09-08-04

EEN ROMAN ZOALS EEN GEDICHT VAN WOUTER GODIJN

Ik ben niet zo tevreden over mijn vorig bericht. De woede die er in doorklinkt mag dan wel oprecht zijn en elke gelegenheid waarbij ik wild om me heen kan schoppen is meegenomen, maar toch zit dat stuk me niet lekker. Ik hoef me niet te bemoeien met wat er aan deze of gene zijde van de wereldbol gebeurt. Ik ben een dichter en fictieschrijver. De realiteit is een competitie waar ik liever niet aan deelneem, het kan soms niet anders, maar er verslag van uitbrengen, dat doe ik niet meer, zelfs niet op geïnterpreteerde wijze. Ik wil in de eerste plaats mooie en sterke gedichten schrijven, daar heb ik goddank die deksels realiteit niet voor nodig. Mijn gedichten gaan ergens over, zegt men. Akkoord, maar dan toch niet over de werkelijkheid, wel over liefde, dood, vergankelijkheid, be- en vervreemding. Daar heb ik al een hele kluif aan.

Naast schitterend poëtisch werk wil ik ooit een roman schrijven die nergens over gaat, een 150-tal pagina’s gestileerde bullshit, of misschien wel 250, ik heb er nog geen enkele notie van, een boek dat alle regels van de romanschrijverij aan zijn laars lapt, een boek waarin er ogenschijnlijk niet werd geschrapt, een beetje zoals een gedicht van Wouter Godijn, maar dan langer uitgesponnen. Een boek waarin personages worden opgevoerd om drie pagina’s verder alweer te worden afgevoerd. En reken er maar niet op dat ze terugkeren. Uitgevers en redacteuren zullen mij met zachte dwang sommeren om ettelijke fragmenten te herwerken, waartegen ik mij natuurlijk zal verzetten, en zoals altijd zal de waarheid weer ergens in het midden liggen, zal ik al die raadgevingen schiften tot alleen nog de naar mijn aanvoelen bruikbare tips overblijven, en als het boek er dan eindelijk is, zullen de meeste critici mij hekelen, want het is not done om een personage op te voeren dat voor het verhaal geen functie heeft. Verhaal? Heb ik iets gezegd over een verhaal? Duizend verhalen misschien, elke zin een verhaal, maar toch niet één verhaal, of meerdere verhaallijnen die op een gegeven moment naadloos in elkaar overvloeien. Naadloos, beseft u wel hoe hol dat woord klinkt als het in figuurlijke zin wordt gebruikt? De truitjes van het Italiaans elftal, die zijn naadloos. In mijn boek daarentegen zal elke zin van de volgende worden gescheiden door een Grand Canyon, en uit elk van die ravijnen zal een verblindend licht schijnen dat pijn doet aan de ogen, maar dan wel een pijn die synoniem is voor een groot, onmetelijk genot. Vergelijk het met een nooit eindigende ejaculatie of voor de clerici onder mijn lezers, een dubbele hostie met choco, want zo’n boek zal het worden, een boek met voor elk wat wils, allesomvattend zoals de Van Dale of het Groene Boekje, maar verrassender, want in mijn boek zullen sommige woorden meer dan één keer voorkomen en andere helemaal niet. Een spannend boek dus ook nog. Dat de woorden ‘niets’, ‘misschien’ en ‘allicht’ erin zullen voorkomen, leidt weinig twijfel, maar hoe zit het met de woorden ‘heipaal’, ‘misfit’ en ‘brokjespuree’?

Het laatste woord ontlokt iemand een glimlach. Niet zomaar iemand, niet zomaar een glimlach.


16:32 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.