12-01-06

THERE'S NO BUSINESS LIKE CLOWN BUSINESS

De laatste reactie op mijn vorig bericht zet mij er toe aan om eindelijk weer eens mijn schouders onder deze weblog te plaatsen. Dit weblog zeggen sommigen. Zal mij worst wezen. De ironie is dood, mijn beste Marco, en als ze niet dood is, is ze halfdood of springlevend. Sorry, Marlon moet dat zijn in de plaats van Marco.

 

Op Kerstavond zag ik een leuke stand-up comedian op de Nederlandse televisie. Een allochtoon, Najim of zo, heel goed, behalve toen hij last kreeg met zijn Oosterse tanden. Allochtonen zijn vaak heel grappig. Vroeger keek ik wel eens naar een programma dat Comedy Factory heette, ook op Nederland. Daar zag ik ooit eens een neger - een Brit of een Amerikaan, ik weet het niet meer precies - die het had over zijn beste vriendin die maar geen lief vond, terwijl hij stond te popelen om met haar aan te pappen. En zij maar bij hem uithuilen en klagen dat ze haar prins niet vond. Ze merkte niet eens op wat haar beste mannelijke maatje voor haar voelde. Een flutverhaaltje van drie keer niks, maar die man bracht het wel op een grandioze wijze. En wat op een grandioze manier wordt gebracht kan mij zeer bekoren, of het nu humor is of een pak friet met mayonaise. Humor is heel vaak gebaseerd op een misverstand. Het leven zelve is trouwens een misverstand, en als het leven een misverstand is, dan is de dood dat ook. Een pak friet met mayonaise daarentegen berust heel zelden op een misverstand. Ik maakte het één keer mee. Bij de bakker bestelde ik drie chocoladekoeken, drie croissants en twee boterkoeken en hij overhandigde mij een zak friet met mayonaise. Onthutst door dit voorval trok ik 's avonds naar de frituur. Ik ordonneerde een grote met mayonaise. En weet je wat die kerel me gaf? Inderdaad, een grote met mayonaise.

 

2006. Het klinkt nog wat onwennig. Nog altijd heb ik de indruk dat dingen die op het einde van de vorige eeuw gebeurden nog maar een paar jaar oud zijn, terwijl dat toch al bijna een decennium is. Dit even terzijde.

 

Ik was ervan overtuigd dat ik vóór mijn dertiende zou overlijden, maar die leeftijd passeerde en er gebeurde helemaal niks. Nu ben ik haast zeker dat ik amper de zestig haal, maar ik mag niet, ik moet doorbijten omwille van mijn pensioenspaarplan, haha, want ik gun die klootzakken van de bank mijn intresten niet. Must live long. Vandaar dat ik momenteel enkele kilootjes aan het wegwerken ben. Bij het zien van een trap vormde zich in geen tijd een zweetplas rond mijn voeten en na het vrijen moest ik aan de zuurstoffles. Dan weet een mens het wel. Must live long. Maar ook daarin niet overdrijven, vind ik. Enkele weken geleden overleed de oudste Belg, een vrouw natuurlijk. Verdiende loon, denk ik dan, het zal je leren zo lang te leven, uitsloofster, streberes, stielbederfster. Hoezo stielbederfster? Welja, stielbederfster.

 

Ik heb die oude verhalenboekjes van Hugo Matthysen nog eens bovengehaald, omdat mijn verhalenbundel die dit jaar verschijnt en Het vlees is haar zal heten zijn stijl van toen een klein beetje benadert. Matthysen gaf zijn boeken uit bij uitgeverij Dedalus. Ik weet haast zeker dat Dedalus niet meer bestaat. Dat is jammer. Ik hou heel veel van leuke, pretentieloze kortverhalen, maar uitgevers zijn allemaal op zoek naar would-be bestsellerromans, de korte afstand interesseert hen nauwelijks. Kent u dan de bloemlezing van Joost Zwagerman niet, hoor ik u vragen? Jawel, ik heb die in mijn kast staan. Een huzarenstukje, petje af, maar dat neemt niet weg dat het genre best wat meer waardering zou mogen krijgen.

 

Dit voorjaar volg ik een toneelschrijfinitiatiecursus, of hoe moet ik het noemen? Als dat een beetje meevalt, zal ik vervolgens een toneelstuk schrijven en mij verder in deze discipline bekwamen. Eens mijn stuk af is, roep ik enkele mensen bijeen om het te spelen. Ik zal daarbij het grensverleggend karakter van de toneelspielerei niet uit het oog verliezen. Zo zal de brandweerman niet gespeeld worden door een sympathieke kleerkast met een dikke neus, borsthaar, een snor en stinkende oksels maar door een jonge vrouw waarvan het publiek als ze de eerste keer opkomt nooit zal vermoeden dat ze zo handig met haspel en brandslang overweg kan. En het werkloze fotomodel zal worden vertolkt door een sympathieke kleerkast met een dikke neus, borsthaar, een snor en stinkende oksels. Tja, dan hoef je als fotomodel niet verwonderd te zijn dat je zonder werk zit. Grensverleggend drama van eigen bodem wordt dat, met af en toe een streepje bullshit om de boel wat te verluchten. Of moet dat grensverleggende bullshit met af en toe een streepje drama zijn?

 

Wat die Poëziepublieksprijs betreft, is het leuk te merken dat ik nu al een tijdje in de top-10 meedraai, weliswaar op een lichtjaar afstand van de koplopers. Zelf heb ik nog geen stem uitgebracht, ik wacht tot het allerlaatste moment. De twee koplopers hebben duidelijk hun troepen gemobiliseerd. Het is hun goed recht. Dat zeg ik natuurlijk alleen maar omdat ik Alexis de Roode en Victor Vroomkoning allebei een warm hart toedraag, het zijn heel goede dichters, zo is het en niet anders. Hadden daar twee nitwits het lijstje aangevoerd, ik had gefulmineerd en gefulmineerd en ten derden male gefulmineerd en ten langen leste waarschijnlijk de stekker uit het internet-stopcontact getrokken zodat heel die verrekte stemming in het water viel.

 

Zelf heb ik de voorbije maanden ook alweer enkele nieuwe gedichten geschreven. Ik publiceer die voorlopig nog niet, omdat er hier en daar nog een punt of een komma bestudeerd moet worden, maar de titels mogen jullie wel al weten: Boerin 007, Circumcisie, Groetjes uit Rusland, Het loze zwemmertje, Kein Bahnhof Geschichte, Kippig gedicht over haan inclusief moraalLucky, Mijn kruis! Mijn kruis! Een kingdom voor mijn kruis!, Na de solden, Operatie voorspel na een rotdag op kantoor, The Black And White Minstrel Show en There's no business like clown business. Klinkt veelbelovend, niet? Dit laatste – klinkt veelbelovend, niet? – is geen titel van een gedicht, gewoon een vraag die ik aan jullie, you anonieme lezers out there stel.

 

Zo, als eerste bericht sinds de nieuwjaarsdip is dit natuurlijk bijzonder koude kak. Maar het is een begin, een nieuw begin. Jullie horen nog van me.

21:07 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.