30-12-04

GEZOCHT: FOTOGRAAF (M/V)

Nu ik volop bezig ben met mijn derde gedichtenbundel, en dat alweder een meesterwerk, nog meesterlijker dan mijn vorige meesterlijke meesterwerken beloofd te worden, zit ik natuurlijk alweer op andere projecten te broeden. Zo dacht ik de hoogste toren ter wereld te bouwen, maar daar zijn in de een of andere oliestaat al andere lieden mee bezig. Belgen, of wat had je gedacht? Belgen zijn het meest slaafse volkje ter wereld. Zeg tegen een Belg: bouw de hoogste toren ter wereld, en zie, daar draait reeds de betonmolen. Zeg dat hij dat niet hier moet doet – stel je voor dat die toren omvalt – maar in een ver apenland, en zie, daar zit onze Belg al op het vliegtuig, met tussen zijn benen dat emmertje mortel dat hij daarnet draaide, want meer nog dan slaafs zijn Belgen zuinig, zeg maar gierig, neen, pinnig.

"Schrijf nog zo’n meesterlijk meesterwerk!" zei mijn uitgever Harold de Croon. In een vlaag van aangeboren salonrebellie, antwoordde ik ongepast impulsief met "Ik laat mij godverdomme niet commanderen, doe het zelf, vorten Ollander", tot ik ineens bedacht dat ik ten eerste een volgzame Belg ben, en ten tweede zelf niks anders wil dan nog een meesterlijk meesterwerk, zoals hij het zo mooi formuleerde, bij mekaar te pennen. Kijk aan, de wens van mijn uitgever stemt volledig overeen met de mijne. Wie zei er ook weer dat het de wereld ontbreekt aan harmonie, begrip, verstandhouding, gelijkstemmigheid en hoge torens? Dat van die hoge torens komt van de vlieginstructeur van Al Qaeda - een Belg, beweren kwatongen - enfin, tot daar nog aan toe. "O.K.," hernam ik mij, "als jij mij pen en papier geeft."

Omdat Harold van 521 in een milde bui leek te zijn, besloot ik het fotoboek ter sprake te brengen.

"Harold," zei ik poeslief, "wat zou je er van vinden dat ik een fotoboek maak, ’t is te zeggen, een boek met foto’s en bijpassende gedichten of korte verhaaltjes. Ik zoek een fotograaf en schrijf teksten bij zijn of haar foto’s. Wat denk je? Is dat publicabel?" Publicabel, waarom stond dat niet in de shortlist van de tien mooiste woorden?

De hopman van Uitgeverij 521 nam een pen en wat bladen papier uit een lade, en nadat hij mij die had overhandigd, dacht hij lang en diep na. Om daar geen misverstand over te laten bestaan, bracht hij zijn rechterhand aan de kin waarbij de rechter elleboog steunde in de linker handpalm, de wenkbrauwen ietwat gefronst, de blik op oneindig. Overduidelijk een peinzende houding, zoals die drie decennia geleden veelvuldig werd opgemerkt op de podia van het Vlaamse amateurtoneel, en die de vorige zin ‘De hopman van Uitgeverij 521 nam een pen … bla bla bla … dacht hij lang en diep na.’ helemaal rechtvaardigt. Nagel op de kop dus, maar hoe zat dat nu met dat fotoboek. Was Harold de Croon van plan hierover na te denken tot Sint-juttemis of wat? Na een dik kwartier wachten, trok ik die elleboog uit zijn handpalm waardoor hij voluit met zijn kin op tafel stuikte. Enige hersenbeschadiging leek te zijn opgetreden, want Harold wist op geen duizend uur meer waar we het over hadden. "Wat jammer dat Johan Cruyff stopt met voetballen," zuchtte hij. "Jaja," zei ik, "en Pim Fortuyn is verkozen tot grootste Nederlander aller tijden." Harold vond het een goeie, hij leek er waarlijk erg aan toe. Ik besloot mijn fotoboekgeouwehoer nog maar een tijdje op te bergen.

