17-07-06

SEE EMILY PLAY

Op 7 juli overleed Syd Barrett. Syd Barrett richtte in 1966 samen met Roger Waters, Nick Mason en Rick Wright Pink Floyd op. Ik was geen baby meer, maar evenmin al een peuter. Toen ik een kleine tien jaar later met veel gretigheid de pop- en rockmuziek ontdekte, had Pink Floyd al de status van een supergroep. Ik hield niet echt van hun muziek: te veel bombast, te lang uitgesponnen instrumentale stukken, soms ook ongelooflijk cliché en goedkoop, zoals het kassagerinkel in ‘Money’. Met het project ‘The Wall’ werden ze zo goed als verplichte leerstof in de middelbare scholen. Een leraar Nederlands of Engels die geen fossiel wilde genoemd worden, moest in zijn lessen een stukje uit hun opus magnum ten gehore brengen; meestal gebeurde dat door middel van een aftands cassetterecordertje. Wat ze na ‘The Wall’ nog hebben uitgespookt, is mij onbekend.

De naam Syd Barrett kwam mij voor het eerst onder ogen op de achterkant van de hoes van de LP ‘Masters of Rock’. Het slechts een vierkante centimeter grote prijsetiketje vermeldt dat het ding 299 Belgische franken kostte. Ik kocht weinig platen, waarom kocht ik deze? Had ik op de radio een song gehoord die mij uitermate aansprak en ben ik op zoek gegaan naar een plaat met dat nummer erop? Het is een verzamelalbum. Dat wist ik toen niet, maar ik had al zo’n vermoeden, want in officiële discografieën wordt deze schijf niet vermeld. ‘Masters of Rock’ is een vreselijke titel, die de lading totaal niet dekt. Ik kon mijn oren niet geloven toen ik ze voor het eerste draaide: vrolijke, gekke, psychedelische pop - ‘Arnold Layne had a strange hobby / Collecting clothes / Moonshine washing line / They suit him fine’, over een man die vrouwenkleren van wasdraden plukt – hoe anders dan de dinosauriërs die ze geworden waren. 

Sinds deze morgen weet ik, danzij Wikipedia, dat ‘Masters of Rock’ een collector’s item is, een zeldzaam hebbeding. Als ik ooit financieel aan de grond zit, kan ik deze plaat voor een smak geld aanbieden op eBay. Dat is een geruststellende gedachte, al zou dat wel eens lelijk kunnen tegenvallen.

Naar aanleiding van het overlijden van Barrett toonde de VRT in het nieuws een stukje uit de onnozele videoclip van het magnifieke See Emily play, één van Barrett’s meesterwerken en een deuntje dat zich vanaf de eerste beluistering als een kankergezwel in je hoofd nestelt. Als ik het goed begrijp, is dit filmpje gedraaid op een grasperk ergens in België. Zo klonk Pink Floyd dus in de late jaren zestig: fris, melodisch en intrigerend. Alras verdween de geniale, maar excentrieke en onhandelbare frontman Syd Barrett uit de groep om een teruggetrokken bestaan te leiden.

08:24 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

Commentaren

syd beste philip - het is fijn dat je aandacht besteed aan syd barrett, maar had je niet even wat dieper kunnen gaan? en een speels lied kan toch geen kankergezwel zijn, of wel?

syds meesterwerk lijkt mij the piper at the gates of dawn. de hele lp. en dat masters of rock een collectors aaitem zou wezen vind ik wat pijnlijk in een in memoriam. die hele reeks masters of rock was een serie elpees voor mensen die de boot hadden gemist. om ook maar eens een cliché te gebruiken.
en: als de late jaren zestig zich in 1967 voordeden, wat deed zich dan voor in 1969?
vriendelijke groet toch, hoor.

Gepost door: martin pulaski | 19-07-06

t mijn excuses voor de ontbrekende t - ik zie slecht met een 8 jaar oude bril.

Gepost door: martin | 19-07-06

Ik had niet de bedoeling een in memoriam te... ... schrijven, gewoon een stukje over die plaat die ik hier liggen heb, en zo anders klinkt dan de latere Pink Floyd. Dit is maar een simpele weblog, geen encyclopedie.

Zoals gezegd, ik was nog maar twee jaar oud, de boot gemist dus, of nog te klein om op de boot te springen. Die reeks, of beter die ene plaat uit die reeks, heeft dus haar doel niet voorbij geschoten. Ik wist trouwens niet dat Masters of Rock een reeks was, bedankt voor de info.

1967 durf ik al rekenen tot de late jaren 60, want 67 is het achtste jaar in de 60 met nog maar twee te gaan. In 1969 deed zich heel wat voor, in oplopende orde van belang: Merckx, maanlanding, mijn vijfde verjaardag.

Gepost door: Philip | 20-07-06

De commentaren zijn gesloten.