08-10-04

LIVE STRONG

Heeft u ze ook al gezien in het straatbeeld, in de sportclub, op tv, misschien tijdens literaire festivals? Of draagt u er zelf ook eentje, zo’n belachelijk geel polsbandje van de Lance Armstrong Foundation met het opschrift ‘Live Strong’? Deze stichting opgericht door de zesvoudige Tourwinnaar zet zich in voor de strijd tegen kanker. Ik heb niets tegen kankerbestrijding, zo ver reikt mijn cynisme niet. Evenmin heb ik iets tegen de persoon of de renner Lance Armstrong, al kan ik zo voor de vuist weg een paar tientallen wielrenners noemen die mij sympathieker lijken dan de Texaan. Wel heb ik problemen met uiterlijk vertoon en kuddegedrag, en daar draait het bij het dragen van zo’n armbandje toch om. Kijk naar mij, schreeuwen de ‘Live Strong’-people, ik ben een goed mens, want ik ben lid van de Goedemensenclub.

Vraag aan zo iemand om maar meteen pakweg 200 euro te storten aan dat kankerfonds, en het wordt al meteen iets problematischer, hoe welstellend de polsbanddrager ook mag zijn. Dan rijzen er ineens twijfels. Zou dat fonds wel helemaal koosjer zijn? Is het geen malafide schijnorganisatie die de naam en het gezicht van Armstrong misbruikt? En, niet te vergeten, is het fiscaal aftrekbaar?

"200 euro, da’s veel geld."

"U kunt er veel meer levens mee redden dan met die ene dollar, mevrouw Vanhoorelbeke."

"Ja maar ja, ik was van plan om deze week nog een nieuw mantelpakje te kopen en een paar bottines, en mijn man heeft net een moto gekocht, om nog niet te spreken van mijn twee kinderen die rekenen op een flinke erfenis als wij er niet meer zullen zijn. Ge begrijpt dat toch?"

"Tuurlijk niet. U heeft dus twee kinderen, zegt u. Jongen? Meisje?"

"Eén van elks, mijn zoon Wesley is 22 jaar en mijn dochter Shana 16. Echte schatten van kinderen."

"Stel u voor, mevrouw Vanhoorelbeke, dat uwen Wesley of uw Shana aan kanker lijdt. Hij of zij staat in een lange rij met kinderen die allemaal die vreselijke ziekte hebben. Als u één polsbandje koopt, redt u één kind. Of het Wesley of Shana zal zijn, kan u op voorhand niet weten. Maakt u 200 euro over aan de Foundation, dan redt u in één klap alle kinderen, het hele rijtje. Dan vraag ik u nogmaals: is een gift van 200 euro u werkelijk te veel? Aan die twee BMW’s en die fonkelnieuwe Lexus op uw oprit te zien, verdient u die 200 euro in de tijd dat ik het bedrag kan noemen."

Mevrouw Vanhoorelbeke slikt, wrijft met haar vlakke hand over haar mouton retourné alsof ze een laag stof verwijdert, zwijgt even en maakt zich dan boos. Net zoals ik verwacht had. Een mens wordt niet graag geconfronteerd met van die vervelende fictieve gewetensvragen. Ik ben een zagevent, zegt ze. Ik probeer haar geld af te troggelen. Als ik me niet gauw uit de voeten maak, zal ze haar man uit de jacuzzi roepen, of neen, de politie bellen. Wie denk ik wel dat ik ben? Met welk recht kom ik haar de les spellen?

’s Avonds kan ik de slaap niet vatten. Moest dat nu echt, Hoorne, zo’n scène maken? Leven en laten leven is toch één van jouw adagia. Niet oordelen. De rijkdom van de Vanhoorelbekes, fabrikanten van varkensvoeder, deert me totaal niet. Ofwel hebben ze goed geërfd, ofwel zijn ze de Beurs net op tijd ontvlucht. Waarschijnlijk hebben ze een goede boekhouder. Er is zelfs een kans dat ze hun fortuin hebben opgebouwd alleen maar door hard en eerlijk te werken, en zonder de Staat ook maar 1 eurocent op te lichten, alhoewel ik dat laatste niet geloof. Wellicht houden ze hun netto belastbaar inkomen dermate laag dat Wesley en Shana van een fraaie studiebeurs kunnen genieten. Het ergert me, maar slechts oppervlakkig. Frauderen is onze nationale sport, grote kans dat ik het in hun plaats ook zou doen. Mevrouw Vanhoorelbeke zag er ondanks alles niet gelukkig uit, moe, afgeleefd zelfs. Haar zonnebankbruine vel zwabberde omheen haar schedel als de wangzakken van een kalkoen, en dankzij een maar half gelukte chirurgische bijwerking van neus en lippen heeft ze constant een seniel grijnsje op haar gezicht. Toen ze zich boos maakte, had ik moeite om een schaterlach te bedwingen. Ze deed mij denken aan Krusty the clown. Mensen die zich opwinden vind ik sowieso al ontzettend grappig, laat staan zo’n aangeklede bezemsteel met een carnavalsmasker op.

Dat alles is niet de reden dat ik tegen haar uitviel. Hoeveel geld er aan kankerbestrijding wordt besteed, interesseert me niet. Het zal wel altijd te weinig zijn. Als de regeringen van de rijkste landen op aarde echt willen dat er een middel tegen kanker op de markt komt dat voor iedereen betaalbaar is, dan komt het er binnen de kortste keren, zeker weten. Mevrouw Vanhoorelbeke had groot gelijk dat ze geen 200 euro wilde schenken. Ze vatte de ironie niet, en omdat ze die niet vatte, dreef ik haar naar boosheid als de meest voor de hand liggende doch foute vlucht uit een confrontatie die voor mij een spel was, maar voor haar bittere bedreigende ernst. Ze had zich ook kunnen omdraaien en hautain wegstappen zonder mij nog een blik te gunnen, maar dat had ze als een nederlaag ervaren. Alweer fout gedacht van haar.

Dat onnozel geel niemendalletje ontstak een vederlichte razernij in mij. Mevrouw Vanhoorelbeke denkt dat ze haar hemel kan verdienen door zo’n ding rond haar verlepte onderarm te dragen. Komaan, niet zeveren, hé. Als ik ooit Sint-Pieter moet vervangen aan de hemelpoort, dan komt deze dame er bij mij niet in als ze geen andere referenties kan voorleggen dan een opzichtig kanariegeel polsbandje van de Lance Armstrong Foundation. Live Strong. Dood aan alle valse symboliek.


11:11 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

Commentaren

LIVESTRONG armbandjes Philip,
Ik moet eerlijk toegeven dat ik er ook gekocht heb en dat ik er veel spijt begin van te krijgen. Het eerste wat me opviel was MADE IN CHINA. Armbandjes tegen kanker die in een kankerland gemaakt zijn? Yeah, typisch amerikaans. Gisteren kwam eigenlijk de kers op de taart. De heren van het vlaams belang kwamen dan nog eens op de proppen met GELE POLSBANDJES! Ik op zoek via internet naar een artikel over de "gele vlaams belang bandjes". Zo kwam ik op deze blog en las je artikel over de bandjes. Volkomen eens! Ik schaam me dat ik ze enkele keren gedragen heb.Nu is de maat vol, weg ermee.
Groeten,

Michaël Matthys

Gepost door: Matthys Michaël | 15-01-06

De commentaren zijn gesloten.