02-05-05

HOE DE DAKGOOT VAN KEES KLOEFKAPPER HERSTELD RAAKTE

Kees Kloefkapper stapte het bankfiliaal aan de Oudenaardsesteenweg binnen met een panty over zijn kop en werd prompt door een veiligheidsagent in een wurghouding genomen. Verbolgen over een dergelijke aanpak – de vriestemperatuur rechtvaardigde een hoofddeksel – besloot hij een klacht in te dienen tegen de financiële instelling, de veiligheidsagent en zijn huisbaas, die nog steeds die lekkende dakgoot niet had laten repareren. Voor alle duidelijkheid, hier wordt wel Kees’ huisbaas bedoeld en niet de huisbaas van de veiligheidsagent. Bobby Bobcat – zo heette de agent – was immers eigenaar van het huis waar hij in woonde, een stulpje waarvoor hij de nodige centen had bijeengespaard door jaren aan een stuk klanten die met een panty of ander verdachte hoofddeksel het bankfiliaal aan de Oudenaardsesteenweg betraden tegen de grond te werken. Het was dan ook een heel bescheiden woning die alleen maar bestond uit een eetkamer, een wc en een fitnesszaal. Bobby wilde in een blakende conditie blijven om nog beter, sneller en grondiger louche bankbezoekers uit te schakelen. Misschien kon hij zo wel een transfer naar ING, KBC of ABN-AMRO bewerkstelligen. Die betaalden beter en hadden voor hun securitymensen eigen fitnesszalen met alles erop en eraan inclusief een mooie meid achter de bar.

De advocaat van Kees Kloefkapper wilde het zijn cliënt ten stelligste afraden met deze rechtszaak verder te gaan, maar hij zat wat krap in klandizie. Bovendien zou deze crazy case gegarandeerd de nodige persbelangstelling krijgen. Maar telkens Kees zijn kabinet verliet en daarbij het behangpapier en stucwerk aan flarden kraste met de wieldoppen van zijn rolstoel – een blijvende herinnering aan Bobcat’s vakmanschap – besloot hij het toch maar niet te doen. Dit was te gek voor woorden. Een kerel stapt op een vriesmorgen een bank binnen met een panty over zijn hoofd getrokken, en is daarna verwonderd dat hij voor een overvaller wordt aanzien. Hallóóó! Het was immens koud die morgen, da’s waar. Kees’ muts zat in de was, de lokale politie had het alibi van de muts gecheckt, gedubbelcheckt en gedriedubbelcheckt, het verhaal klopte van a tot z, geen speld tussen te krijgen. Kloefkapper was ook niet gek zoals eerst werd gedacht, dat hadden artsen en psychiaters nagetrokken. Hij leek een heel normaal mens, een brave huisman, het dertien-in-een-dozijn-type, een average Joe. Blanco strafblad, zelfs geen verkeersovertreding.

Net op het moment dat advocaat Jimmy Sommerville, worstelend met een nakende hongerdood, de zaak alsnog wilde inleiden bij het Hof van Ongelooflijk-Maar-Waar-Gebeurde-Zaken, kwam de hoofdzetel van ‘t Spaarderke, de bankinstelling waar Kees Kloefkapper zijn blijvende invaliditeit had opgelopen, met een minnelijke schikking op de proppen: levenslang recht op terugbetaling van alle door hem aangekochte rolwagens, alle types en merken, ook het luxemodel met carbonvelgen, ingebouwde hifispeler en haardroger, en een al even levenslang abonnement op de driemaandelijkse infokrant ’t Spaarderke-Bulletin, dat na de fusie met verzekeringskantoor 't Verzekeraarke zou ophouden te bestaan, maar dat hoefde die pantydrager niet te weten. Kees besloot het voorstel te aanvaarden, maar vroeg er nog een zakagenda bovenop. Tijdens een speciale bestuursvergadering, die twee keer werd geschorst wegens onenigheid over het enige punt van de dagorde, ging de Raad van Bestuur van ‘t Spaarderke met een nipt behaalde 2/3 meerderheid toch akkoord om tegemoet te komen aan de wensen van die inhalige Kloefkapper.

Kees haalde opgelucht adem. Eigenlijk wilde hij het hele voorval zo snel mogelijk vergeten en verder gaan met zijn leven dat er al bij al toch niet zo somber uitzag, want zijn handicap bood hem ook een aantal voordelen. Nooit meer tuinieren of het gras maaien, werkjes die hij altijd al hartgrondig had gehaat, een verminderd libido waardoor hij een rustiger mens was geworden en last but not least had hij zich in geen tijd ontpopt tot de sterspeler van rolstoelbasketbalploeg The Pathetic Rebounders. Man man, Kees balde er niet naast. In amper twee maanden tijd waren zijn bovenarmen zo dik geworden als de billen van zijn schoonmoeder, met dat verschil dat het bij hem spierweefsel betrof in de plaats van vetmassa. Off the record wil ik nog even vermelden dat Kees al spoedig goede maatjes werd met Marc Herremans, de triatleet die hij vroeger altijd had beschouwd als een mediageile loser in een karreke, maar waarvoor hij nu het grootste respect vermocht op te brengen. Rolstoeltjes onder mekaar, altijd lachen, plezier maken, vuile moppen tappen en neerbuigend doen over zij die zich op schoenen in de plaats van wielen voortbewegen. Haha, suckers.

Eind goed, al goed, behalve voor Bobby Bobcat, die ontslagen werd nadat hij de kroonprins van Marokko tegen de vlakte had gewerkt. Neen, het leek niet op een panty, maar een hoedje toch gek genoeg om in te grijpen. Die man droeg een jurk, ook dat nog, waarin hij makkelijk een uzi en een korf handgranaten had kunnen verstoppen, voerde hij ter zijner verdediging aan. Bovendien zag die kerel er bijzonder allochtoon uit, en tegen allochtonen mag ik sneller geweld gebruiken, heeft men mij gezegd toen ik hier twee decennia geleden in dienst trad. Helaas voor Bobcat stond die richtlijn niet op papier en moest de Raad van Bestuur van ’t Spaarderke wel iets doortastends doen om haar gezicht te redden, want de Marokkaanse overheid dreigde er mee al haar emigranten uit België terug te trekken, wat ongetwijfeld zou leiden tot een groot aantal naakte ontslagen bij de gerechtelijke en politionele diensten en de OCMW’s. Bobcat werd op de keien gegooid en kon nergens terecht, zelfs geen dopgeld trekken, omdat hij wegens dringende redenen ontslagen werd. Om de syndicale afgevaardigen en het gepeupel te paaien werd ook afgevaardigd bestuurder Julien Ferme-t’Agueule ontslagen maar die kon ’s anderendaags al aan de slag bij een andere dochter van de moederholding, alwaar hij het dubbele zou verdienen.

Wat er verder met advocaat Jimmy Sommerville is gebeurd, weet ik niet. Vluchtige opzoeking op het internet leert mij dat hij in de muziekbusiness zou gestapt zijn, maar het kan hier ook om een naamgenoot gaan.

Uit misplaatst medelijden met zijn invalide huurder liet Kees’ huisbaas de lekkende dakgoot herstellen, de klootzak.


14:21 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.