04-03-05

BLOEDIG VERHAAL (DEEL 2 - I)

Jessica Notredame peddelde met haar roze Kettler richting Grote Baan waar haar vriendje Paolo Simoni haar opwachtte. Toen hij haar zag naderen, startte hij zijn spiksplinternieuwe Vespa PX 150, die hij enkele weken eerder had gestolen uit de toonzaal van Luigi Lanterfanti, een ingeweken Siciliaan van een foute clan, een daad waar hij al meteen spijt van kreeg, want vader Gilberto was in een wilde razernij ontstoken toen hij zijn zoon in het holst van de nacht de PX 150 de garage zag binnenrijden.

"Amateur, figlo di una femmina, rotte olijf, wat is me dat voor stuk speelgoed, jij mislukte lasagne, had Lanterfanti echt geen duurdere modellen staan?"

"Maar papa, dit is mijn eerste diefstal, ik ben nog maar een beginnende ladro, ik moet de professione nog leren."

Gilberto Simoni bleek niet onder de indruk van die verzachtende omstandigheden. Integendeel, hij had zijn enige nog inwonende zoon bij de kraag gegrepen en hem opgedragen het er de volgende keer beter vanaf te brengen.

Jessica vond het vreselijk dat Paolito, zoals ze hem liefkozend noemde, zijn bromfiets al startte voor ze hem goed en wel had bijgehaald. Een vluchtige zoen kon er met moeite af, Paolo had geen greintje romantiek in zijn lijf. Vurige Italianen, my ass, dacht Jessica en ze moest glimlachen om de geheimzinnige ziekte van haar vader. Als je het van alle dramatiek ontdeed, was zo’n bloedend gat om nooit meer bij te komen van het lachen, maar als ze ’s avonds met een dweil rondging om de aangekoekte vlekken op vloer of erger nog, tapijt, te verwijderen, vond ze het lang niet zo komisch meer. Dan schreeuwde ze dat hij verdorie harder moest zoeken naar een dokter die hem wél kon genezen. Mensen sturen raketten naar Mars, graven tunnels onder de zee en zijn in staat om levende wezens te kopiëren, maar met het aarslek van ene Jakobus Notredame weet niemand raad. Komaan zeg! Get a life!

Paolo snorde nog steeds voor haar uit op zijn nichtenbrommer. Godver, waarom hield ze eigenlijk van die klootzak? Het antwoord op die vraag was even simpel als complex. Alle meisjes van haar klas bleken dol op hem. Het vriendinnetje te zijn van die nukkige pizzavreter verschafte haar een status die ze een half jaar geleden niet voor mogelijk had gehouden. Ineens was de kleine Jessica met haar sproetensmoel het middelpunt van alle belangstelling. Als Jessica een trui kocht van het merk huppeldepup, dan liepen één week later alle meisjes en janetten ook met zo’n trui rond. Als Jessica de nieuwste van Britney Spears maar niks vond, reken dan maar dat het geen hit werd in Herk-de-Stad en omstreken.

Die middag zat het er bovenarms op tussen Jessica en haar Paolo. Naar haar smaak had hij op weg naar de speelplaats iets te uitbundig gedold met Maaike Moerman, een wicht van 5LTMT dat vorige maand met haar ouders was teruggekeerd uit Amerika, waar haar vader iets belangrijks deed. Maaike had van Moeder Natuur alles meegekregen wat een meisje maar kon wensen, inclusief een stel hersenen en het obligate schoonheidsfoutje dat het verschil maakt tussen een Barbie uit de speelgoedwinkel en een Barbie van vlees en bloed. Het schoonheidsfoutje bij Maaike Moerman bestond erin dat ze wenkbrauwen had waarmee Jessica’s vader in een mum van tijd alle straatgoten van Herk-de-Stad zou kunnen schoonvegen. Man, had die Maaike een wenkbrauwen. Jessica begreep niet waarom ze die twee poedels boven haar ogen niet met een schaar of tondeuse te lijf ging. In de menigte had Jessica gezien hoe Paolo steels op Maaikes rug tikte, waarna hij snel wegrende, maar niet snel genoeg opdat ze hem niet op haar beurt kon tikken, en dan hij weer, en dan zij weer, de trappen af, tot ze beneden op de speelplaats stonden uit te hijgen als twee hyperkinetische puppies. Ach zo, die macaronimacho kon blijkbaar goed opschieten met Miss Moerman. Jessica naderde Paolo ongemerkt in de rug en trok keihard aan zijn rechter oorlel. Dat had ze beter niet gedaan. In een reflex stootte Paolo zohaast nog harder met zijn elleboog naar de belager achter hem. Gevolg: een bloedneus en een ernstig vermoeden van dentale schade. En nog het ergst van allemaal, die in een onbedaarlijke lach schietende bitch van een Moerman die nog steeds als een loopse teef rond haar lief stond te huppelen. Paolo wist even niet of hij voorrang moest verlenen aan de ernst of het komische van deze situatie. Terwijl hij met een schaapachtige grijns een groezelige zakdoek uit zijn jaszak opdiepte, stoof Jessica in tranen naar het damestoilet om in stilte haar wonden te likken.

Later op de dag, even voor de laatste schoolbel ontving Jessica een sms'je van Paolo…

(wordt vervolgd)


09:30 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.