29-07-04

DIALOOG

Jan, ik moet je iets vertellen.

Ja, Peter, wat is er?

Ik weet niet precies hoe ik dit moet zeggen, hoelang kennen we elkaar al, tien, vijftien jaar?

Zoiets, ja.

Toen ik je leerde kennen, viel het me al op, maar het is me gaandeweg meer en meer gaan storen. In het begin dacht ik nog, dit gaat wel over, het is een belachelijke gedachte, te gek voor woorden, maar telkens ik je zag, woog het meer en meer op mij tot het de voorbije maanden haast ondraaglijk werd.

Het spijt me dat ik niet helemaal van het roken af ben, maar ik probeer het toch te beperken als ik bij jou ben, als het dat is wat je bedoelt.

Neen, dat is het niet.

Wat dan wel?

Jouw naam, Jan. Het is jouw naam. Jan. Zeg nu zelf, je ziet er toch helemaal niet als een Jan uit, eerder als een Laurent of François, maar geen Jan. Vroeger dacht ik nog dat je dat zelf ook wel inzag, maar ik heb me daarin vergist. Als je jezelf voorstelt aan mensen, zie ik aan je gezicht dat je het best prettig vindt om die vreselijke naam te dragen. Die naam van jou is een enorme vergissing, het spijt me dat ik het zo moet uitdrukken, en het ergst van al vind ik nog dat jij daar helemaal niks aan doet. Een naamsverandering kost heus geen fortuin meer tegenwoordig. Maar neen, jij laat maar betijen. Jan hier, Jan daar, hoorndol word ik ervan.

Meen je dit echt, Peter, ben je me aan het jennen of zo?

Noem me geen Peter, Jan, je weet dat ik het haat als je mij Peter noemt. Ik heet Peter-Alexander, gewoon simpelweg Peter-Alexander, is dat zo moeilijk?

Rustig maar, rustig maar, wat heb jij ineens?

Het spijt me, Jan, maar ik denk niet dat we nog vrienden kunnen zijn zolang jij je Jan laat noemen.

Ben jij nou helemaal betoeterd?

Neen, ik ben niet betoeterd, jij bent het die volledig dolgedraaid bent. Ik snap niet hoe je het uithoudt met zo’n naam. Ik heb me vreselijk vergist in jou, het spijt me enorm, ik wil niks meer met jou te maken hebben, tenzij je je naam nooit meer uitspreekt in mijn bijzijn en ik jou voortaan Jean-Michel mag noemen.

Ik vind dat een belachelijk voorstel, je stelt je enorm aan, Peter-Alexander. Ik ben trots op mijn naam.

Zie je wel, ik wist het, ik had al zo’n vermoeden. Wel, als het zo zit, dag Jan, het ga je goed in het leven, ajuus!

Maar Peter!

Peter-Alexander!!

(af en doek)


08:17 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.