04-04-05

J.C. BLOEMPRIJS

Hebben wij niet stilaan genoeg van die Hagar Peeters met haar afstandelijk airtje, Emma Peel-look en streepjeskousen, hoorde ik een ietwat oudere dame na afloop van de J.C. Bloemprijsuitreiking zeggen tegen de man die haar vergezelde. Hoe gemeen kunnen mensen zijn. Hagar Peeters heeft terecht deze prijs gewonnen, terecht omdat de jury dat zo beslist heeft. Zolang er literaire prijzen zijn zullen er ook literaire jury’s zijn. We hadden het pleit ook kunnen beslechten met een wedstrijdje 110 meter horden lopen, maar ook dan had ik de prijs niet gewonnen. Neen, dan maar een jury. Die bestond uit de voortreffelijke dichters Jean-Pierre Rawie en Ruben van Gogh en een plaatselijke politica, die wegens ziekte verstek moest geven.

Eveneens afwezig was Marjoleine de Vos, één van de vijf genomineerden. Gastheer Remco Heite somde ter inleiding op voor welke prijzen deze dichteres in het verleden genomineerd werd, in welke jury’s ze zoal zetelde, en wat voor connecties er waren met de genomineerden voor deze tweede J.C. Bloemprijs. Ellenlange waslijsten. Bovendien is ze de wederhelft van een man die ook literair actief is. Heite liet het woord inteelt vallen. Mijn naam bleef onvermeld. Ik ben onbevlekt. Propere handen. Met mijn eerste bundel Niets met jou werd ik genomineerd voor de Vlaamse Debuutprijs, maar dat is een prijs waar proza en poëzie met ongelijke wapens tegen elkaar moeten opboksen en dus niet ernstig te nemen. Een nieuwe nominatie voor mijn tweede bundel Inbreng nihil, het deed mij warempel plezier en de twee eindeloze treinritten leken toch niet zo eindeloos. Zij die destijds per ijzeren weg naar Auschwitz gedeporteerd werden, die mochten het woord ‘eindeloos’ gebruiken, maar deze jongen moest niet zeuren. Wat een mens niet allemaal denkt om een beetje vrolijk te worden. Bovendien, bij de beste 5 bundels op 17 inzendingen, het had slechter gekund. Lieden van het Vlaams Fonds voor de Letteren die mij een stimuleringsbeurs weigerden, en 2 van de 3 lectoren van het Provinciebestuur West-Vlaanderen, die mijn werk ook maar niks vonden, eat allemaal jullie heart out. Ga bieten rooien, start een kruidenierswinkeltje, schrijf jullie nu alvast in voor de eerste commerciële ruimtevlucht, maar blijf ver weg uit de buurt van de poëzie.

Het interview met gastdichteres Neeltje Maria Min verliep stroef, en dat is een understatement bijna zo groot als het ego van Hugo Claus. Ze las enkele gedichten en ook daar spatte de goesting niet van af. Volgende op de praatstoel was de Vlaming Bart Meuleman. Hij antwoordde kort en keurig op de hem gestelde vragen en mocht vervolgens ook wat lezen. Belinda Terlouw van het voortreffelijke organisatiecomité las drie gedichten van de afwezige Marjoleine de Vos en vervolgens was het de beurt aan Peer Wittebols. Een toffe peer, die Peer. Ik kende hem niet, maar met zijn laatste gedicht bracht hij me enorm aan het lachen. Het decor, een statige zaal van Villa Rams Woerthe te Steenwijk, leende zich niet om schaterlachend over het vasttapijt te rollen, maar Hun hebben Toontje doodgeschoten, zo heette het klankrijke, met brutale humor gekruide gedicht, zorgt in elk literair café gegarandeerd voor vuurwerk.

Na de pauze was het mijn beurt. Ik antwoordde veel te openhartig op de vragen van de moderator en oogstte veel bijval met mijn Bloem-parodie. Harold, mijn uitgever, keek goedkeurend toe. De uitgevers van de andere genomineerden bleken afwezig. Hagar Peeters mocht het rijtje sluiten en even later de prijs in ontvangst nemen.

Na met hem het graf van Bloem bezocht te hebben, beleefde ik nog een gezellige avond bij de aardige heer Dorman en zijn leuke echtgenote Hermie.


11:33 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

Commentaren

J.C. Bloemprijs Het derde jurylid was niet (politiek) verhinderd waarde Philip, zij was ziek.

Gepost door: Ruben van Gogh | 04-04-05

Dank, Ruben, om ... ... mij hierop te wijzen, zij was inderdaad ziek. Fijn dat je mijn weblog bezoekt.

Gepost door: Philip | 04-04-05

De commentaren zijn gesloten.