15-04-06

HET MEDISCH ONDERZOEK (10)

Het was Superdomme Directeur, die mij altijd 't Klootzakske noemde.

Dat laatste deed hij niet ongestraft. Don't mess with the brain. Samen met Sandra Vanhulle, een klasgenote die hij altijd aansprak met Stomme Trut, zette ik een val voor hem op waar hij met open ogen in liep. Om een lang verhaal niet eens te laten aanvangen: de man werd veroordeeld tot een langdurige celstraf wegens zedendelicten. Een week voor hij zou vrijkomen verhing hij zich in zijn cel, die zich hier iets verderop in de gang bevindt. Waarom toch, jeremieerde zijn familie, hij moest nog maar één weekje zitten, waarom toch, hij zou vrijkomen. Was dat dan niet duidelijk misschien? Met al uw hersenkrakers, quiz- en levensvragen, wendt u tot Het Brein! De directeur verhing zich omdat de schande en de schaamte na zijn vrijlating te zwaar zouden wegen, tiens! Is dat nu zo moeilijk? Soms heb ik de indruk dat mensen vragen stellen om hun domheid te etaleren. Is domheid een nieuwe rage of zo? Is het een nieuwe academische studierichting? Kan je koning van België worden op grond van domheid? Oeps, ongelukkig voorbeeld, dat laatste.

 

Voorzichtig, zonder het brood al te zeer te verkruimelen, peuter ik de vijl eruit. Ze voelt hard, maar vreemd genoeg ook glad en rond aan. Het is jaren geleden dat ik nog een vijl heb gebruikt. Had ik nu maar het handboek Vijlen voor beginners. Waar heeft een schrijver in godsnaam een vijl voor nodig? Om de scherpe kantjes van zijn teksten te vijlen? Vergeet het maar! In mijn schrijfsels durf ik alles zeggen. Een voorbeeldje? Vooruit dan maar. Hugo Claus is een demente en impotente kuttenkop die ooit onder een valse naam ophemelende recensies schreef over zijn eigen werk en die nog gepubliceerd kreeg ook! Nog eentje? Johan Museeuw is een opgefokt Duracell-konijn met een piepstemmeke en een gat als een olifant! En een kuttenkop! Maar hij schreef geen recensies over zijn eigen werk, dat pleit dan weer in zijn voordeel. Nog niet overtuigd? Allez, nog eentje, kort en krachtig: Justine Henin heeft geen tetten! Voilà! Vijlen aan mijn teksten? Ammehoela. Maar ze kan wel aardig tegen een balletje meppen. Ik ben een grote fan van Justine Henin. Haar tennisspel is pure kunst. (Nog eentje om het af te leren: Jan Hoet is een product van de kakmachine van Delvoye.) De gekruiste backhand van Justine Henin, daar kan ik uren naar kijken. Ik heb zo'n tweehonderdtal van die backhands op een DVD-schijfje staan, allemaal na elkaar, en als ik mij verveel, dan bekijk ik die. Druilerige zondagnamiddag, honderden boeken in de kast maar geen die mij weet te boeien, shit op alle tv-kanalen, geen goesting om eindelijk eens dat ultieme supergedicht te schrijven, want na de top wacht slechts de afgrond... wel, dan gaat 'Justine's Gekruiste Backhands' in de DVD-speler. Of Justine's 'Backhands Langs De Lijn'.  Of 'Justine's Passeerslagen (forehand)'. Of 'Justine's Dropshots'. Of ‘Justine’s Lobballen’. Of ‘Justine’s Unforced Errors’, want ook in slechte tijden blijf ik een fan. Maar meestal kies ik voor de gekruiste backhands. Hopla, enkele drukken op de zapper en daar slaat Sjarapova al vertwijfeld haar gelakte klauwen ten hemel. Dementieva grijpt wanhopig naar haar zonneklepje. Lindsay Davenport zet haar poten in haar zij en staart als een autistische zeekoe in het publiek. Amélie Mauresmo doet een ongewilde Arnold Schwarzenegger-imitatie, Martina Hingis' pruillip sleept haast over de court, Kim spreidt zich zo wijd dat ik er pijn van krijg aan mijn scrotum. Serena zit plat op haar gat op de baseline met in haar ene hand een Big Mac en in de andere een enorme beker Häagen-Dasz roomijs. En dat is allemaal het werk van dat frêle Waalse meisje met een cupmaat zo klein dat ze nog moet worden uitgevonden: triple A of dubbel nul of iets in die trant.

 

Daar glipt de vijl uit het brood, maar in mijn handen houd ik ineens een schoenlepel vast. Een schoenlepel? Ja, een schoenlepel! Murat, idioot! Wat moet ik met een schoenlepel? Godverdegodverdegodver! Waar zat God met zijn gedachten toen hij de Joegoslaven schiep? Heeft hij hun koppen gevuld met dode kwallen in plaats van met hersenen? Ik gooi de schoentrekker keihard op de grond. Er springt een brokje af. Ik raap hem snel weer op. Wie weet heeft hij eigenschappen die ik op het eerste zicht niet zag of vermoedde: een zaagblad aan één zijde, of misschien is hij wel hol vanbinnen en steekt in die holte een piepklein vijltje. Ik bepotel het voorwerp aan alle kanten, schud ermee, krab eraan, bijt erin, maar wat zou het… dit is een ordinaire schoenlepel zonder snufjes. Ik zucht en huil een beetje. Had ik nu maar het handboek Hoe maak ik van een schoenlepel een vijl?

(wordt vervolgd)

22:14 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.