21-02-05

POËZIERAPPORT - STAND VAN ZAKEN

Het is een tijdje geleden dat ik het hier nog over mijn geesteskind, de poëzierecensiewebsite POËZIERAPPORT, heb gehad.

 

Momenteel zitten we nog steeds in een soort van opbouwfase. De site wordt gevoed met recensies van Chrétien Breukers, Patricia Lasoen en mezelf. Ik ben heel tevreden over de stukken die tot nu toe geplaatst zijn. Dat komt natuurlijk omdat ik kan rekenen op bekwame medewerkers. Ze moet iets afweten en houden van poëzie, en sprankelend kunnen schrijven, dat laatste vooral. De recensies van Chrétien worden alsmaar beter en hij levert niet alleen kwaliteit maar ook kwantiteit. Patricia Lasoen op haar beurt is al 35 jaar dichteres. Ervaring en het hart op de tong zijn haar kernwoorden. Ik hou heel veel van pittige recensies met een ziel.

 

Een recensie is de mening van één persoon over één boek (of film, of cd…) en in die zin geheel en al onbelangrijk. Want worden we niet stilaan ziek van al die meningen die ongevraagd gespuid worden? Het moet bovenal een leuk tekstje zijn. Leuk betekent ook uitnodigend, attractief, en dat is slechts mogelijk als het goed geschreven is. Stijl is misschien niet alles, maar toch heel veel. Vanaf mijn eerste recensie destijds profileerde ik me niet als recensent maar als een parodie van een recensent. De impact van een recensie is quasi nul, zo stelde ik me voor, en stel ik me nog altijd voor. Koopt u een bepaald merk van waspoeder omdat het u tijdens een avondje tv een tiental keer in de maag wordt gesplitst? Neen toch. Een recensie gaat om niks anders dan ijdelheid: ijdelheid van de recensent (kijk eens hoe leuk ik kan schrijven), ijdelheid van de auteur (fier koketteren of furieus fulmineren), ijdelheid bij de uitgever (we bestaan, en ze weten het out there).

 

Achter de schermen zijn drie recensenten zich aan het opwarmen om de POËZIERAPPORT-redactie te versterken: de Nederlander Cees van der Pluijm, en twee voortreffelijke dichters/publicisten uit mijn streek, nl. Alain Delmotte en Paul Rigolle. Ik popel van ongeduld om de eerste bijdragen van deze drie heerschappen te mogen lezen en op de site te zetten. Intussen zijn we voortdurend op zoek naar nieuwe medewerkers. Iemand liet de naam Kees Engelhart vallen. Ken ik niet, moet ik nog even natrekken. Ikzelf aas dan weer in stilte op kleppers à la Ingmar Heytze, al weet ik niet of die happig zijn om gratis ende voor niks stukken te leveren.

 

Mijn wensdroom is dat de redactie ooit zal bestaan uit een 15-tal recensenten en dat elke bundel die in het Nederlandse taalgebied verschijnt door onze handen passeert, dat we m.a.w. de norm worden in de ‘poëzierecenseerbranche’. Wie niet besproken zal worden op POËZIERAPPORT telt niet mee, zoiets. Uit het grote aantal bundels dat ons ongevraagd toegestuurd wordt, leid ik af dat de uitgeverijen in elk geval vragende partij zijn. Het spijt me dat we de vloed momenteel niet aankunnen. Het ergste wat een boek kan overkomen is dat het doodgezwegen wordt. Boeken zijn als mensen, ze hebben een identiteit en die heeft liefde nodig, en als dat niet kan, dan nog liever uitgescholden dan genegeerd te worden. In de papieren pers is er hoe langer hoe minder ruimte voor besprekingen van Nederlandstalige dichtbundels. POËZIERAPPORT kan een alternatief bieden, maar dan moet er na de opbouwfase een vervolg komen, een soort van erkenning, die zich vertaalt in bijvoorbeeld een betoelaging van de Fondsen voor de Letteren of andere instanties. Dan kan ik de medewerkers een vergoeding geven voor het gedane werk. Daar zal dan wel tegenover moeten staan dat er ineens wel deadlines zullen zijn, dat het allemaal wat minder laissez faire laissez passer zal worden, updating op vaste dagen, schrijfdiscipline, bezoekerswerving, randactiviteiten en dat soort dingen.

 

Tot het ooit zover is of nooit zover zal zijn, geachte lezer, blijf POËZIERAPPORT bezoeken, post uw reacties, meld u met de 'verwittig mij'-knop aan om nieuwe recensies persoonlijk toegestuurd te krijgen. Wat we doen is dan misschien wel zinloos, maar we doen het graag en we doen het voor u. Zonder dank.


20:53 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

Commentaren

recenseren Ha Philip! Dank, maar die beker laat ik liever aan me voorbij gaan; ik ontbeer het benodigde gen om over poëzie van anderen te willen oordelen. Desalniettemin ben ik blij dat jullie het bezitten. Veel succes en grote groet, Ingmar

Gepost door: Ingmar Heytze | 22-02-05

In onze reeks 'Krijg een ... antwoord zonder de vraag te stellen' (waar zo'n weblog al niet voor dient) dank voor je reactie, Ingmar. Wat ik onlangs van jou las over van Wissen versus Zwagerman vond ik anders verdacht veel op iets recensie-achtigs lijken. Én sprankelend geschreven. Hartelijke groet.

Gepost door: Philip | 23-02-05

De commentaren zijn gesloten.