22-09-04

POËZIE

Het voorbije weekend heb ik mijn oud poëtisch materiaal opgeruimd. Concreet betekent dit dat ik een paar honderd bestandjes heb geopend, gelezen en vervolgens bewaard of weggesmeten. Die bestandjes bevatten ofwel een gedicht dat het nooit tot de top van mijn hitparade heeft geschopt, een aanzet tot een gedicht of in enkele gevallen enkele woordjes. Ik ben niet zo’n wegsmijter, het meeste heb ik dan ook bewaard, al besef ik dat een nieuw huis bouwen gemakkelijker is en tot een mooier resultaat leidt dan een krot opkalefateren.

Ik heb me enkele keren geschaamd om dat vroeger werk, enkele keren maar, want in de meeste gevallen hebben die oude dichies wel iets, ook al is dat iets soms niet meer dan een verrassende regel of een goed bekkende woordencombinatie. Dat het vaak toch geen goede poëzie blijkt te zijn, heeft veel te maken met het feit dat ik als beginneling de fouten maakte waar vele aspirant-poëten zich aan bezondigen, nl. te snel tevreden en overmatig gebruik van ‘grote woorden’.

Een liefdesgedicht waar het woord liefde in voorkomt is geen goed gedicht, verklaart een erudiet schrijver, dichter en literatuurwatcher in het laatste nummer van een Nederlands literair tijdschrift. Ik hou de bron bewust vaag omdat het niet gaat om wie het zegt en waar, maar wel om de stelling zelf, die ik te categoriek vind. Grote woorden maken een gedicht veelal kapot, dat is waar, maar als het woord ‘liefde’ adequaat wordt ingepast in een uitstekend gedicht, dan zal ik dat gedicht niet verwerpen omwille van dat ene woord. Integendeel, het gebeurt wel eens dat een sterk gedicht zijn kracht haalt uit het feit dat het elementaire regels van de dichtkunst met voeten treedt. Wie met foute woorden iets prachtigs maakt, verdient meer lof dan iemand die altijd de geëffende paden bewandelt, paden die anderen al hebben platgetreden. Wie altijd binnen de lijntjes kleurt zal nooit vernieuwend zijn, al dient hier meteen opgemerkt dat veel zogenoemde vernieuwing niet echt innovatief is en zich beperkt tot vormaspecten: poëzie verweven met muziekbeats, poëzie aan torenspitsen, poëzie in de stationshal, poëzie op koeienruggen. Een slecht gedicht wordt geen beter gedicht omdat iemand het idee in zijn hoofd haalt om het op een reuzenvlag of op de flank van een beest te kladden en daar wat publiciteit uit te slaan. Het enige wat we in zo’n gevallen mogen verhopen, is dat dergelijke gimmicks zieltjes winnen voor De Poëzie.

Het is allemaal niet zo simpel als het lijkt, dat zal u wel merken als we op 1 oktober starten met POËZIERAPPORT, dat is

http://poezierapport.blogspot.com

wijrapporteur@skynet.be

POËZIERAPPORT

Notelaarstraat 23

B – 8560 Wevelgem

Intussen blijven de recensie-exemplaren ter redactie toestromen zonder dat wij tot nu toe overdreven veel reclame maakten rond onze website. De promotiemachine komt pas over een week in werking, één dag voor we POËZIERAPPORT voeden met de eerste besprekingen.

Bepaalde uitgeverijen of verdeelcentra zijn bliksemsnel met het toesturen van opgevraagd materiaal. Ik noem o.a. Passage, Contact en WPG. Mijn eigen uitgever, 521, laat ik even buiten beschouwing, het zou te gemakkelijk zijn om die hier ook een pluim te geven. Bij andere moet ik dan weer aandringen en ik ben niet zo’n aandringer, maar die Verzamelde Verzen van Rawie, die wil ik toch wel heel graag ontvangen, PBO, zelfs na twee onbeantwoorde e-mails en nog geen Rawie in mijn bus.


16:21 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

Commentaren

(*) Ik bewonder uw doortastend opruimgedrag. De drang overvalt me ook wel eens.

Dan open ik het bestandje, lees het en sleep het vervolgens naar de folder 'ok' of naar de folder 'niet ok'.

Gepost door: Inge | 24-09-04

Nou, zo ... ... doortastend ben ik nu ook weer niet. Er wordt inderdaad nogal wat versleept, ook in mijn computer, maar die delete-knop indrukken, daar is toch wel wat moed voor nodig.

Gepost door: Philip | 27-09-04

De commentaren zijn gesloten.