03-11-04

SHE'S ELECTRIC

In het gedicht ‘Slotpleidooi’ uit mijn laatste bundel ‘Inbreng nihil’, en in het afgelopen weekend in Meander gepubliceerde verhaal ‘De pijnlijke warmte van een Cor Ria Leeman’ haal ik min of meer semi-autobiografisch uit naar mijn ouders. Vandaag ga ik over tot volledige bekentenissen, ga ik tot op het bot. Zet u schrap, klem u vast aan uw beeldscherm of bureaublad, want wat ik nog nooit aan iemand heb durven toevertrouwen, zeg ik vandaag met luide stem: MIJN MOEDER SLIEP OP EEN ELEKTRISCH DEKENTJE!

Nog vaak wordt die babyblauwe, licht gewatteerde lap stof op mijn netvlies geprojecteerd. Uit één hoek slingerde een kleurloos snoer met een witte regeldoos en dito stekker. Een half uur voor het slapengaan ging mijn moeder naar boven, trok haar nachtpon en haarnetje aan, en stak de stekker in het stopcontact aan haar kant van het bed, een stopcontact dat nooit voor iets anders heeft gediend dan om dat elektrisch dekentje van stroom te voorzien. Als ze al eens vergat om het dekentje aan te zetten, en dat pas besefte op het moment dat ze haar sofabreed achterwerk reeds in het koude bed had neergeploft, dan strompelde ze terug naar beneden en bleef een halfuurtje langer op tot het dekentje de gewenste temperatuur bereikt had. Het gebeurde dat mijn vader vroeger onder de wol kroop en de opdracht meekreeg om het dekentje te activeren. Wee hem als hij dat vergat. Dat mijn vader de eerste jaren van hun huwelijk meer op café zat dan thuis, heeft ze hem moeiteloos vergeven. Trouwens, in die tijd hoorde een vent niet thuis te zijn, alleen maar last mee. Dat ze hem twee keer op korte tijd met een vreemde vrouw in het (onverwarmde) echtelijke bed heeft betrapt, spons erover. Maar dat hij op 4 oktober 1973 en 15 januari 1976 vergat de stekker van haar elektrisch dekentje in de contactdoos te stoppen, dat wordt bij echtelijke twisten nog steeds opgerakeld. "En jij dan," luidt steevast haar beslissende punch, "jij" – priemende wijsvinger in zijn richting – "vergat tot twee maal toe mijn elektrisch dekentje aan te zetten." Mijn vader buigt dan verslagen het hoofd. Tegen zo’n beschuldiging bestaat er geen enkel verweer. Moord kan nog worden afgezwakt tot onvrijwillige doodslag. Maar voor het dubbele misdrijf dat mijn vader ten laste wordt gelegd, kan zelfs de beste advocaat geen verzachtende omstandigheden of ontoerekeningsvatbaarheid inroepen.

Dat elektrisch dekentje staat symbool voor de seksloze relatie die mijn ouders hadden. Ik heb hen altijd weten slapen met de kamerdeur open. Wat had ik kunnen horen? Er viel daarbinnen toch niets te beleven. Of toch. Eén keer heb ik mijn moeder hard horen gillen. Wat een orgasme, dacht ik bij mezelf. Wauw, way to go, dad! Ik voelde enige plaatsvervangende schaamte, Trokken ze die deur maar dicht! Doch wat bleek? Het dekentje was oververhit geraakt en dampte als een Turks stoombad zonder dat daar enige lijf aan lijf gevechten voor nodig waren geweest.

Mijn ouders gingen ook bijna altijd op verschillende tijdstippen naar bed. Mijn vader tamelijk vroeg, mijn moeder iets later, of omgekeerd. Dan weet je het wel. Zoiets zegt alles. Toen ik nog een kind was, hielden de tv-uitzendingen op omstreeks half elf ‘s avonds. Ideaal voor echtgenoten of partners om elkaar nog even alle hoeken van de slaapkamer te laten zien, maar neen hoor, dan zat mijn vader te snurken in zijn fauteuil en las mijn moeder de krant aan de keukentafel. Wie het eerst naar boven ging, verplichtte de andere om nog een dik halfuur op te blijven. Dat was een ongeschreven, onuitgesproken, bijzonder subtiele overeenkomst die mij pas jaren later helemaal duidelijk werd.

Ik heb weinig of geen vrienden, en kennissen, daar doe ik niet aan, te vaag, te ver, te flets, maar als ik van mensen hoor dat ze niet op het zelfde moment gaan slapen, dan hoor ik tussen de regels dat ze een tot op de draad versleten huwelijk of relatie met zich meeslepen. En ik heb het dan niet alleen over seks, maar ook en misschien zelfs vooral over een uitnodigende arm die snakt naar een warme knuffel. Geen beter slaapmiddeltje denkbaar.


21:59 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

Commentaren

seks Ik ga ook altijd later naar bed. Ons huwelijk is ook totaal versleten, op, niks meer aan te doen. Over en sluiten. We doen nog maar drie keer per week aan seks.

Gepost door: ik | 04-11-04

Wij mannen weten natuurlijk ... ... dat er niks gaat boven een potje ochtendseks, maar mijn ouders stonden ook altijd apart op. Ha, nu jij weer ...

Gepost door: Philip | 05-11-04

ik ook Ik sta ook later op! :)

Gepost door: ik | 05-11-04

Wij mannen weten natuurlijk ... ... dat er niks gaat boven een potje middagseks, maar mijn ouders hadden een heel wankele keukentafel. Ha, nu jij weer ...

Gepost door: Philip | 06-11-04

als we toch een boekje open doen Heuh, ik vrees dat ik vanavond toch met een ander gevoel mijn electrisch verwarmde bedje instap. Of ik daar nu zo dankbaar voor moet zijn. Hmm. Maar als ik dit zo lees.... beloof ik bij deze, als ik straks single af ben gooi ik braaf die deken naar de zolder. Tenzij hij snurkt. Kijk, er zijn grenzen. Maar dan, snurken is zowiezo een doodsteek voor een gezamenlijk slaapleven. Dat met die bijzondere plaatsen als keukentafels enzo heb ik nooit zo begrepen trouwens. Spannend? Avontuurlijk? Minder doorsnee? Opschepwaardig? Welnee, gewoon onhandig, koud en we-gaan-het-toch-echt-niet-gewoon-in-een-lekker-zacht-groot-bed-doen-want-dalijk-zijn-we -burgerlijk idee. Mierenhopen, autobanken, zandduinen en koude tegels, who cares. Geef mij maar gewoon een groot bed. Tijdstip maakt dan weer minder uit ;-) Okay, tot zover mijn boek der openbaringen maar even.

Gepost door: Lin | 08-11-04

De commentaren zijn gesloten.