11-10-04

IK BEN NIETS

Ik was van plan om vandaag iets te schrijven over België, het land van de kneusjes. Ik was van plan iets te schrijven over de Rode Duivels(!) die het al voor de aftrap bij de scheidsrechter verkorven hebben, over Vlaamse wielrenners die keihard in hun al dan niet gedopeerde ballen worden geknepen, over een kleine Tsjechische spurtbom, die de trots van sportminnend Vlaanderen, onze veldrijders, in eigen huis het nakijken geeft. Over Belgen die in Nederland op de bank zitten, over onze tennismeisjes en of we die ooit nog op het hoogste niveau terugzien, over onze beste mannelijke ballenmepper die weer een finale verliest, over ons jeugdig voetbaltalent dat tegenwoordig week na week in de fout gaat, over een bondscoach die beter zou zeggen wat op het puntje van zijn tong ligt te branden, nl. dat we niet goed genoeg zijn, dat het een complete aanfluiting van alle logica zou zijn dat een dwergstaat als België voor de zevende opeenvolgende keer naar een WK gaat, over de koploper in de Brusselse marathon die op enkele honderden meters van de aankomst een verkeerde weg inslaat, en niemand die de radeloze man helpt totdat hij enkele minuten later alsnog als winnaar de finish overschrijdt, maar dan wel vanuit de verkeerde kant. Mocht dit laatste zich in Ecuador, Maleisië of zelfs Italië afspelen, we zouden nogal een pret hebben met die zuiderse apen, die niet in staat zijn een deftig evenement op poten te zetten, omdat hun hersenen helemaal verschrompeld zijn van hele dagen in de blakende zon op een terras te zitten.

Maar ach, dacht ik deze morgen, waarom zou ik daar een stukje over plegen? Weer zo’n cynisch artikel, waarom eigenlijk? Laat ik mijn infame plannen maar opbergen en vandaag eens iets helemaal anders doen, bijvoorbeeld een feel good gedicht schrijven waar de meligheid van af druipt, een vers waarmee ik op menige internetpoëziesite hoge ogen zou gooien (neen, niet cynisch bedoeld! niet cynisch bedoeld!) En zo geschiedde.

IK BEN NIETS

Ik heb niets dan bloemen,
niets dan een schamel alfabet
 
om uw naam te noemen.

Lieveling, mijn lief, mijn
hartendief, mijn bladmotief,
mijn allerliefste liefdesgerief,

het is mijn genoeglijk lot
u te mogen minnekozen,
want jij bent alles, ik ben niets.

Niets dan deze witte rozen.


15:22 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

Commentaren

Wat mooi! Oooohhhh!!!! Wat mooi! Maar wat rijmt het vreemd!

Gepost door: Isolde | 12-10-04

witte rozen heerlijk ,schijnbaar eenvoudig maar er helemaal 'op' zoals men zegt als andere woorden niet ogenblikkelijk voor het grijpen liggen

Gepost door: lut natens | 03-11-04

De commentaren zijn gesloten.