omroep, onze meest kwaliteitsvolle televisiezender. Vandaag weet ik het heel zeker: er is geen schaamte meer. Neil Armstrong, je had je moonsuit naar beneden kunnen schuiven en in een krater kakken, maar je hebt het niet gedaan en dat siert jou. Hoe vrijdenkend ik ook ben, ik ben blij dat het een serene vertoning werd, daar boven op die geblutste knikker, maar vandaag kwam Michel Pollentier op tv, vandaag, mijn beste Neil, is alles om zeep.


21:31 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.