06-09-05

MANKIE

Nog altijd stilletjes. Ik laat de bezoekers van mijn weblog, jullie dus, een beetje in de steek. De bezoekersteller dikt aan en er valt hier niks te beleven. Ooit was dit anders, maar ik wil a) geen slaaf zijn van mijn eigen creatie, b) verkies niks te zeggen als het voor jullie niet of nauwelijks interessant is, en c) wat onder b) valt maak ik wel uit.

 

Wat is er allemaal gebeurd sinds de vorige post? Wel, het is nu wel duidelijk dat Mankie zwanger is en binnenkort jongen ter wereld zal brengen. Op een dag stond ze aan de voordeur. Neen, ze belde niet aan, gekkerds, ze was er ineens, ging meteen liggen met een I'm here to stay-attitude. Even voordien hoorde ik een auto halt houden en dan weer wegscheuren. Begin juli, de tijd dat veel huisdieren op slinkse wijze gedumpt worden, beweren sommigen, al kan ik me moeilijk voorstellen dat dit frequent gebeurt. Mankie mankte, vandaar dat ze zich meteen neervlijde, en nu weten jullie ook waar ze haar naam vandaan heeft. Momenteel maakt ze het al veel beter, het zielige strompelen op drie poten is zo goed als verdwenen. Mankie is onze vierde poes. Navraag leerde dat niemand in de buurt een kat miste, want ook al ben ik dan nogal misantroop, ik wil niet dat iemand treurt om een verloren kat, en eigenlijk wil ik dat nog het meest van al voor de kat zelf. Mankie is een grijsbruine poes (om even een ander woord te gebruiken dan kat) met een dikke vacht en een flinke dosis natuurlijke cool. Ze palmde vanaf dag één het hele poezenverblijf in, maar wat voor allochtonen geldt, was evenzeer op haar van toepassing: integreren, en snel wat! Het lukt haar aardig. Menig Turk van de derde generatie kan niet tippen aan haar integreervaardigheden. Het scheelde niks of ik schreef haar in voor een cursus Nederlands. Als ik ooit een jeugdboek pleeg, zal het Mankie, kat met karakter heten. Titels zijn belangrijk. Maar dat betekent dan wel dat ik in dat boek Mankie allerlei streken moet laten uithalen waaruit blijkt dat ze ook effectief het karakter heeft dat ik haar toedicht, terwijl ze verdorie de hele tijd niks anders doet dan eten, in de zon liggen, zich schoonlikken en dan alles weer van voren af aan. En wat ze ’s nachts uitspookt, daar durf ik niet eens aan denken. Karakter, my ass. Wat er straks met de kittens moet gebeuren, is nog onduidelijk. Speciaalzaken zijn niet meer zo dol op gratis poesjes. Vier poezen is echt wel het maximum, we hebben besloten om er geen meer te nemen, maar de kleintjes moeten een goede thuis vinden, dat is voor mij een erezaak. Yep, ik ben een groot dierenliefhebber. Vooral de flair en het no-nonsensegedrag van katten kunnen mij vertederen. Een kat die verveeld over het terras loopt, dat is onderkoeld charisma van het zuiverste soort. Het doet mij denken aan die fameuze Wimbledon-finale tussen Borg en McEnroe. Borg, de icoon op de terugweg, McEnroe, de rebelse nieuwe tennisheld. Ook ik supporterde destijds voor de Amerikaan met het vreselijke kapsel en die brede rode haarband die aan dat kapsel vergroeid leek, maar zoals Ice Borg zelfs in de meest penibele situaties naar zijn stoeltje wandelde met die kromme beentjes en emotieloze blik van hem, dat deden weinigen hem na. Mankie kan het. De Borg-imitatie van Mankie is bijna beter dan het origineel. Maar haar tennisspel is dan weer niet om aan te zien.

 

Nog iets literairs? Wel, ik wil het even niet hebben over mijn nieuwe bundel. Zou een kat enthousiast doen over een nieuwe bundel? Ik denk het niet. Spinnen als een chronische bronchitis, dat wel, maar verder geen omhaal. Vandaag de bundel van Thomas Möhlmann in de bus. De vloeibare jongen. Mooie titel, maar niet zo mooi als Mankie, kat met karakter. Eerste impressie is positief. Het boekje is ook heel low profile en simpel uitgegeven. Daar houd ik van. Klein formaat, leuk maar goedkoop omslagje, een boekje dat je aanschaft voor de inhoud. Een boek dat roept: ‘Neem mij en lees mij’. Je hebt ook boeken die roepen: ‘Neem mij en zet mij in de kast.’ Ik kreeg ooit een boek dat naar mij riep: ‘Neem mij en gooi mij in de kachel.’ Die dichtbundel van Joep Kuiper, remember. Hoe zou het eigenlijk zijn met die knakker? Scheepsroerhersteller op de lange omvaart? Als daar maar geen poëzie van komt.

 

Er wordt heel veel gezeurd over poëzie op het internet. En vetes uitgevochten. Ik lees zoiets en haal mijn schouders op. Leven en laten leven, is mijn motto. Eigenlijk is mijn motto Hooters! Hooters! Luscious hooters! maar leven en laten leven is geen kwaaie tweede. Ik wil iedereen te vriend blijven. Ik ben een aardige jongen. Wie zegt dat het niet waar is, kan een klap voor zijn kanis krijgen.


21:39 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.