06-10-04

POINDEXTER (1)

Ik heb hier op deze plaats al vaker pseudo-pretentieuze uitspraken gedaan. Wel, hier komt er nog eentje om het af te leren: ik beschik over een aanzienlijke parate kennis van allerlei triviale wetenswaardigheden. Vanuit mijn luie fauteuil speel ik een pak tv-quizkandidaten moeiteloos naar huis, al dient gezegd dat ik niet zo vaak naar dat soort programma’s kijk, omdat de vragen die gesteld worden meestal hemeltergend gemakkelijk zijn, en ik me dan alleen maar opwind als weer eens een sufferd of treezebees vertwijfeld een hulplijn inroept. Hoongelach van mijn huisgenoten is dan mijn deel. Alsof ik het beter zou doen. Dáár staan voor die camera is nog wat anders dan languit in pyjama in de zetel liggen, dikke nek. Men is zelden sant in eigen land, en al helemaal niet in eigen huis. Mijn zoon heeft al een paar keer voorgesteld dat ik me voor een quiz zou inschrijven, liefst ene waar veel poen te rapen valt. Thales is snugger genoeg om te weten dat híj in elk geval niets te verliezen heeft. Ofwel kom ik naar huis met een dikke portefeuille en mag hij hopen dat zijn spaarvarken meedeelt in mijn succes, ofwel ga ik onderuit tegen de een of andere poindexter en leid ik compleet gezichtsverlies tegenover de halve natie en mijn eigen kroost. Vaarwel laatste greintje ouderlijk gezag. Omdat papa tot nader order nog altijd de slimste is thuis, zal ik me haasten om aan zo’n debiele quiz deel te nemen. Dat ik een flinke stuiver laat liggen, kan me gestolen worden.

Poindexter, daar wilde ik naartoe, het scheldwoord ‘poindexter’. In The Simpsons, van het beste wat er ooit op televisie werd vertoond, wordt Barts vriend Milhouse (zie afbeelding) regelmatig een poindexter genoemd. Nerd, jerk, punk, sucker, sissy, creep, asshole, loser … het is niet slecht gesteld met mijn kennis van Amerikaanse koosnaampjes, maar van een poindexter had ik nooit eerder gehoord. Wat is een poindexter? Een quizmaster zal de vraag maar in je gezicht smakken. In onze informatiemaatschappij is het antwoord evenwel nooit meer dan a few mouseclicks away.

Hoe heet die Australische wielrenner ook weer? Mc Ewen? Neen. O’Grady. Neen. Hij is al een tijdje uit beeld, was een nogal goeie sprinter maar niet echt super. Ongeval gehad. Phil Anderson? Neeje! Met een letter –v in zijn naam. Klinkt Nederlands. Mijn zoon is te jong om me te kunnen helpen, maar ineens weet ik het weer – Henk Vogels – oef. En die Spaanse Quick Step/Davitamon-renner die een rit won in de laatste Tour de France. Niet Mancebo, ook niet Azevedo, is Azevedo trouwens een Spanjaard of een Portugees? Thales kan mij dit keer wel ter hulp schieten, maar de plaaggeest vertikt het om het lek in mijn geheugen te dichten. Hij weet dat ik enorm kregelig word als er in mijn kop een steekkaart uit de fichebak tuimelt. En wie zingt dat liedje waar mijn dochter momenteel zo gek van is? See it in a boy’s eyes, zo gaat het. Zwarte zangeres, had enkele maanden geleden een aardige hit die mij nu eveneens ontsnapt. Febe is niet thuis, ik kan het haar niet vragen, maar ook zij vindt het gek dat ik altijd alles wil weten. Of je dat nu weet of niet, papa, wat heb je daar aan, wat maakt het uit? Niks natuurlijk, maar toch wil ik het weten. Dankzij het internet weet ik binnen de minuut dat de zangeres Jamelia heet. Hèhè, dat lucht op. Volstrekt nutteloze kennis, I know. Het internet is niet de mooiste maar misschien wel de belangrijkste uitvinding sinds het wiel. Ik surf omzeggens nooit in het wilde weg, er zijn een tiental websites die ik regelmatig bezoek en voor de rest gebruik ik het om mijn triviale kennis bij te spijkeren. Toch durf ik te stellen dat niemand, zelfs ik niet, kan vermoeden hoe ingrijpend het wereldwijde web mijn leven heeft veranderd.

Waarmee u nog altijd niet weet wat een poindexter is. Maar dat vertel ik een volgende keer. Tenzij u niet kan wachten en het zelf opzoekt.


10:13 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.