30-09-05

FEEST

Enkele zakelijke berichten (voor gestileerde flauwekul en megalomaan gezwets moet u vandaag echt even elders naartoe, sorry):

 

Mijn geesteskind POËZIERAPPORT bestaat morgen 1 jaar. Vanavond wordt er op de site een bijzondere gastbijdrage geplaatst. Allen daarheen in de late uurtjes.

 

Ikzelf vier dit heuglijke nieuws in Den Haag waar ik zondag DICHTER AAN HUIS ben. U treft mij er in de namiddag ten huize Michael Goldan, Willemstraat 116. Dat is volgens het plannetje in mijn bezit helemaal in het centrum van Den Haag.

Nou, mocht ik mezelf niet zijn, ik zou wel weten waar naartoe zondagmiddag. En zelfs mezelf zijnde weet ik het: Willemstraat 116, Den Haag. Bij Michael Goldan. Bij regenweer graag voeten vegen voor het betreden van ’s mans nederige woning.

 

MANKIE is bevallen van drie kleine (of wat had u gedacht) poesjes (jazeker). Dit gebeurde al een tijdje geleden, maar ik had even teveel besognes aan mijn kop om u dit terstond te melden. Inmiddels staat ook vast dat de kleintjes een goede thuis in het vooruitzicht hebben. Welaan, klinkt het niet lief zoals ik dit neerschrijf.

 

Is het leven niet mooi?

Niet echt, maar we moeten het ermee doen. Of zoals mijn Duitse vertaler (o, u wist dat nog niet?) altijd zegt: Immer geradeaus! Oent daamaals nokmaals fraaken.


13:46 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

20-09-05

EN DE VIERDE DAG BRACHT HIJ VERSLAG UIT

 

ZATERDAG 17 SEPTEMBER 2005

Ontmoetingsmoment auteurs en literaire organisatoren, ingericht door de Stichting Lezen. Deze stichting beheert de lezingenlijst van de Vlaamse auteurs. Nieuw: de betoelaging wordt beperkt tot € 100. Het maximaal aantal lezingen per schrijver blijft gehandhaafd op 15.   

Dit jaar was het budget al opgesoupeerd in de maand mei. Daarom hebben de verlichte geesten van de Stichting Lezen het volgende bedacht: in de maand oktober moeten alle aanvragen ingediend worden voor lezingen die plaatsvinden in het eerste semester van volgend jaar. April wordt dan de aanvraagmaand voor het tweede semester. De schrijvers die dit handeltje door en door kennen, zullen hun zaakjes wel regelen tegen eind oktober en eind april; auteurs die occassioneel eens gevraagd worden, mogen het schudden. Dat wierp ik op. Ik kreeg een boze blik. Achterin de zaal kwam een man die als Carlo werd aangesproken regelmatig tussenbeide, ik vermoed dat dit dezelfde Carlo was aan wie ik ooit eens heb laten weten dat hij mijn motivering tot weigering van een werkbeurs in zijn reet kon douwen. Ik stelde het in mijn mail wel iets hoffelijker voor, want ik voer fatsoen hoog in het vaandel, maar het kwam wel op hetzelfde neer.

Stel dus dat mijn schitterende nieuwe bundel Het ei in mezelf straks verschijnt – ik zeg maar wat, maar ver zal ik er niet naast zijn – eind oktober, en de een of andere Vlaamse organisator of schooldirecteur krijgt die begin november onder ogen en wordt van mijn schrijfsels zo opgewonden als een krolse baviaan, dan kan hij mij helaas niet meer boeken met betoelaging in de eerste helft van volgend jaar. En tegen volgende zomer is mijn ei oud nieuws. Dank u wel, Stichting Lezen, goed bezig. Neen, geef mij dan maar de Nederlandse Stichting Schrijvers School Samenleving (SSS): geen kapsones, geen gedoe, geen regelneverij. Margriet of Johan aan de telefoon, beleefde mensen, ter zake, helder, aan een Belg leggen ze het met plezier extra goed uit, desnoods twee keer, en zo heb ik het graag. 

Desalniettemin, aan alle Vlaamse organisaties die mij voor enkele uren in huis willen halen, zeg ik: leg mij vast in oktober en u maakt de Vlaamse overheid € 100 afhandig. Goed besteed geld. Ik kan beter strijken dan uw grootmoeder en afwassen als een Turk met schulden, en ik doe niets onfatsoenlijks, behalve het lezen van poëzij.

