04-08-04

DREIGING

In Asuncion, de hoofdstad van Paraguay, brak enkele dagen geleden een brand uit in een warenhuis. Er zijn 372 doden tot nu toe. Niet alleen waren de nooduitgangen gesloten, de winkeluitbaters en veiligheidsagenten blokkeerden de uitgang om te beletten dat klanten zouden weglopen zonder te betalen. Indien het niet zo tragisch was, zou ik dit een hilarisch bericht vinden met een stelletje hersenloze Zuid-Amerikanen in de hoofdrol. (U moet er eens op letten, tv-beelden uit dat continent zijn altijd van een slechte kwaliteit, korrelig en duister, precies alsof het daar altijd avond is.) De gitzwarte achterkant van de menselijke natuur werd weer eens in al zijn glorie geëxposeerd. Het risico dat klanten enkele spulletjes stelen elimineren door de klanten zelf te elimineren. Heel onverstandig! Die 372 zullen niet meer terugkeren, ook niet voor de solden of hun Christmas shopping. Weegt de kans op diefstal door enkele onverlaten en wat die naar buiten hadden kunnen sjouwen op tegen wat ze in de rest van hun leven nog in dat warenhuis hadden aangekocht? Me dunkt van niet. Vanuit commercieel oogpunt een bijzonder verlieslatende zaak, heren winkeluitbaters! Misschien hadden ze nog een tegoedje op hun klantenkaart, hoeven jullie dát alvast niet meer uit te betalen, want de kans is meer dan reëel dat de nabestaanden te bedroefd zijn om die getrouwheidskorting ooit nog te innen. Maar denkt u nu echt dat die klanten zo trouw waren dat u het recht had hen levend te braden? Enfin, over het menselijk leed zullen we het maar niet hebben. Heren zelfstandige ondernemers, blijf vooral doen waar jullie sterk in zijn, nl. het gouden kalf aanbidden. Of mensen op hun tachtigste rustig ontslapen door ouderdom of op hun twintigste verkolen in uw paleizen van platte commercie zal u een zorg wezen. Zou de doodstraf nog bestaan in Paraguay? Zo ja, mag ik dan een goeie ouwe brandstapel aanbevelen? Hoe het zit met de integriteit van Paraguayaanse rechters weet ik niet - ik heb er weinig vertrouwen in - er is dus nog hoop dat jullie ooit weer in alle vrijheid onder het grauwe Zuid-Amerikaanse zwerk kunnen rondlopen, maar als het van mij afhangt kijken jullie voortaan naar die broeierige wolken van op een met hoge omheiningen en prikkeldraad omringde gevangeniskoer. Mocht er brand uitbreken in de rechtszaal, dan is de kans klein dat de rechter de deuren laat barricaderen opdat de beklaagden niet zouden ontvluchten naar een ander Zuid-Amerikaans apenland. Het zou van weinig originaliteit getuigen. Dat patent behoort jullie toe. Yep, jullie hebben je onsterfelijk belachelijk gemaakt, maar het blijft wel onsterfelijk natuurlijk. Dat kunnen die 372 niet meer zeggen.

In het Waalse Ghislenghien vielen tot nu toe achttien doden te betreuren toen bij het dichten van een gaslek een ontploffing plaatsvond. De explosie was zo hevig dat automobilisten op de autostrade - toch een serieus eind van de plek des onheils vandaan - in hun wagen verbrandden. Als straks de doden onder de zoden liggen en de meeste gewonden buiten levensgevaar verkeren, zal de schuldvraag alsmaar luider klinken, want zondebokken moeten er hoe dan ook gevonden worden. Het geëxplodeerde stuk gasbuis werd tijdens wegenwerken beschadigd, maar kan je dat die kraanman ten kwade duiden? Nu opeens komt iemand op het lumineuze idee dat alle ondergrondse leidingen in kaart moeten gebracht worden, dat die gegevens te zeer versnipperd zijn. Tja, zo kan ik ook het land besturen, na elke ramp inspanningen doen om die in de toekomst te vermijden, fluitje van een cent. Zullen we de schuld dan maar weer in de schoenen van de overheid schuiven en een minister ontslaan, of beter nog, hem op edelmoedige wijze zelf zijn ontslag laten indienen, zeer tegen zijn zin, maar tja, er moet een gebaar gesteld om het geschokte plebs te sussen. De slachtoffers werden te laat verwittigd, want men wist dat ze zich in een gevaarlijke situatie bevonden. Dit gegeven levert alweer een kransje potentiële schuldigen op. En hebben de slachtoffers, waaronder nogal wat brandweermannen, zelf wel alle veiligheidsvoorschriften nageleefd, zo niet, dan kwam boontje wel heel erg verhit om zijn loontje. Vragen, vragen. Gladde verzekeringsyuppies - de meest cynische maatpakken die er bestaan - kunnen weldra hun beroepscompetentie bewijzen door er zorg voor te dragen dat hun fonds zo weinig mogelijk schadevergoeding moet uitbetalen. Promotie wenkt voor de vlotte jongens met hun flashy GSM’s en hun geleasde automobielen van een duur merk. Onderzoeksjournalisten scherpen hun pen, want ze kunnen het toch niet maken dat hun artikel minder smeuïg wordt dan dat van de concurrerende pennenridders. Ook Hoorne heeft er weer een leuk stukje voor op zijn weblog bij, al is de omschrijving leuk voor één keer niet bijster gelukkig gekozen.

Al wie er niet bij betrokken raakte, noch in Paraguay noch in Ghislenghien, haalt opgelucht adem. Oef, het was maar een ver-van-mijn-bed-show - een Schwarzenegger-film maar beter want ‘based on a true story’- we zijn weer maar eens ontsnapt. Misschien is leven wel de kunst om voortdurend te ontsnappen aan de dood. Ook al is de dreiging dat het leven zo maar ineens ophoudt minder groot dan eeuwen geleden, toen je zonder daar de minste inspanning voor te doen ten prooi kon vallen aan een hongerige dinosauriër, sadistische struikrovers of de builenpest, ze is er nog steeds, die dreiging, alleen heeft ze nu andere gedaanten aangenomen. Ik ben niet bang dat mijn leven ooit abrupt eindigt, wel dat iemand anders daar schuld aan zal hebben. Ik zie wel.


17:40 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.