29-11-04

REVERSE

Ik woon te Wevelgem, een uit zijn voegen gebarsten dorp aan de Leie, waar in een nog niet zo ver verleden de vlasnijverheid welig bloeide. De gemeente ook alwaar Eugène Vanneste ongeveer een halve eeuw geleden het linnen condoom uitvond. Zijn dochter Marie, bijzonder opgezet met de uitvinding van haar vader, wilde het attribuut koste wat kost als eerste uittesten, en liet zich bezwangeren door Mon de Mongool, echte naam Leopold Stragier, maar iedereen, zelfs zijn eigen moeder, noemde hem Mon de Mongool. Mon had het in zijn hele leven nog nooit met een echte vrouw gedaan, wel al eens met twee kippen tegelijkertijd, een pony die bij dageraad een ezel bleek te zijn en zijn onafscheidelijke linnen opblaaspop, eveneens een uitvinding van zijn toekomstige schoonvader. Zot van opwinding schoot Mon een halve emmer zaad dwars door de stoffen theemuts tot tegen de amandelen van Marie, de enige dochter van vlashandelaar en uitvinder Eugène Vanneste, die eerder ook al de linnen schroevendraaier en het linnen koersstuur had ontwikkeld, allebei zonder noemenswaardig succes.

Omdat papa Vanneste de linnen abortuspil niet op tijd klaar kreeg, werd zeven en een halve maand later de kleine Sus Stragier geboren, een kwetsbaar hoopje mens dat voortijdig de baarmoeder verliet omdat het dringend van het echte leven wilde proeven en de buik meer dan vol had van die macrobiotische navelstrengkost, want Marie lette zeer op haar voeding en had het pijproken definitief opgegeven vanaf het ogenblik dat dokter Busschaert haar het aanvankelijk niet zo heuglijke nieuws had medegedeeld.

Alras groeide de premature Sus op tot een bijdehante uk die altijd en overal met twee woorden sprak: kaka pipi (wijzend op zijn volgescheten pamper), vuile teef (wijzend naar zijn moeder), syndroom down (zijn vader) en siliconen siliconen (wijzend naar de linker en de rechter borst van de buurvrouw die elke woensdagmiddag op de koffie kwam).

Twee decennia later, na werkelijk briljante studies, werd Sus tot priester gewijd en aangesteld als pastoor van de Notre Dame Blanche Pistache en Straciatella-parochie te Wortegem-Petegem, alwaar hij op een onbewaakt moment trouwde met Xena, de gebochelde kosteres, die nog geen jaar later een tweeling op de wereld zette.

"Hé, W817," mompelde Sus toen hij zijn kroost op een avond in hun wiegjes legde, in zijn gemompel een subtiele verwijzing leggend naar zijn favoriete tv-soap, "ik ben een priester en heb in die hoedanigheid gekozen voor het celibaat. Die vrouw, die tweeling, dat mag niet. Dit is fout en wel goed fout!" Met de typische vastberadenheid van Gods gezant op aarde, stapte Eerwaarde Heer Stragier naar zijn werkkamer en startte de pc, een Olivetti 666 die hij van tussenpaus Wilfried Pius de Voorlaatste had gekregen en tot nu toe alleen maar had gebruikt voor enkele online duivelsuitdrijvingen. Hij opende het programma Glasramen XP, bewoog zijn muiscursor naar de standaard werkbalk en klikte op de reverse-knop. Vanuit de woonkamer weerklonk een luide gil. "Yes!" gromde Sus en maakte daarbij het bijhorende armgebaar van een machinist die aan het koordje van de stoomfluit snokt.

Sus haastte zich naar de living, zag dat het goed was en prees Gods software. Met een druk op de knop ‘Ongedaan Maken’ had hij één van de tweelingen terug in Xena’s buik gefloept. Hij beval haar mee te komen naar zijn bureau. Daar drukte hij nog een keer op de knop met het blauwe pijltje, waarna de tweede boreling ook in zijn moeder verdween. Xena kantelde bijna van de last die ze moest torsen, maar gelukkig zorgde haar bochel voor wat tegengewicht. Nog een muisklik en ook de buik verdween. Hé, dit is leuk, dacht Sus en wederom klikte hij. De bult op de rug van zijn echtgenote was ineens nergens meer te bespeuren. Er verscheen een glimlach op haar gezicht die Sus in een fractie van een seconde moeilijk kon beoordelen, want met de volgende muisklik ging zijn echtgenote in rook op.

Sus vond het zo wel genoeg geweest. Hij knielde en vroeg de Heer om vergiffenis voor zijn zonden. Nadat een vreemde tinteling aan zijn scrotum hem sterkte in zijn overtuiging dat de Heer zijn smeekbede had verhoord, trok hij zijn groene loden aan, verliet zijn woonst, die hem ineens veel te ruim leek, en wandelde in de richting van de Notre Dame Blanche Pistache en Straciatella-kerk alwaar hij een kaars zoude branden voor de Schepper, die neemt en geeft, maar altijd rechtvaardig is.


17:19 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.