24-11-05

ANTON KORTEWEG IS NIET DIK EN NIET KAAL

In Knack van 9 november staat een interview van Piet Piryns met Anton Korteweg. Aanleiding om het hier even te hebben over Korteweg, even heel kort en dan ben ik weer weg. Heb ik deze dichter hier ooit al vernoemd? Ik dacht van niet, maar een snelle scan van het net geeft me ongelijk. Op 2 juni 2004 schreef ik "Hij (Jozef Deleu) nam in zijn eerste Liegend Konijn werk op van Menno Wigman, Rutger Kopland, Luuk Gruwez en Anton Korteweg, toevallig vier van mijn lievelingsdichters."

 

In het bewuste interview met Knack zegt de Leidse dichter eenvoudige maar mooie en pretentieloze dingen over leven, dood en werk. Ik zal niet citeren, lees het stuk zelf maar. Waar wil ik eigenlijk naartoe? Wel, als mij gevraagd wordt naar mijn favoriete dichters, vergeet ik de man wel eens. Dat wil ik bij deze goedmaken. Waarom vergeet ik hem dan? Wel, naar mijn aanvoelen is Korteweg een tijdje uit de schijnwerpers geweest. Negen kansen op de tien is dit een verkeerde perceptie van mij, en ik ben op dit moment te lui om er even zijn bibliografie op na te slaan, teneinde te achterhalen of ik hier maar wat uit mijn nek sta te kletsen of niet. 

 

Hoe dan ook, ik heb in het vorige millennium, toen ik nog geen dichter was, heel veel Korteweg gelezen. Het wordt tijd dat ik hem nog eens tot mij neem, met zijn recenter werk erbij. Het heeft ook vele jaren geduurd voor ik ooit een foto van hem zag. Ik stelde mij hem voor als een grote, kloeke, niet ongezellige, Bourgondische man met een buik. Een beetje zoals ik, maar dan kaler. Dat zei ik hem ook, toen ik hem onlangs ontmoette in Den Haag, dat de poëzie die hij schrijft laat vermoeden dat de steller ervan een goedmoedige dikzak met haaruitval is. Dat bleek helemaal niet zo te zijn. Korteweg ziet er bijzonder Nederlands uit: grijs als een duif en geen grammetje vet.

 

Wat die kaalheid betreft, moet ik tot mijn verdriet mededelen dat het met mijn haardos niet de goede richting uitgaat. Na de presentatie van Het ei in mezelf werd ik enkele malen gefotografeerd tijdens het signeren, terwijl ik half over een tafeltje hang, de lens pal op mijn knikker. Wel, ik kan u verzekeren, het is geen fraai gezicht. Niet bestemd voor gevoelige kijkers. Mocht er een schriel vogeltje op mijn kop landen, dan is de kans bijzonder groot dat het uitglijdt en zich dertig centimeter lager nog net aan mijn haartoppen kan vastklampen, en bij het uitglijden – je zal het altijd zien – alweer enkele vierkante millimeters hoofdhuid braak legt.


20:12 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

Commentaren

Korteweg Ik heb Korteweg ooit aan het werk gezien op Sappho, in 2001 als ik het goed heb. Hij leek mij een 'fijne' man met fijne gedichten.

Gepost door: Steven Pollet | 29-11-05

Aha! Na meer dan twee weken valt mijn frank, Steven.

Gepost door: Philip | 14-12-05

De commentaren zijn gesloten.