20-07-05

VERZURING

Afgelopen weekend danste België voor het 175-jarig bestaan van ons land en 25 jaar federalisme op de tonen van het mooie Ik hou van u van Noordkaap, voor de gelegenheid ook in het Frans vertaald. Beide versies blijven in mijn hoofd rondspoken. In diverse steden werden pleinen bevolkt door hossende mensen van uiteenlopend pluimage, mensen 'die het een keer wilden meemaken' of het 'zeker niet wilden missen'. De danspasjes werden zeker op één plaats – ik zag het in het journaal – aangeleerd door een schabouwelijk Nederlandse pratende janet in een sneeuwwitte … euh… janettenbroek en dito sweater. Ik gruwde in stilte.

 

De overheid deelt aan wie dit wil feestcheques uit, of buurtcheques, of barbecuecheques, of hoe ze ook mogen heten. Voor mijn geestesoog ontrollen zich dan met wit papier bedekte tafels, die bestaan uit grote, doorhangende planken op schraagjes, en voor mijn zware lijf veel te lichte opklapbare vissersstoeltjes. Verder zie ik kartonnen eetborden en plastic couverts, lauw bier, aangebrande saucissen en verlepte sla. Nonkel Jules die zich een hele namiddag en avond lang moet beheersen om niet te tasten naar de bijna uit de bloes glippende borsten van tante Julia. Zoals in dat liedje van Boudewijn de Groot – reputatie definitief om zeep sinds zijn verschijning in Flikken – inderdaad, maar wel andermans vrouw. De filosofie: mensen moeten terug samenklitten op straat, schrijlings op stoelen gezeten tegen elkaar aanlullen tot ze omver vallen van de vaak. De tongen mogen losgemaakt worden met geestrijk vocht, doch met mate. Er mag gerookt worden, ja, nog even, tot het helemaal en overal verboden is. Tieners moeten weer verliefd worden op hun buurjongen of –meisje in de plaats van een lief te zoeken op het internet of in een rokerige dancing met dubieuze Slavische buitenwippers aan de voordeur. Ik gruw in stilte. Massagedoe, opgefokte lolbroekerij, schaterlachen op commando, wie deze weblog al langer dan vandaag bezoekt, weet dat ik er een hartgrondige hekel aan heb.

 

En toch, en toch, beste lezers, zijn dit verdienstelijke en broodnodige pogingen om de verzuring van de maatschappij, zoals dat dan zo mooi heet, een halt toe te roepen. Een verzuring, waar ik met mijn vaak ironische, cynische en sarcastische geschriften, aan meewerk, ik weet het. Maar ik pleit onschuldig. Ik ben ook maar een product van mijn ouders en voorouders en de samenleving waarin ik werd geboren en grootgebracht, en dit is de wereld waarin ik moet leven. Of zoals ik het stel in de slotstrofe van mijn gedicht Slotpleidooi uit de bundel Inbreng nihil:

 

Edelachtbare, er is geen goed, er is geen kwaad,

dat zou u toch moeten weten, het spijt me zeer.

Geef mij het voordeel van de twijfel,

ik ben een exponent van de erfelijkheidsleer.

 

Waarschijnlijk de beste strofe uit het beste gedicht van de hele bundel. Ik krijg altijd weer een krop in de keel als ik dit voorlees. Dat heeft natuurlijk te maken met de regels die voorafgaan. In dit gedicht geef ik me bloter dan bloot, niks afstandelijk cynisme, maar doorleefde poëzie. En natuurlijk lieg ik in dat gedicht, want er is goed, en er is nog veel meer kwaad.

 

Maar het gaat nu even niet over mezelf en mijn werk. Ik ben hard geschrokken van de aanslagen in Londen, vooral toen bleek dat ze het werk waren van zelfmoordterroristen. Vroeger schoten mensen op elkaar en wie de tegenstander het eerst uitschakelde, was de overwinnaar. Cowboy en indiaan. In dit geval echter zijn er geen winnaars. Hoe blind moet haat zijn om er het eigen leven voor veil te hebben? Of hoe nutteloos moet iemand zijn leven vinden? Dit laatste is misschien nog erger dan het eerste. Hoe sterk is de overtuiging die een knappe Pakistaanse man ertoe brengt explosieven op zijn lichaam vast te binden en die in een overvolle dubbeldekbus tot ontploffing te brengen? Wat moet er in die kerel zijn omgegaan gedurende de laatste minuten van zijn leven, toen hij zijn slachtoffers nog in de ogen kon kijken. Wellicht keek hij in het gezicht van een brave huisvader op weg naar het werk, misschien tegen zijn goesting, maar met de verdomde plicht te zorgen voor zichzelf en zijn dierbaren. Keek hij in de ogen van een puistenjongen die verlegen het hand van zijn vriendinnetje vasthield, beiden dromend van een roze toekomst, later, met elkaar? Besloot hij het zaakje af te blazen in de plaats van op te blazen toen hij een moslimvrouw met hoofddoek, en twee volle boodschappentassen met zich meezeulend, op de bus zag stappen? Dacht hij op dat moment: neen, dit gaat te ver, ik kan het niet? Kon hij nog wel terug? Maar ja, hij kon terug! Hij had de chauffeur moeten toeroepen de bus te stoppen, die had dit ongetwijfeld niet meteen gedaan, maar dan had hij de waarheid kunnen schreeuwen. Die verrekte deuren open, iedereen naar buiten, ruk die explosieven van mijn lijf, ik wil leven, ik wil godverdomme leven. Zo is het dus niet gegaan.

 

Dit is geen eerlijke strijd meer, dit is guerrilla, het laffe broertje van oorlog. We hebben met mafkezen te doen, gevaarlijke mafkezen. Ik weiger politieke uitspraken te doen. De maatschappij is in een bepaalde richting geëvolueerd, ik stel dat samen met u vast. Verder weet ik niks, behalve dat ik nog ruim een kwarteeuw op deze planeet hoop te verwijlen en van zoveel mogelijk minuten mooie minuten wil maken. Wat ik wel weet is dat het geen kwaad kan een hartelijke, verdraagzame, altruïstische attitude tegenover onze medemens tentoon te spreiden. Dit klinkt melig, maar laten we nu eens ophouden met onze stekels op te zetten tegen alles wat een zekere feel good-uitstraling heeft. Ik doe mijn best, waarschijnlijk niet genoeg mijn best, ik beken. Misschien laat ik míjn borstel te vaak onaangeroerd, maar als we elk voor onze deur vegen, is de straat schoon – nog zo'n dooddoener, maar wel een waarheid als een koe, maak daar een hele veestapel van.


21:57 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

Commentaren

Dat nog 'ns Dat nog 'ns mee te mogen maken: Philip Hoorne vermomd als ideale buurman (op een bbq of een ander feestje in de straat)! Schoon hoor Philip, er voor één keer op de buurtfoto zonder stekels op te staan! Overigens lijkt het weigeren van politieke uitspraken te doen mij al een mooie kanjer van een politieke uitspraak waar we het, terloops bij het roosteren, 'ns over zouden kunnen hebben ... Zorg jij voor houtskool?

Gepost door: Paul R. | 23-07-05

Is dit een uitnodiging... ... voor een barbecue? Misschien een ideetje voor de volgende Gedichtendag: Dichters aan het spit.

Gepost door: Philip | 23-07-05

De commentaren zijn gesloten.