02-08-06

KOMPANY

De inlandse voetbalcompetitie heeft zich weer op gang getrokken. Club Brugge – mijn cluppie – en het gehate Anderlechtles mauvais blancs – zijn de favorieten voor de titel. Dat is al sinds mensenheugenis zo. De Belgen zijn de dappersten onder de Galliërs. Die beroemde uitspraak van Julius Caesar blijkt te zijn gedaan na een Club-Anderlecht. Wat goed dat Juul niet besliste om die dag naar Eburones Tongeren tegen Morini Duinkerke te gaan, anders konden we het wel schudden met onze dapperheid.

De euforie is groot en alle clubs zijn optimistisch. Dat hoort zo tijdens de voorbereiding op een nieuw voetbaljaar. Wie zich op voorhand een verliezer acht, is een watje. Toch klinken na amper één speeldag links en rechts al kritische geluiden, en tegen de tijd dat onze kinderen terug naar school moeten, zal wis en zeker de eerste trainer zijn ontslagen, en zullen een handvol zelfbewuste spelers – meestal zijn het aanvallers en doelmannen – mokkend op de reservebank verpieteren, om op maandagmorgen in de kranten uit te schreeuwen dat ze niet happy zijn, het niet begrijpen, geen uitleg krijgen van de coach, het zich anders hadden voorgesteld, erectiestoornissen en ruzie met hun schoonmoeder hebben, en zo snel mogelijk weg willen naar een club waar de bank met een lederen of fluwelen overtrekje is gecapitonneerd.

De Belgen in het buitenland. Ook dat rubriekje zal ons elk weekend weer in de strot worden geramd in allerlei sportprogramma’s, met veel duidend volk rond een tafeltje, waarin er – excusez le mot – nogal wat afgezeikt wordt. Vorig jaar werden we verondersteld lyrisch te worden van de mededeling dat Thomas Buffel bij de Rangers (zie je die stoere kerels in kilt door het grauwe Schotse straatbeeld galopperen?) uit Glasgow in de basis mocht starten en tegen Fucking Bastards Edinburgh een assist (hoezeer verafschuw ik dat basketbalwoord in een voetbalcontext) uit zijn sloffen had gepoeierd. Dit jaar is Buffel oud nieuws en zal er buitensporig veel aandacht worden besteed aan hoe het Vincent Kompany vergaat bij HSV Hamburg. Niet zo best blijkbaar. Vandaag staat op de nieuwssite van de VRT te lezen dat de uitschakeling van Hamburg voor de Duitse Ligabeker te wijten is aan dom balverlies van onze nationale trots op noppen.

Trots? Ach. Kenners weten het al langer dan vandaag. Vincent Kompany is niet de wereldvoetballer die de media van hem willen maken. Hij is niet bijzonder snel, kan niet bijster goed koppen, lijdt in zijn positie te vaak balverlies en is blessuregevoelig. Er zit een zekere zwierige nonchalance in zijn spel, maar het is de nonchalance van het fietsend joch dat baldadig uitroept ‘Kijk eens! Zonder handen!’ om vervolgens glansrijk op zijn smikkel te smakken. Kompany zal in Hamburg geen potten breken, let op mijn woorden. Ook zijn imago naast het veld kan mij niet bekoren. Vincent is het prototype van de modale kleurling die het gemaakt heeft. Prietpraat van lieden die nog nooit van Tiger Woods gehoord hebben, of denken dat het een natuurreservaat voor katachtigen is. Altijd komt Vincent aandraven met voor zijn leeftijd te verstandig geneuzel en steeds een politiek correcte quote binnen handbereik. Hij durft kritiek te uiten op zijn maats, de coach en zichzelf, maar meestal klinkt die wollig en verontschuldigend. Als hij praat, wrijft hij aan zijn neus. Hij draagt witte pakken op zwart hemden met kraagpunten die zo spits zijn dat je er de hele roofdierenpopulatie van de Big Pussycat and Tiger Woods mee kan neer steken. Voor onze voetballende jongeren is zo’n keurig rolmodel beter dan een scheldende, zuipende en snuivende vechtjas, maar toch moet ik Kompany niet. Hij is van kunststof. 100 % synthetisch. Goede marchandise, dat wel. Je mag hem op alle temperaturen wassen, hij krimpt niet, hij rekt niet uit, hij kreukt niet, na elke wasbeurt krijg je dezelfde Kompany terug. Als zijn rug het houdt, gaat hij een eeuwigheid mee bij allerlei leuke verenigingen in alle uithoeken van Europa om op zijn oude dag terug in Brussel te belanden. Vincent Kompany is de meest kleurloze kleurling die ik ken.

16:53 Gepost door philip hoorne | Permalink |  Facebook | |  Print | |

Commentaren

Dit is nu Dit is nu 'ns een post Philip, waar ik me als KompanyKompaan absoluut, maar dan ook absoluut niet in kan vinden!!! Kom mij niet zeggen dat jij als herkenner van de Ultieme Gratie helemaal op de terugweg bent!

Gepost door: Paul R. | 03-08-06

Eindelijk heb ik iets... ... gevonden waarover we het oneens zijn, Paul. Dat lucht op, zeg!

Gepost door: Philip | 04-08-06

De commentaren zijn gesloten.