ZONDAG 18 SEPTEMBER 2005

ZuiderZinnen. Ik moet lezen in het auditorium van het Museum voor Schone Kunsten samen met Stefan Hertmans en Koen Stassijns, terwijl op het hoofdpodium aan de voordeur Tom Lanoye de massa bespeelt. Een klein maar hardleers publiekje dus. Ik voel me in het gezelschap van die twee heerschappen de vreemde eend in de bijt. Bush, Blair en Bassie, zoiets. Ik verman mij. Hertmans mag dan wel god (nou nou) zijn in Vlaanderen en ik een klojo (nou nou), in pakweg Groningen zouden die verhoudingen wel eens een beetje anders kunnen liggen. Ik sta als derde geprogrammeerd en doe mijn ding. Als ik mijn dichies voorlees, en die gelukzalige koppen in de zaal zie, dan denk ik wel eens: 'Hoorne, dit is eigenlijk best aardig wat jij allemaal aan het papier toevertrouwt. Jammer van die boom, maar hey, it's worth it.' Anekdotisch? Welaan! Baldadig? You name it! Ironisch, sarcastisch, cynisch? Gelijk het leven zelve! Hoity toity? Zelden! Moet hoity toity niet met een koppelteken? Ik weet het niet! Lief? Dat ook! Overbodig? En of! Eigenzinnig, uniek, apart? Hoe langer hoe meer! Zinloos? Gelijk het leven zelve! Gelijk het leven zelve? Dat nooit!

MAANDAG 19 SEPTEMBER 2005

Voorstelling VWS-cahier van Hedwig Verlinde, geschreven door Lionel Deflo. VWS staat voor Vereniging van West-Vlaamse Schrijvers. Elk jaar verschijnen er zes sober uitgegeven boekjes over auteurs die in West-Vlaanderen wonen of geboren zijn. Van maar twee dingen in het leven ben ik zeker: 1) Ik ga dood. 2) Ooit wordt er zo'n boekje aan mij gewijd. Ik kende Hedwig Verlinde alleen van naam. Meer dan een kwarteeuw geleden publiceerde hij meer bundels dan de drukpersen aankonden en ineens was het op, over en uit. Nu heeft hij er weer zin in. Hij schreef/schrijft ook toneel, verhalend proza en is een uitstekend cartoonist. Ook al is zo'n presentatie niet het uitgelezen moment om dat te weten te komen, ik vermoed dat de man iets te vertellen heeft. Een nuchtere, verstandige, beetje sombere, realistische kerel die zijn idealen één na één in de prullenmand heeft gekieperd, en dit laatste, mocht het zo zijn, siert hem. Idealen hebben, da's iets voor jongetjes die hun eerste nachtelijke zaadlozing nog voor de boeg hebben.


13:11 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

12-09-05

VAN ALLESWETERS OVER VAN HET REVE TOT DE HOND EN DE HAES

Ik snap niet hoe ze het doen. Ze hebben alles gelezen, missen niets van wat er op hun 'thirteen (sic) channels of shit' ook maar te zien is, weten dat het geciteerde uit een Pink Floyd-song komt, hebben constant muziek opstaan, kennen alle teksten van pakweg de Kaiser Chiefs uit het hoofd, zitten heelder dagen in de kroeg, hebben elk seizoen een ander vriendinnetje waarmee ze drie maal per jaar een halve wereldreis maken, studeren nog, financieren die studies met de inkomsten van drie baantjes (krantenwijk, barman, freelance tekstschrijver) en hebben een mening over alles, en natuurlijk ook ruim de tijd om die meningen te vormen.

 