Laat ik dat boek eerst maar eens gaan maken, dacht ik een kwartiertje later toen ik boven de Herengracht mijn neus stond uit te kuisen. Maar dan had ik wel een fotograaf (m/v) nodig. Weet je wat, zei ik tegen mezelf, ik breng het even ter sprake op mijn weblog. Het kost niks en wie weet levert het wel een talentvolle kiekjesmaker op. Vandaar dus dat de titel van dit stukje ‘Gezocht: fotograaf (m/v)’ is en niet 'De dolle fratsen van Harold de Croon'. Wie met mij een foto-en-tekst-boek wil maken, gelieve aanstonds te mailen. De mailknop vind je linksboven net onder het Antwerpen-plat. Ik heb geen verstand van fotografie, maar ik denk dat ik de voorkeur geef aan zwart-wit foto’s waarin gewone mensen van allerlei slag te zien zijn in hun natuurlijke biotoop. Geen reisfoto’s, geen politiek gedoe, geen negerkindjes met dikke buiken, geen omfloerste beelden, geen apen van menselijke of dierlijke afkomst die te nadrukkelijk staan te poseren met een schaapachtige grijns op hun tronie en hun poten om elkaars schouder. Niets van dat alles, maar echte uit het werkelijke leven gerukte snapshots. Begrijpen jullie het een beetje?

Lezers mijner weblog, zegge het voort! Dit is geen grap.


15:22 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

22-12-04

HO HO HO

These words are my own
From my heart flow
I love you, I love you, I love you, I love you
There’s no other way
To better say
I love you, I love you…

Langgeleden dat zo’n prachtig liedje zich nog zo manifest in mijn hoofd nestelde, een plek waar de opgepoetste drol Feed the wo-orld (let them know it’s Christmas time), door de dierenliefhebber in mij verbasterd tot Feed the bi-irds, dan weer heel erg onwelkom is.

Een kont als een Brabants trekpaard, de zoetgevooisde stem van een castraat, Jacques Rogge, de opper-houtenklaas van het IOC, zet dopingvraagtekens bij de palmares van Johan Museeuw. De man lijkt mij ineens heel wat sympathieker, Rogge bedoel ik, en ik vond hem al zo’n goedzakkige suikernonkel. En voor de sceptici: zou ‘s werelds hoogste autoriteit op sportgebied een dergelijke uitspraak doen zonder dossierkennis? Nie zieveren hein.

Dé palmares? Ja, dé palmares!

Literaire weblogs = op tien verschillende plaatsen hetzelfde lezen: Joost Zwagerman zegt dit, Mario Molegraaf schrijft dat, Tjitske Jansen heeft een nieuw merk maandverband, Hugo Claus leeft nog … Whatever, deze jongen doet niet mee.

Of toch even dit: Thomas Vaessens roept in een overbodig en tendentieus overzicht van de poëziejaren 2003 en 2004 mijn persoonlijke pispaal, de jongeheer Joep Kuiper, uit tot ‘het meest oorspronkelijke talent’.

Zo zie je maar, wie zich lang genoeg door Hoorne laat afzeiken – verbaal gesproken of course – plukt daar vroeg of laat de vruchten van. Nieuwe kandidaten mogen zich melden, want denk je dat die parasiet van een Kuiper mij al een bedankje heeft gestuurd? O, wat zal Monarchieën met Oudejaar heerlijk knetteren in het haardvuur.

Grapje! Oudejaar kan mijn rug op. Die vod stook ik wel een andere keer, want nu duik ik onder. Niettegenstaande het raadplegen van menig therapeut, is mijn Kerst-en-Nieuw-fobie weerspanniger dan ooit. Zo, zei de dokter op het einde van de raadpleging, nu nog mijn Ho Ho Ho-norarium innen en u mag beschikken.


13:41 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

17-12-04

ONAF VERHAAL DEEL 1

Ik heb zin om op een allochtoon te kloppen. Randy rekte zich uit en geeuwde. Beneden staken mensen het zebrapad over als telegeleid vee, de meeste met een tas in de hand of op de rug. Alleen maar blanke types met varkensroze winterwangetjes. Randy glimlachte. Zijn gedachten dwaalden af naar een man in kaftan die hij op een snikhete zomerdag een tijdje had gevolgd tot hij onraad rook en de pas versnelde, waarna Randy ook sneller begon te stappen, zonder evenwel de afstand tussen beiden te verkleinen. Uiteindelijk zette die kerel het op een rennen, maar met die jurk aan lukte dat niet zo best. Daarom hief hij die op een gegeven moment zo hoog dat zijn kont zichtbaar werd. Een blote bruine kont. En uit die kont wapperde een sliert wc-papier, vermoedelijk bij het aarsvegen losgescheurd en in de bilspleet blijven steken. Dat vond Randy zo’n hilarisch gezicht dat hij de viezerik omwille van onbedwingbare lachkrampen had moeten laten lopen. Het duurde bijna twee uur voor hij in een bejaarde Sikh een prima vervanger vond. Opgefokt door de belevenissen van die avond schopte hij die nepsinterklaas zo hard en lang tot het bloed uit zijn mond gutste. Randy sleepte het slappe lichaam in de portiek van een videotheek, en als kers op de taart plaste hij op de oranje tulband die van de Sikh zijn kop was gerold. Those were the days, mijmerde hij nostalgisch.

