12-05-05

GEDICHT

 

VAN PUNK TOT PANTOFFEL

 

Geen toekomst

galmde het over dit continent.

Je had jezelf en enkele gelijkgestemden, de wereld heette opponent.

 

Geen toekomst.

Je brulde krachtig mee, maar dan lette je even niet op

en voor je het wist zat je opgescheept met geen toekomst voor twee.

 

2 werd 3 werd 4.

Daar stond je dan te blinken met je gezin:

1 huwelijk met sleet, 2 pokdalige pubers, afbetalingen bij de vleet.

 

Geen toekomst

galmt al lang niet meer over het continent.

Je bent het stille bewijs van je eigen grote gelijk. In een dove, dood-

 

lopende steeg schreeuw je

zo hard je kan dat jij het had: bij het rechte eind.

En uit tegendraadse tegendraadsheid toch maar alles anders deed.



Philip Hoorne
2004

22:25 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.