In het toilet liggen altijd boeken op de grond. Die kunnen daar een hele poos liggen blijven. Soms neem ik een boek mee en laat het daar achter. Arnon Grunberg leest Karel van het Reve. Hoelang ligt deze Rainbow Pocket al aan mijn met broek en slip gedrapeerde voeten? Voor alle duidelijk wil ik vermelden dat er in het toilet een hoekje is waar die boeken perfect in passen. Ze vormen geen belemmering bij het betreden of verlaten van de ruimte en hinderen niet bij het poetsen. Een boekenhoekje, maar wel op de grond. Dat heeft als voordeel dat een boek niet op de grond kan vallen, want het ligt er al. Ik heb vreselijk de pest in als een boek door onhandigheid of welke reden dan ook beschadigd raakt. De vloer is dus een prima plek. Het nadeel is dan weer dat ik wel eens kleine rosse beestjes tussen de pagina's aantref. Daarom laat ik er ook geen boeken slingeren die mij dierbaar zijn. Grunberg leest van het Reve dus. Ik kreeg het boek ooit ongevraagd toegestuurd. De pocket bestaat uit een heel leuke inleiding van Grunberg, onderkoeld grappig zoals hij dat kan en zoals ik het graag heb, gevolgd door een lot gelegenheidsstukjes van van het Reve. Meestal aardig, ook wel eens drammerig, maar dan wel op een sympathieke wijze. Zo is er een stukje waarin hij stelt dat de ouderwetse schoolregel om in een tekst herhalingen te vermijden, en in de plaats passende synoniemen te zoeken, larie is. Parijs, de Franse hoofdstad, de Lichtstad, u kent het wel. Hond, trouwe viervoeter, Woef. Steuntrekker, parasiet, Sacha Blé. Als de lezer merkt dat je je hebt uitgesloofd om synoniemen te zoeken, dan ben je als schrijver het haasje, stelt van het Reve, en gelijk heeft hij. Toilet, de plee, het kleinste kamertje. Een schrijver die het in alle ernst heeft over het kleinste kamertje zou, kop in de pot, even geflusht moeten worden. Verderop in het boekje – ik ben zover nog niet, maar ik heb het wel al snel snel doorbladerd – komt er nog een artikel waarin hij zich afvraagt waarom we Keulen zeggen tegen Köln en Düsseldorf tegen Düsseldorf, terwijl Düsseldorf in het Nederlands gewoon Dusseldorp is. Van dat soort stiff upper lip gezanik ben ik nogal wild. Mits goedgeschreven zijn dergelijke angry young (of old) man-verhaaltjes ronduit leuk. Ik kende het werk van KvhR helemaal niet, en weet je hoe dat komt?

 

Ik lees te weinig.

 

Sinds ik schrijf lees ik te weinig. Vroeger was ik lezer maar geen schrijver. Nu ben ik in de eerste plaats schrijver. Wie schrijft kan niet schrijven en lezen op hetzelfde moment. Ik lees – beroepshalve – vooral poëzie, maar net zoals een pornoacteur zich wel eens met gezonde tegenzin naar de set sleept, zie ik gedichten vreten ook wel eens als werken, zou ik liever in één ruk door het hele oeuvre van Elsschot lezen of opnieuw lezen, of me vastbijten in de broertjes Reve. Of die knakker die onlangs overleed – Louis en nog iets – en in de pers werd voorgesteld als een groot romanschrijver, ik heb nog nooit een boek van hem gelezen. Evengoed hadden ze in het journaal kunnen zeggen dat hij in 1961 wereldkampioen zaklopen werd, ik had het geloofd. Tijd te kort, altijd tijd te kort, ik verbeuzel wel eens tijd, maar killing time is ook iets wat gedaan moet worden. Waar gaat al die tijd naartoe? Ik heb een dagtaak en een gezin enzovoort enzovoort, maar voor de rest weinig besognes of bezigheden. Geen hobby's die mij inpalmen, ik hang niet uitermate veel voor de tv, mijd cafés en huishoudelijke taken. Ik lees geen kranten, pik de headlines mee op teletekst en internet. Ik lees de Humo nog slechts sporadisch. (Humo lezen was ooit een dwangidee. Must read Humo! Must read Humo! Van voor naar achter en van achter naar voor. Ben ik mee gestopt, toen ik het zoveelste Geena Lisa-interview las en me afvroeg waar ik in godsnaam mee bezig was – ja, Coco maakt het goed, hij is rustiger geworden sinds hij mij kent, maar heeft wel nog altijd die zweetvoeten die hij twaalf interviews geleden ook al had, en ja, het liefst van al zou ik altijd zingen – Wel, doe dat dan, trut, en hou die journalisten buiten!)

 

Eigenlijk wilde ik u alleen even wijzen op een boeiend artikel van Leo de Haes, baas van uitgeverij Houtekiet, in de laatste Brakke Hond, zie http://www.brakkehond.be/87/haes1.html.


20:24 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

06-09-05

MANKIE

Nog altijd stilletjes. Ik laat de bezoekers van mijn weblog, jullie dus, een beetje in de steek. De bezoekersteller dikt aan en er valt hier niks te beleven. Ooit was dit anders, maar ik wil a) geen slaaf zijn van mijn eigen creatie, b) verkies niks te zeggen als het voor jullie niet of nauwelijks interessant is, en c) wat onder b) valt maak ik wel uit.