Sinds premier Morel de scepter zwaaide, waren de meeste allochtonen er vanonder gemuisd. Hij herinnerde zich de eerste tv-toespraak van de nieuwe Eerste Minister nog heel goed. Op het einde had ze gezegd dat België een gastvrij land is, en dat ze zich ten volle zou inspannen opdat de verschillende etnische bevolkingsgroepen in harmonie met elkaar zouden samenleven. Dan gebeurde er iets merkwaardigs. De camera zoemde in op haar ogen tot die als twee grote knikkers het hele scherm vulden. Er was iets met die ogen, ze leken wel vloeibaar. Of van ijskristallen. Ze straalden rust uit, begeerlijkheid, vertrouwen, maar ook onverzettelijkheid, kilte en horror. Het waren de ogen van een mysterieuze moordgriet – letterlijk – in een goedkope B-movie. Premier Morel droeg de hagelwitte zomerjurk, die ze ook aanhad op de avond van de voor haar en haar partij zo triomfantelijke verkiezingsuitslag. Ze leek op een filmset in het verkeerde decor te zijn terechtgekomen. In de plaats van op een zuiders terras zat ze in een muffe en donkere vergaderzaal. Randy had de indruk dat ze niettegenstaande de foute omgeving op elk moment een ober kon roepen. Garçon, un batida de coco s-il te plaît. Nou ja, roepen, even met de oogleden knipperen is voor dat soort vrouwen al ruim voldoende om sito presto door een horde kwijlende obers omsingeld te worden.

De dagen na die merkwaardige regeringsboodschap begon de grote uittocht. Aanvankelijk had niemand iets in de gaten tot er op een dag werd gezegd dat in heel wat steden en gemeenten panden, waar voorheen buitenlanders huisden, opeens leeg bleken te staan. Nog geen twee dagen later onderschepte de Britse zeepolitie voor de kust van Engeland een tjokvolle dobberende schuit met aan boord een tiental Marokkaanse gezinnen. In Venlo aan de Duits-Nederlandse grens kwam het tot zware gevechten tussen groepjes jonge allochtonen en Duitse skinheads. De allochtonen kwamen allemaal uit Vlaanderen. De bruisende en lawaaierige getto’s met immigranten uit alle windstreken werden desolate spookwijken. Huisjesmelkers zagen hun bron van inkomsten opdrogen en moesten net als Randy met lede ogen toezien dat als het ware een witte tornado over het Vlaamse land had geraasd. .

Nog steeds niemand op straat waaraan Randy zijn handen wilde vuilmaken. Hij luisterde naar de geluiden in het gebouw. Zou Petri al wakker zijn? Uit een wandkast nam hij een veegborstel en tikte twee maal met de steel tegen het plafond. Op het moment dat hij nog eens, en dit keer ongeduriger, tegen de zoldering stootte, hoorde hij het piepen van een bed, gevolgd door gestommel en het doffe geluid van een stampende voet ...

(wordt vervolgd, of niet)


11:28 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

09-12-04

DEBUTANTENFORUM

Zaterdag ging ik naar het Debutantenforum, een bijeenkomst ingericht voor schrijvers die binnenkort debuteren of dat kortelings gedaan hebben, een initiatief van het Vlaams Fonds voor de Letteren en de stichting Creatief Schrijven.

Het programma moest een aanvang nemen om 14u. Tien (!) sprekers waaronder uitgevers, redactieleden van literaire tijdschriften en auteurs hadden samen een uurtje de tijd om vanuit hun invalshoek iets zinnigs te verkondigen. Op zich al een haast onmogelijke opgave qua timing, en vermits men besloot om er in een muffe bovenzaal van Centrum Elzenveld met ruime vertraging alsnog de beuk in te gooien, liep de agenda al meteen in de soep. Sprekers die net op dreef raakten, werden ineens door de organisator aangemaand af te ronden. Desalniettemin hoorde ik een leuk en fantasierijk verhaaltje van een Nederlandse debutante en het met veel euh’s en gegiechel doorspekte betoog van Annelies Verbeke. Spontaan, dat zeker, maar een beetje voorbereiding kan nooit kwaad, ook niet als je Annelies Verbeke heet. Nochtans vond ik haar aanwezigheid bijzonder nuttig. Debuteren zoals zij het deed, is slechts weinigen gegund. Velen dromen ervan haar huzarenstukje na te doen, maar het zal allicht bij dromen blijven. Verbeke sneerde ongepast dat De Brakke Hond ooit een verhaal van haar had geweigerd, en dat terwijl net voordien een redactielid van dat fijne literaire blad aan het woord was geweest. De boeiendste lezinkjes waren die van de uitgevers met de dierennamen Joos Kat (Wereldbibliotheek) en Leo de Haes (Houtekiet). Hun boodschap was simpel: schrijf een keigoed boek en we geven het uit. Minder dan keigoed is niet voldoende, want uitgeverijen zijn ook maar commerciële bedrijven net zoals de bakkerij of de gasmaatschappij. Van manuscripten wordt vaak maar een stukkie gelezen. Geen tijd, ook niet voor een kleine schriftelijke beoordeling.

Dan werden we opgedeeld in discussiegroepjes. Ik kwam terecht in een gelegenheidsgezelschap dat geleid werd door een ongezellige, halfkale jongen met een knalrode varkenskop die zich monkelend voorstelde. Ik begreep dat hij onder meer verbonden was aan Yang. I was not impressed. Hij deed hard zijn best om mij niet aan het woord te laten. Nochtans was ik er als schrijver met de voorbij drie jaar elk jaar een boek zowat Koning Eénoog in het land van de slechtzienden. Uiteindelijk kon ik toch datgene zeggen wat ik te zeggen had. Voor de rest waren het altijd dezelfde twee of drie – de grootste nobody’s hebben altijd het grootste bakkes, dat was zaterdag niet anders – die klaagden en holle stellingen heen en weer katapulteerden. Pighead bestreed alles wat gezegd werd met eigenzinnig en tegendraads weerwerk, om toch maar geen conclusies te moeten neerpennen waar hij zelf niet achter stond.

Vervolgens werden de resultaten van de groepsbesprekingen nog eens in het plenum gegooid. De voorzitter van het VFL stelde plechtig dat onze opmerkingen zouden gebundeld worden in het Staten-Generaal van het Boek. Hoezee! Tijdens de koffiepauze werd ik aangeklampt door een jonge dichteres die van de grote Hoorne wat advies wilde, dat ik dan ook prompt verstrekte, want ik ben nog de kwaaiste niet. De hele tijd voelde ik me een beetje triest en eenzaam, en ik troostte me met de gedachte dat ik nu pas heel goed wist wat ik enkele uren tevoren eigenlijk ook al had moeten weten, maar als een koppige ezel niet onder ogen had willen zien, nl. dat ik me de moeite had kunnen besparen. Mensen lijken wel geboren om altijd naar plaatsen te gaan waar ze eigenlijk niet horen te zijn, en zelfs een geoefende thuisblijver als ik had me deze keer laten vangen. Dit Debutantenforum had gezellig en leerrijk kunnen zijn, het was het helaas niet. Een applausje voor de inspanning, meer niet, zo’n wuft damesapplausje dat geen geluid voortbrengt.

"Er zijn geen debutanten," zei Joos Kat, en hij spinde van genot om zo’n raadselachtige uitspraak. Iemand anders, of was het ook die Kat weer, stelde dat er van heel wat schrijvers nooit een tweede publicatie komt, laat staan een derde. Rondom mij zonk moed in schoenen. Alle schrijvers met een beetje naam en faam komen uiteindelijk bij een Nederlandse uitgever terecht, trapte iemand een open deur in. Tiens tiens, hoe zou dat komen?

Frederik Lucien de Laere vroeg me bij het verlaten van de zaal hoe ik de namiddag had ervaren. Hij gaf geen krimp. En ik gaf geen krimp. "Lees het binnenkort op mijn weblog," zei ik hem, en ik spinde van genot om zo’n raadselachtige uitspraak.


09:48 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

07-12-04

DE RECHTVAARDIGE RECHTERS

Krantenkop: 'Belgen zijn bang van computer.' Commentaar: "50% van de Belgen durft 's avonds de straat niet meer op, en nu durven ze ook niet meer thuisblijven, want brrrr, daar staat een computer."
 
"In Limburg zijn twee mannen veroordeeld omdat ze het kasteel van Heers niet hebben gerestaureerd. Shit zeg, ik heb dat kasteel ook niet gerestaureerd."
 
Dit en meer hoogstaande flauwekul in De Rechtvaardige Rechters, elke maandag om 21u. op Canvas. Let u vooral op Wouter Deprez (foto). Hij ziet eruit als een piepkuiken dat net het ei heeft verlaten, en spreekt met een West-Vlaams accent zo sappig dat hij eigenlijk constant een slabbetje zou moeten dragen. En op Jean Blaute natuurlijk, in het vorige millennium de grappigste van De Drie Wijzen. De dioptrie van zijn brilglazen mag dan misschien wel gestegen zijn van 12 naar 15, aan humoristische scherpte heeft hij nog niets ingeboet.

14:26 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |