15-08-04

3 X WEEMOEDT

Nog meer bewondering. De trouwe bezoekers van deze weblog weten dat ik veel hou van de verzen en verhalen van Lévi Weemoedt - enkele weken geleden publiceerde ik al een gedicht van hem - een man die mij heel hard aan het huilen kan brengen. Van het lachen welteverstaan.
 
Let wel: zijn werk is niet altijd even briljant, maar u mag deze uitspraak gerust als een compliment beschouwen, want in zijn beste geschriften is Weemoedt onovertroffen en meer dan gewoon maar simpelweg briljant. Meer dan twintig jaar geleden wees mijn voortreffelijke docent, Jef Tytgat, zijn studenten al op Lévi Weemoedt. Met -dt, zei hij, en ik begreep wat hij bedoelde.
 
Humor is een moeilijke discipline. Ooit wil ik een bundel publiceren met alleen maar light verse, pretverzen. Het probleem is dat ik de grens tussen mijn regulier werk en mijn light verse nog moet trekken. Is ‘Lipide’ uit mijn eerste bundel een light verse? Wis en zeker, maar daarnaast is het ook een schitterende stukje ‘gewone’ poëzie dat zo in de dikke Komrij had gekund. In mijn tweede bundel ‘Inbreng nihil’ staan er ook een aantal gedichten dat door de droogstoppels van bijvoorbeeld het Vlaams Fonds voor de Letteren wel weer als light verse zal worden omschreven, maar waarvan ik dan weer vind van niet. Een gedicht met één of enkele verrassende of spitse wendingen is niet noodzakelijkerwijs een light verse. De grens is vaak heel subtiel en ik wens daar nu niet verder op in te gaan, omdat ik het ook allemaal niet zo goed weet. Ondanks de gekte in mijn hoofd - of precies daardoor - lach ik niet zo gemakkelijk. Ik kan me zelfs verschrikkelijk ergeren aan mensen die lachen met wel heel zoutloze flauwigheden: de VTM-humor, de plezante nonkel op het familiefeest met de dubbelzinnige opmerkingen die je al van een half uur ver ziet aankomen.
 
Enfin, hieronder vindt u drie gedichten van Lévi Weemoedt uit zijn bundel ‘Rijk verleden’:
 

DE TREK
 
’s Avonds gezeten op een hek,
zag ik het naad’ren van een trek:
 
een grote biefstuk kwam voorbij,
gabakken aardapp’len en prei
 
gevolgd door flensjes, Franse kaas,
een dikke pens, een volle blaas.
 
Daarachteraan op zijn gemak,
slofte de koffie met cognac,
 
en in der wolken tekening:
ziedaar, daar kwam de rekening!
 

OUDHOLLANDS TAFELGEBED
(17de eeuw)

 
Ick doe mijn handjes
samen
Ick doe mijn ooghjes
dicht
 
En bid dat
na het
Amen
 
mijn gehackbal
er nog ligt.
 

NACHTLEVEN
 
Uit de glasbak zweefde laat feestgedruis:
schorre zang, ’n polonaise van flessen.
Scherven kreunden, een dop zong daar hees bovenuit
over dorst die de Dood pas kon lessen.
 
En ik luisterde, terwijl ik mijn schaduw uitliet,
en mompelde onder ’t huiswaarts lopen:
 
‘Je woont hier zo ongezellig nog niet:
de glásbakken zijn nog open!’

11:35 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

Commentaren

3x weemoedt ok, ik ben om. Ik beken.. heb nooit eerder iets van hem gelezen, maar mijn nieuwsgierigheid is nu toch echt gewekt. Dus tijd daar eens verandering in aan te brengen.

Gepost door: Lin | 21-08-04

Ik kende al een tijdje ... ... Weemoedt de dichter, pas onlangs stuitte ik op zijn verhalen. De verzamelbundel 'Zondagskind' kan ik van harte aanbevelen. De verhalen over 'het brilletje' of over de bootreis in Zuid-Frankrijk zijn ronduit hilarisch. Pretentieloze zelfspot, ik ben nogal gek van het genre, en als het dan nog vlot geschreven is ook, vind ik schitterend.

Gepost door: Philip | 22-08-04

nou moe Interessante tip. En als de hr. Tytgat het ook aanraaDT, kan het niet slecht zijn.

Gepost door: Vladimir | 11-12-05

De commentaren zijn gesloten.