 

Wat is er allemaal gebeurd sinds de vorige post? Wel, het is nu wel duidelijk dat Mankie zwanger is en binnenkort jongen ter wereld zal brengen. Op een dag stond ze aan de voordeur. Neen, ze belde niet aan, gekkerds, ze was er ineens, ging meteen liggen met een I'm here to stay-attitude. Even voordien hoorde ik een auto halt houden en dan weer wegscheuren. Begin juli, de tijd dat veel huisdieren op slinkse wijze gedumpt worden, beweren sommigen, al kan ik me moeilijk voorstellen dat dit frequent gebeurt. Mankie mankte, vandaar dat ze zich meteen neervlijde, en nu weten jullie ook waar ze haar naam vandaan heeft. Momenteel maakt ze het al veel beter, het zielige strompelen op drie poten is zo goed als verdwenen. Mankie is onze vierde poes. Navraag leerde dat niemand in de buurt een kat miste, want ook al ben ik dan nogal misantroop, ik wil niet dat iemand treurt om een verloren kat, en eigenlijk wil ik dat nog het meest van al voor de kat zelf. Mankie is een grijsbruine poes (om even een ander woord te gebruiken dan kat) met een dikke vacht en een flinke dosis natuurlijke cool. Ze palmde vanaf dag één het hele poezenverblijf in, maar wat voor allochtonen geldt, was evenzeer op haar van toepassing: integreren, en snel wat! Het lukt haar aardig. Menig Turk van de derde generatie kan niet tippen aan haar integreervaardigheden. Het scheelde niks of ik schreef haar in voor een cursus Nederlands. Als ik ooit een jeugdboek pleeg, zal het Mankie, kat met karakter heten. Titels zijn belangrijk. Maar dat betekent dan wel dat ik in dat boek Mankie allerlei streken moet laten uithalen waaruit blijkt dat ze ook effectief het karakter heeft dat ik haar toedicht, terwijl ze verdorie de hele tijd niks anders doet dan eten, in de zon liggen, zich schoonlikken en dan alles weer van voren af aan. En wat ze ’s nachts uitspookt, daar durf ik niet eens aan denken. Karakter, my ass. Wat er straks met de kittens moet gebeuren, is nog onduidelijk. Speciaalzaken zijn niet meer zo dol op gratis poesjes. Vier poezen is echt wel het maximum, we hebben besloten om er geen meer te nemen, maar de kleintjes moeten een goede thuis vinden, dat is voor mij een erezaak. Yep, ik ben een groot dierenliefhebber. Vooral de flair en het no-nonsensegedrag van katten kunnen mij vertederen. Een kat die verveeld over het terras loopt, dat is onderkoeld charisma van het zuiverste soort. Het doet mij denken aan die fameuze Wimbledon-finale tussen Borg en McEnroe. Borg, de icoon op de terugweg, McEnroe, de rebelse nieuwe tennisheld. Ook ik supporterde destijds voor de Amerikaan met het vreselijke kapsel en die brede rode haarband die aan dat kapsel vergroeid leek, maar zoals Ice Borg zelfs in de meest penibele situaties naar zijn stoeltje wandelde met die kromme beentjes en emotieloze blik van hem, dat deden weinigen hem na. Mankie kan het. De Borg-imitatie van Mankie is bijna beter dan het origineel. Maar haar tennisspel is dan weer niet om aan te zien.

 

Nog iets literairs? Wel, ik wil het even niet hebben over mijn nieuwe bundel. Zou een kat enthousiast doen over een nieuwe bundel? Ik denk het niet. Spinnen als een chronische bronchitis, dat wel, maar verder geen omhaal. Vandaag de bundel van Thomas Möhlmann in de bus. De vloeibare jongen. Mooie titel, maar niet zo mooi als Mankie, kat met karakter. Eerste impressie is positief. Het boekje is ook heel low profile en simpel uitgegeven. Daar houd ik van. Klein formaat, leuk maar goedkoop omslagje, een boekje dat je aanschaft voor de inhoud. Een boek dat roept: ‘Neem mij en lees mij’. Je hebt ook boeken die roepen: ‘Neem mij en zet mij in de kast.’ Ik kreeg ooit een boek dat naar mij riep: ‘Neem mij en gooi mij in de kachel.’ Die dichtbundel van Joep Kuiper, remember. Hoe zou het eigenlijk zijn met die knakker? Scheepsroerhersteller op de lange omvaart? Als daar maar geen poëzie van komt.

 

Er wordt heel veel gezeurd over poëzie op het internet. En vetes uitgevochten. Ik lees zoiets en haal mijn schouders op. Leven en laten leven, is mijn motto. Eigenlijk is mijn motto Hooters! Hooters! Luscious hooters! maar leven en laten leven is geen kwaaie tweede. Ik wil iedereen te vriend blijven. Ik ben een aardige jongen. Wie zegt dat het niet waar is, kan een klap voor zijn kanis krijgen.


21:39 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

STILLETJES (2)

 
Hé, kijk aan, ik sta op deze website.
 
http://www.nieuwetitels.nl/boek.php?nummer=161


11:30 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |