07-07-06

BEDRIEGLIJK VERHELDEREND

 

Zondag spelen Italië en Frankrijk de finale van het Wereldkampioenschap voetbal. Het was geen groots WK. Ik heb wedstrijden gezien, niet gezien of een beetje gezien. Als ik plat op de bank ga liggen met twee kussentjes onder mijn oor val ik in slaap. Ik heb veel geslapen tijdens het voetbal. Vroeger had je van die poppen – waarschijnlijk bestaan ze nog steeds, maar ik ben de poppen wat ontgroeid, en mijn kinderen ook – die, als je ze rechtop hield, hun ogen open hadden, en als je ze neerlegde, hun ogen sloten. Ik ben soms zo’n pop. Of mijn bank en/of de kussentjes zijn gemaakt van slaapverwekkende materialen.

Het was geen groots WK. Nochtans viel er in heel wat wedstrijden een vroeg doelpunt, wat normaliter de spektakelwaarde ten goede komt. Ik heb niet één wedstrijd gezien die mij zal bijblijven of het zou Nederland-Portugal moeten zijn, waar de scheids en niet de voetballers de hoofdrol opeiste. Bij veel ploegen primeert het systeem, de tactiek, het gepoker. De goochelaars blijven vaak te lang op de bank - de reservenbank, niet mijn slaapverwekkende sofa - en mogen pas opdraven als hun ploeg in nood verkeert. Ik denk nu bijvoorbeeld aan de Argentijnse lelijkerd Tevez, die het tornooi als invaller begon, maar zo goed speelde dat hij incontournable werd, en naar mijn smaak één van de beste die ik de voorbije maand aan het werk heb gezien.   

 

Niemand had een finale Italië-Frankrijk verwacht, maar ook niemand kijkt er van op. Wereldkampioen worden is een lot van de loterij, maar zeer zeker is het dat ook niet, anders hadden we evengoed een finale kunnen hebben tussen Trinidad en Tobago en Angola. Een finale met drie ploegen, stel je voor. Het is een geleide loterij, de sterkste ploegen halen altijd de eindfase, maar nog nooit is een ploeg Wereld- of Europees kampioen geworden zonder een flinke scheut geluk. Als de Peruanen niet meewerken, wordt Argentinië in ’78 geen wereldkampioen. Als de referee in ‘88 dat doelpunt (Kieft?) tegen de Ieren afkeurt wegens positiebuitenspel van een tussen de palen terugkerende, en dus min of meer de doelman hinderende, medespeler, dan waren dat fabuleuze doelpunt van van Basten en die Europese titel voor Nederland er niet geweest. En voor mijn landgenoten: als Georges Grün niet scoort, dan spreken we nooit over Mexico en weet niemand vandaag nog welke sport Leo Van der Elst beoefende.

 

Sinds de halve finale tussen Frankrijk en Portugal weet ik dat vertraagde herhalingen van fasen bedrieglijk en misleidend kunnen zijn. Thierry Henry – een kat, een sluipschutter, hij beweegt niet over het veld, hij zweeft, hij danst – valt over een Portugees been. Penalty. In real time absoluut zeker een strafschop. Maar dan brengt de herhaling een mens toch weer aan het twijfelen. Zo’n herhaling is vals. De vertraging laat uitschijnen dat het toch zo erg niet kan geweest zijn, want zie hoe langzaam Henry tegen het gras gaat. Bijna heeft hij nog de tijd om eerst wat onkruid te wieden en zijn outfit te fatsoeneren vooraleer hij gaat zitten. Maar het is schijn, dit was wel degelijk een strafschop. Ook de televisiehoek zorgt vaak voor verwarring. Gelukkig zien we al het gedoe vanuit zo’n tien verschillende camera-ogen, en telkens ziet het er anders uit.

 

Zijn die slow motions dan waardeloos of overbodig? Neen, ze hebben al menige kunstduiker ontmaskerd en belachelijk gemaakt. Ik noem de Zweed Christian Wilhelmsson, die op dit WK te weinig de gelegenheid kreeg om zijn acteertalent te tonen. Schitterende voetballer, maar zoals die vorig jaar bij Anderlecht aan de vallende ziekte leed, dat was niet mooi meer. Langs een tegenstander glijden, even een been strekken alsof hij gehaakt wordt, en dan languit neerploffen. Hij kan het zo goed, dat scheidsrechters er altijd weer intuinden. Met zijn bedrog heeft hij menige wedstrijd van de Belgische kampioen in een beslissende plooi gelegd. Vertoon die sketches vertraagd en de sjoemelaar gaat met de billen bloot. Wat moeten we met die beelden? Op een afgewerkte partij kan niet meer teruggekomen worden. De speler beboeten of schorsen? Ja, maar dan geven de verantwoordelijke bobo's toe dat er een benadeelde tegenpartij is, en dan gaat die weer hommeles maken.

 

Ik ben dol op dit spelletje – en op nog vele andere spelletjes – en de grote kinderen die het spelen. Als het leven een spel is, dan is het spel ongetwijfeld ook een leven. Het zou mij niet verbazen dat heel wat van die sporten zijn uitgekiend door schrijvers of dichters, kunstenaars, uitvinders, dromers, whatever. Alleszins lieden met heel veel fantasie, die niet hielden van het leven an sich en het daarom kruidden en kleurden met een streepje heerlijke onbenulligheid.

15:49 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

Commentaren

Hoorne-dol Ik ben net zo 'Hoorne'-dol op dit (en andere) spelletjes... Die met wieltjes onder bv. Maar toch ga ik straks i.p.v. languit naar de WK-finale te kijken, op Cactus naar een 'jongen met zijn liedjes' luisteren... Ook dat zegt iets over het spelletje... Overigens... 'Les bleus' winnen vanavond toch!

Gepost door: Paul R. | 09-07-06

De commentaren zijn gesloten.