20-09-05

EN DE VIERDE DAG BRACHT HIJ VERSLAG UIT

 

ZATERDAG 17 SEPTEMBER 2005

Ontmoetingsmoment auteurs en literaire organisatoren, ingericht door de Stichting Lezen. Deze stichting beheert de lezingenlijst van de Vlaamse auteurs. Nieuw: de betoelaging wordt beperkt tot € 100. Het maximaal aantal lezingen per schrijver blijft gehandhaafd op 15.   

Dit jaar was het budget al opgesoupeerd in de maand mei. Daarom hebben de verlichte geesten van de Stichting Lezen het volgende bedacht: in de maand oktober moeten alle aanvragen ingediend worden voor lezingen die plaatsvinden in het eerste semester van volgend jaar. April wordt dan de aanvraagmaand voor het tweede semester. De schrijvers die dit handeltje door en door kennen, zullen hun zaakjes wel regelen tegen eind oktober en eind april; auteurs die occassioneel eens gevraagd worden, mogen het schudden. Dat wierp ik op. Ik kreeg een boze blik. Achterin de zaal kwam een man die als Carlo werd aangesproken regelmatig tussenbeide, ik vermoed dat dit dezelfde Carlo was aan wie ik ooit eens heb laten weten dat hij mijn motivering tot weigering van een werkbeurs in zijn reet kon douwen. Ik stelde het in mijn mail wel iets hoffelijker voor, want ik voer fatsoen hoog in het vaandel, maar het kwam wel op hetzelfde neer.

Stel dus dat mijn schitterende nieuwe bundel Het ei in mezelf straks verschijnt – ik zeg maar wat, maar ver zal ik er niet naast zijn – eind oktober, en de een of andere Vlaamse organisator of schooldirecteur krijgt die begin november onder ogen en wordt van mijn schrijfsels zo opgewonden als een krolse baviaan, dan kan hij mij helaas niet meer boeken met betoelaging in de eerste helft van volgend jaar. En tegen volgende zomer is mijn ei oud nieuws. Dank u wel, Stichting Lezen, goed bezig. Neen, geef mij dan maar de Nederlandse Stichting Schrijvers School Samenleving (SSS): geen kapsones, geen gedoe, geen regelneverij. Margriet of Johan aan de telefoon, beleefde mensen, ter zake, helder, aan een Belg leggen ze het met plezier extra goed uit, desnoods twee keer, en zo heb ik het graag. 

Desalniettemin, aan alle Vlaamse organisaties die mij voor enkele uren in huis willen halen, zeg ik: leg mij vast in oktober en u maakt de Vlaamse overheid € 100 afhandig. Goed besteed geld. Ik kan beter strijken dan uw grootmoeder en afwassen als een Turk met schulden, en ik doe niets onfatsoenlijks, behalve het lezen van poëzij.

ZONDAG 18 SEPTEMBER 2005

ZuiderZinnen. Ik moet lezen in het auditorium van het Museum voor Schone Kunsten samen met Stefan Hertmans en Koen Stassijns, terwijl op het hoofdpodium aan de voordeur Tom Lanoye de massa bespeelt. Een klein maar hardleers publiekje dus. Ik voel me in het gezelschap van die twee heerschappen de vreemde eend in de bijt. Bush, Blair en Bassie, zoiets. Ik verman mij. Hertmans mag dan wel god (nou nou) zijn in Vlaanderen en ik een klojo (nou nou), in pakweg Groningen zouden die verhoudingen wel eens een beetje anders kunnen liggen. Ik sta als derde geprogrammeerd en doe mijn ding. Als ik mijn dichies voorlees, en die gelukzalige koppen in de zaal zie, dan denk ik wel eens: 'Hoorne, dit is eigenlijk best aardig wat jij allemaal aan het papier toevertrouwt. Jammer van die boom, maar hey, it's worth it.' Anekdotisch? Welaan! Baldadig? You name it! Ironisch, sarcastisch, cynisch? Gelijk het leven zelve! Hoity toity? Zelden! Moet hoity toity niet met een koppelteken? Ik weet het niet! Lief? Dat ook! Overbodig? En of! Eigenzinnig, uniek, apart? Hoe langer hoe meer! Zinloos? Gelijk het leven zelve! Gelijk het leven zelve? Dat nooit!

MAANDAG 19 SEPTEMBER 2005

Voorstelling VWS-cahier van Hedwig Verlinde, geschreven door Lionel Deflo. VWS staat voor Vereniging van West-Vlaamse Schrijvers. Elk jaar verschijnen er zes sober uitgegeven boekjes over auteurs die in West-Vlaanderen wonen of geboren zijn. Van maar twee dingen in het leven ben ik zeker: 1) Ik ga dood. 2) Ooit wordt er zo'n boekje aan mij gewijd. Ik kende Hedwig Verlinde alleen van naam. Meer dan een kwarteeuw geleden publiceerde hij meer bundels dan de drukpersen aankonden en ineens was het op, over en uit. Nu heeft hij er weer zin in. Hij schreef/schrijft ook toneel, verhalend proza en is een uitstekend cartoonist. Ook al is zo'n presentatie niet het uitgelezen moment om dat te weten te komen, ik vermoed dat de man iets te vertellen heeft. Een nuchtere, verstandige, beetje sombere, realistische kerel die zijn idealen één na één in de prullenmand heeft gekieperd, en dit laatste, mocht het zo zijn, siert hem. Idealen hebben, da's iets voor jongetjes die hun eerste nachtelijke zaadlozing nog voor de boeg hebben.


13:11 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

Commentaren

strijkmand Philip

Ik heb nu net zo'n strijkmand waar niet meer over te kijken valt. Betekent dit dat ik je pas in oktober 2006 aan het werk kan zetten? En krijg ik dan maar €100 om ondertussen nieuwe kleren te kopen? En nog iets: Kun je strijken en poëzie voorlezen tegelijkertijd? Dat lijkt me wel wat. Misschien maak je er zelfs een podiumact van en word je zo beroemd als Tom Lanoye! Theatervoorstellingen krijgen ook vaak grotere subsidies, of niet?

Van Tom Lanoye gesproken. De man kan wel mooie boeken schrijven, maar zijn gedichten moeten - laat ons eerlijk zijn - toch onderdoen voor die van jou. Geen gezever.

Ik kijk al uit naar de release!

Gepost door: Bert, Plebejer | 26-09-05

... '...in de maand oktober moeten alle aanvragen ingediend worden voor lezingen die plaatsvinden in het eerste semester van volgend jaar. April wordt dan de aanvraagmaand voor het tweede semester.'
Dit betekent dat als je mij boekt tussen 1/10/05 en 31/10/05 ik kom strijken ten vroegste op 1/1/06 en ten laatste op 30/6/06.

O mand vol niemendalletjes om te strijken,
kom hier dat ik met dit ijzeren ding je sinaasappelhuid doe wijken.

Toen hij nog schrijver was, vond ik TL leuk, nu hij makelaar in letteren en showman is niet meer.

Geen gezever, ik had het niet beter kunnen zeggen.

Gepost door: Philip | 29-09-05

De commentaren zijn gesloten.